บทที่ 63 แม่สามีใจร้าย

บรรยากาศในครัวเงียบกริบลงทันที อาหารในบ้านมักจะเป็นแม่ลู่ที่เป็นคนจัดสรรอยู่เสมอ หากไม่นับลู่เจียเจียแล้ว ไม่มีใครกล้าต่อรองกับเธอเลยสักคน

แม่ลู่เงยหน้าจ้องเถียนจินฮวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแผ่นแป้งในมือลง

ลู่เจียเจียสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดในครัว เธอวางแผ่นแป้งในมือลงเช่นกัน สายตากวาดมองไปรอบๆ เม้มปากแน่นรอชมเหตุการณ์ที่จะตามมา

ส่วนต้าซาน สองปีมานี้ถูกสอนจนชินกับคำสั่งของเถียนจินฮวาแล้ว แต่พอเห็นสายตาของย่า เขาก็รีบก้มหน้าลงทันที

ลู่กั่งกั๋วโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาส่งสายตาถลึงใส่เถียนจินฮวา “เธอเนี่ย ทำไมเรื่องเยอะจังหะ?”

แขนของเถียนจินฮวาถูกกระชาก เธอได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาแม่ลู่ ทำได้เพียงใช้เท้าเขี่ยต้าซานแรงๆ อยู่ใต้โต๊ะ

ต้าซานเพิ่งจะเจ็ดขวบ วัยนี้ยังติดแม่แจ พอเห็นว่าในชามของเถียนจินฮวาไม่มีเนื้อ เขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

เขาตัดสินใจกัดฟันพูด “ย่าครับ… งั้นเอาเนื้อของผมให้แม่สักชิ้นเถอะ น้ำแกงปลาของผมก็แบ่งให้แม่ด้วย”

ในครัวเงียบกริบลงไปอีก ในตอนที่ลู่เจียเจียคิดว่าแม่น่าจะระเบิดอารมณ์ออกมา แม่ลู่ก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ทำเอาลู่อ้ายกั๋วตัวสั่น ส่วนลู่กั่งกั๋วถึงกับตกเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น

เถียนจินฮวาหดคอลงเช่นกัน แต่ยังคงกัดฟันแน่น ต้าซานเป็นหลานชายคนโตของบ้านตระกูลลู่ เป็นหลานชายแท้ๆ ของแม่ลู่ เธอไม่เชื่อหรอกว่าแม่ลู่จะกล้าตีต้าซาน

แม่ลู่เดินออกไปนอกบ้านท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของลูกชายและลูกสะใภ้ ลู่เจียเจียหันไปมองพ่อลู่ที่ยังนั่งกินข้าวอย่างใจเย็น

ลู่เซ่อกั๋วสังเกตเห็นสายตาลูกสาว เขาเอื้อมมือไปตบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบ พร้อมกระซิบ “กินข้าวของลูกไป!”

เรื่องในบ้านมักจะเป็นแม่ลู่ที่เป็นคนจัดการเสมอ ส่วนเขาทำหน้าที่แค่คอยหนุนหลังอยู่เงียบๆ เรื่องอื่นเขาไม่ยุ่ง

ลู่เจียเจียพยักหน้า เอื้อมมือหยิบแผ่นแป้งในชามขึ้นมา ยังไม่ทันจะได้จิบน้ำแกงปลา แม่ลู่ก็กระแทกประตูเดินเข้ามา

เสียงดังสนั่นทำเอานิ้วของเธอสั่น น้ำแกงปลาในชามลู่เจียเจียกระเพื่อมไหวเป็นระลอก เธอวางชามลงบนโต๊ะอย่างว่าง่าย แล้วเบิกตากว้างรอดูว่าแม่ลู่จะจัดการเถียนจินฮวาอย่างไร

ในมือแม่ลู่ถือกิ่งหลิวไว้หนึ่งกิ่ง เธอเท้าสะเอวแล้วแหลมเสียงถาม “ต้าซาน เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? พูดใหม่อีกทีซิ!”

