บทที่ 64 พี่สะใภ้เถียน หย่ากันเถอะ

ช่วงเที่ยงหลัวชิงชิงรู้สึกเหมือนจะเป็นลมแดด เธอจึงอยากไปคลินิกประจำหมู่บ้านเพื่อตรวจดูอาการเสียหน่อย

หลินเฟิงเห็นดังนั้นก็สงสารจับใจ ยืนกรานจะติดตามไปเป็นเพื่อนให้ได้

ระหว่างทาง หลัวชิงชิงทำท่าวิงเวียนคล้ายจะอาเจียน มือของเธอมีรอยถลอกจนเป็นตุ่มน้ำพองหลายจุด แม้แต่แผ่นหลังก็ยังแดงก่ำราวกับจะลอกออกมาในไม่ช้า

หลินเฟิงเห็นแล้วก็ปวดใจจนอยากจะรับความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นมาไว้ที่ตัวเองเสียให้หมด

พอถึงคลินิกประจำหมู่บ้าน เธอก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง

หมอประจำหมู่บ้านซีสุ่ยเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งตัวลงมา เขามองหลัวชิงชิงปราดหนึ่ง ก่อนจะบอกให้เธอกลับไปดื่มน้ำเยอะๆ

อาการลมแดดที่เธอแกล้งทำดูไม่เนียนเลยสักนิด ท่าทางพะอืดพะอมของเธอมันช่างเสแสร้งสิ้นดี

ช่วงที่เพิ่งลงชนบทมาใหม่ๆ อาจจะพอดูออก แต่หลัวชิงชิงคนนี้ลงชนบทมาเป็นปีแล้ว แถมยังวิ่งแจ้นมาที่นี่บ่อยยิ่งกว่ากินยาเสียอีก

หลินเฟิงรีบพูด “หมอครับ ช่วยตรวจดูให้เธออีกทีเถอะครับ”

“ไม่ต้องตรวจแล้ว ช่วงนี้คนส่วนใหญ่ก็เป็นกันทั้งนั้น พวกคุณกลับไปเถอะ”

หลินเฟิงทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่หลัวชิงชิงกลับคว้าแขนเขาไว้แล้วส่ายหน้า พอเดินพ้นคลินิกออกมา เธอถึงพูดขึ้น “หมอคนนี้มีความสัมพันธ์กับบ้านหัวหน้ากองการผลิตน่ะค่ะ เขาคงเห็นว่าเมื่อสองวันก่อนฉันมีเรื่องกับลู่เจียเจียเข้า เลยทำแบบนี้ คุณระวังตัวไว้หน่อยเถอะ อย่าเผลอพูดอะไรออกไปล่ะ”

“บ้านตระกูลลู่นี่มันร้ายกาจจริงๆ!” หลินเฟิงกำหมัดแน่น

“อย่าพูดส่งเดชไปเลย” หลัวชิงชิงพูดได้แค่นั้นก็เซไปมาพลางนวดขมับตัวเอง

“เป็นอะไรหรือเปล่า!” หลินเฟิงเห็นเธอทำท่าจะล้ม เลยรีบเข้าไปประคองแขนไว้

ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนตัวเธอทั้งเบาและนุ่มนิ่ม หลินเฟิงรู้สึกเหมือนสติหลุดลอย เขาจึงรีบพูดขึ้นทันที “บ่ายนี้เธอไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ งานของเธอเดี๋ยวฉันทำแทนเอง”

หลัวชิงชิงพยายามอดกลั้นความรู้สึกรังเกียจเอาไว้ ก่อนจะส่ายหน้า “คุณช่วยพาฉันมาหาหมอ แค่นี้ฉันก็ซาบซึ้งมากแล้วค่ะ จะให้คุณมาทำงานแทนได้ยังไง? ฉันไม่ยอมหรอกค่ะ”

“แล้วเธอจะทำงานไหวได้ยังไง!” หลินเฟิงอยากจะรับงานทั้งหมดของหลัวชิงชิงมาทำเองให้รู้แล้วรู้รอด เขาพูดต่อ “เธอพักผ่อนก่อนเถอะ หายดีแล้วค่อยกลับไปทำงาน จะได้ช่วยงานส่วนรวมได้อย่างเต็มประสิทธิภาพมากกว่า”

หลัวชิงชิงขมวดคิ้วทำหน้าลำบากใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องไม่หักโหมจนล้มป่วยนะคะ ถ้าทำไม่ไหวก็ไม่ต้องทำค่ะ”

หลินเฟิงตบหน้าอกตัวเอง “เธอวางใจได้เลย ผมทำไหวแน่!”

ระหว่างที่เดินกลับ ทั้งสองคนก็เจอกับเถียนจินฮวา และนั่นก็คือภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

หลินเฟิงพูดอย่างโมโห “ไม่นึกเลยว่าบ้านหัวหน้ากองการผลิตจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย แย่จริงๆ!”

“เฮ้อ ผู้หญิงพวกนี้โดนกดขี่มานานจนไม่กล้าขัดขืนแล้วล่ะค่ะ” หลัวชิงชิงส่ายหน้าอย่างเวทนา

จังหวะที่เธออยากจะล้างมือพอดี จึงพาหลินเฟิงเดินตรงเข้าไปหา

"พี่สะใภ้เถียน ทำไมมาซักผ้าคนเดียวที่นี่ล่ะคะ?" หลัวชิงชิงย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ แล้วเอ่ยถาม

เถียนจินฮวาหันไปเห็นหลัวชิงชิง เธอรู้เรื่องบาดหมางระหว่างเจียเจียกับหลัวชิงชิงดี จึงกลัวว่าจะทำให้แม่ลู่ไม่พอใจเข้า เลยก้มหน้าก้มตาตอบเสียงอู้อี้ "ไม่มีอะไรหรอก ก็ถึงเวลาซักผ้าแล้วน่ะ!"

หลัวชิงชิงพยายามข่มอารมณ์ไว้ ก่อนจะถามด้วยท่าทีตกใจ "พี่สะใภ้ ทำไมแขนพี่ถึงมีรอยเลือดเต็มไปหมดล่ะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่โดนครอบครัวสามีทุบตีแล้วอยากให้คนนอกรู้ โดยเฉพาะกับคนที่เป็นคู่อริกับบ้านตระกูลลู่อย่างคนตรงหน้า

"ไม่เป็นไร!" เถียนจินฮวาเหลือบมองหลัวชิงชิงอย่างระแวดระวัง ก่อนจะฟาดไม้ซักผ้าลงบนผ้าดัง *ปัง ปัง* เธอพยายามตัดบทเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเอาไปพูดจาเหลวไหล "แค่หกล้มมาน่ะ"

หลัวชิงชิงถึงกับพูดไม่ออก เธอตั้งใจจะมาช่วยผู้หญิงคนนี้แท้ๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่มีความคิดที่จะขัดขืนเลยสักนิด ซ้ำยังออกหน้าปกป้องคนบ้านตระกูลลู่อีก ช่างโง่เขลาเสียจริง

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยคุณธรรม "พี่สะใภ้เถียน พี่อย่าปิดบังฉันเลย แผลบนตัวพี่น่ะแม่สามีตีมาใช่ไหม? คราวที่แล้วฉันผ่านมาเห็นเข้าพอดี"

"แกจะทำอะไรกันแน่?!" เถียนจินฮวาถลึงตาใส่พร้อมกระชับไม้ซักผ้าในมือแน่น

เธอแอบคิดในใจว่า ถ้าตบหลัวชิงชิงสักฉาด จะทำให้แม่ลู่รู้สึกเอ็นดูเธอขึ้นมาบ้างไหมนะ

อย่างน้อยก็นับว่าได้ช่วยแก้แค้นแทนเจียเจียไปหนึ่งดอก

เถียนจินฮวามีใบหน้าค่อนข้างไปทางขี้ริ้ว โหนกแก้มสูง เวลาที่เธอถลึงตาใส่จึงดูราวกับหญิงปากจัดที่เตรียมจะด่ากราดใครสักคน

หลัวชิงชิงเอนตัวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

หลินเฟิงเห็นดังนั้นก็โกรธจัด "ปัญญาชนหลัวมีน้ำใจอุตส่าห์อยากจะช่วยพี่แท้ๆ พี่ไม่รู้คุณคนแล้วยังจะมาทำท่าทางดุร้ายใส่อีก สมคำร่ำลือจริงๆ ว่าดินแดนกันดารย่อมให้กำเนิดคนถ่อย"

เขาพูดเสียงเย็น "พี่สะใภ้เถียน ปัญญาชนหลัวหวังดีอยากจะช่วยพี่ เธอสงสารที่พี่ต้องถูกแนวคิดศักดินาครอบงำ เลยอยากช่วยให้พี่มีชีวิตที่ดีขึ้น พี่ทำแบบนี้มันไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือ?"

เถียนจินฮวายังงง "ช่วยฉันให้มีชีวิตที่ดีขึ้น? ช่วยยังไง?"

หลัวชิงชิงเห็นเถียนจินฮวาดูไม่ดุร้ายเหมือนเมื่อครู่ก็ได้ใจ "บ้านตระกูลลู่กล้าลงไม้ลงมือกับพี่ ก็เพราะเห็นว่าพี่ไม่กล้าไปไหนต่างหากล่ะคะ คนพวกนี้คิดว่าพอนำสะใภ้เข้าบ้านแล้วก็เป็นแค่ทาสรับใช้ แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ผู้หญิงเรามีสิทธิที่จะปลดแอกตัวเองแล้ว ขอแค่พี่กล้าลุกขึ้นสู้ พวกเขาก็ไม่กล้าจะรังแกพี่อีก"

เถียนจินฮวายังฟังไม่เข้าใจ เธอถาม "แกพูดเรื่องอะไรน่ะ?"

หลัวชิงชิงนึกไม่ถึงว่าพูดขนาดนี้แล้วเถียนจินฮวายังไม่เข้าใจอีก เลยตัดสินใจพูดตรงๆ "ตอนนี้รัฐบาลมีนโยบายออกมาแล้วค่ะ ผู้หญิงสามารถขอหย่าได้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่การจะหย่ามันยากเย็นแสนเข็ญ ขอแค่พี่กล้าต่อต้านและยืนหยัดด้วยตัวเอง พี่ก็จะหาทางออกให้ชีวิตใหม่ได้ ดีกว่าต้องทนอยู่ที่บ้านตระกูลลู่แล้วโดนตีจนตายนะคะ"

หลินเฟิงรีบเสริมขึ้นมา "ผมว่าปัญญาชนหลัวพูดมีเหตุผลนะครับ บ้านตระกูลลู่ตีพี่ครั้งหนึ่งแล้วพี่ไม่ขัดขืน วันหลังพวกเขาก็ต้องตีพี่ทุกวันแน่ ขอแค่พี่กล้าเอ่ยปากขอหย่า พวกเขาก็อาจจะหวาดกลัวจนไม่กล้าทำอะไรอีกก็ได้"

เถียนจินฮวาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะสติแตกผลักหลัวชิงชิงจนล้มลงไปกองกับพื้น "นังเด็กนี่! แกเป็นบ้าอะไรไปแล้ว ถึงกล้ามาเป่าหูให้ฉันหย่า…"

จะให้หย่ากับลู่กั่งกั๋วน่ะเหรอ? เถียนจินฮวาไม่กล้าแม้แต่จะคิด ขืนหย่าจริงๆ ชีวิตเธอก็พังพินาศหมดสิ กว่าเธอจะงัดสารพัดวิธีจนได้แต่งเข้าบ้านตระกูลลู่และมีชีวิตที่ดีได้ถึงทุกวันนี้ เธอต้องพยายามไปมากแค่ไหน ขืนต้องหย่ากับลู่กั่งกั๋ว เธอคงเสียสติไปแล้ว!

"ปัญญาชนหลัว เป็นอะไรไหมครับ!" หลินเฟิงตกใจไม่น้อย เขาคาดไม่ถึงว่าเถียนจินฮวาจะกล้าลงมือทำร้ายคนจริงๆ

หลัวชิงชิงถูกผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น ข้อศอกกระแทกหินจนเลือดซึม เธอมองเถียนจินฮวาที่เธออุตส่าห์หวังดีจะช่วยด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ แถมยังฉายแววผิดหวังออกมาอย่างรุนแรง

หลินเฟิงรีบเข้าไปพยุงเธอให้ลุกขึ้น หลัวชิงชิงกุมหน้าอกพลางขมวดคิ้ว "พี่สะใภ้เถียน ฉันไม่นึกเลยว่าประเทศชาติก่อตั้งมานานขนาดนี้แล้ว ความคิดของพี่จะยังล้าหลังได้ถึงเพียงนี้ พี่โดนตีจนเจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะหย่าอีกหรือคะ? ฉันจะบอกพี่ให้นะคะว่าการหย่าต่างหากคือทางออกของพี่! ฉันรู้ว่าพี่คงทำใจยอมรับไม่ได้ในทันที แต่ที่ฉันพูดไปทั้งหมดก็เพื่อตัวพี่เองทั้งนั้นนะคะ!"

"ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" เถียนจินฮวาชูไม้ซักผ้าขึ้นในมือ ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่านังหลัวชิงชิงนี่ตั้งใจมาหาเรื่องกันชัดๆ

ให้ตายเถอะ นึกว่าเธอเป็นคนหัวอ่อนให้รังแกง่ายหรือไง! เถียนจินฮวาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พุ่งตัวจะเข้าไปฟาดหลัวชิงชิง

หลินเฟิงรีบยื่นแขนออกมารับไม้ซักผ้าแทนหลัวชิงชิง เถียนจินฮวาทำงานเกษตรมาตลอดทั้งปี เรี่ยวแรงย่อมไม่ใช่น้อย การฟาดครั้งนี้ทำให้แขนของหลินเฟิงถึงกับชาหนึบ

"นังผู้หญิงนี่!" หลินเฟิงโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ สวนกลับไปตบหน้าเถียนจินฮวาฉาดใหญ่