ต้าซานหดคอ น้ำตาร่วงเผาะลงมาทันที

“ร้องเหรอ? แกกล้าร้องไห้สักแอะดูสิ!” แม่ลู่ใช้กิ่งหลิวชี้หน้าต้าซาน เธอเกลียดที่สุดคือเด็กผู้ชายที่เอาแต่ร้องไห้

ต้าซานได้แต่กลั้นน้ำตาไว้ในเบ้าตา ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยให้มันไหลออกมา ปากก็เบะแต่ไม่กล้าส่งเสียง

เถียนจินฮวารีบกอดลูกชายไว้แน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา “แม่คะ อย่าดุต้าซานเลย เป็นความผิดของฉันเอง แม่จะตีก็ตีฉันเถอะค่ะ!”

“ได้! พวกแกทุกคนก็ได้ยินแล้วนะ นี่เธอเป็นคนขอให้ฉันตีเอง ออกมาให้หมด!” แม่ลู่กลัวว่าข้าวจะหกเลอะเทอะ จึงเดินเข้าไปกระชากผมเถียนจินฮวาลากออกไปที่ลานบ้าน แล้วคว้ากิ่งหลิวมาหวดทันที

ตีจนเถียนจินฮวาดิ้นพล่านไปทั่วพื้น

แม่ลู่หวดเถียนจินฮวาไปกว่า 20 ที ก่อนจะหันไปชี้หน้าลู่กั่งกั๋ว “ส่วนแก ไอ้ลูกเวร! ไม่เชื่อฟังแม่แล้วยังไปแต่งงานกับตัวซวยเข้าบ้านอีก!”

เธอตรงเข้าไปหวดลู่กั่งกั๋วอีกยี่สิบกว่าที

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยว แม่ลู่คงหวดให้สองคนนี้ลุกจากเตียงไม่ได้ไปแล้ว

ลู่กั่งกั๋วรู้ตัวว่าผิดจึงไม่ปริปากพูด ได้แต่ขอบตาแดงก่ำ

แม่ลู่หอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองคนทั้งครอบครัวด้วยสายตาดุดัน “พวกแกทุกคนฟังฉันให้ดีนะ ฉันเป็นคนตรงไปตรงมา ผิดว่าไปตามผิด ถูกว่าไปตามถูก เกิดมาจนป่านนี้ฉันไม่เคยได้อะไรจากพวกแกที่เป็นลูกชายสักนิด พวกแกอย่ามาทำตัวเป็นคุณชายขี้เกียจใส่ฉันให้มากนัก”

“ฉันบอกไปแล้วเมื่อวานว่าช่วงเก็บเกี่ยวนี้ เถียนจินฮวาต้องทำคะแนนแรงงานให้ได้วันละ 10 คะแนน ต้องทำอาหารเช้าและเย็น ซักผ้าตอนเที่ยง และห้ามกินเนื้อในบ้าน พวกแกทำหูทวนลมกันใช่ไหม หืม?” แม่ลู่กล่าวด้วยสีหน้าเด็ดขาด

หากเปลี่ยนใจเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำ ต่อไปในบ้านใครจะยอมฟังเธออีก? ถึงตอนนั้นบ้านตระกูลลู่คงวุ่นวายกันหมด

ลู่เจียเจียที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้ดีว่าการขู่ให้กลัวในวันนี้เป็นเรื่องจำเป็น แม่ลู่ดูภายนอกอาจจะใจร้าย แต่เนื้อแท้ไม่ใช่คนใจดำ

งานที่เธอแบ่งให้เถียนจินฮวาทำดูเหมือนโหดร้ายทารุณ แต่จริงๆ แล้วก็อยู่ในความสามารถที่ทำได้

ตอนที่เถียนจินฮวาอยู่ที่บ้านตระกูลเถียน อาหารการกินยังไม่ดีเท่าตอนนี้เลย แถมยังต้องทำงานหนักขนาดนี้ทุกวัน

อีกอย่าง ถ้าไม่สั่งสอนเถียนจินฮวาให้เข็ดหลาบเสียบ้าง ต่อไปเธอต้องก่อเรื่องอีกแน่

แม่ลู่ไม่ได้สั่งสอนใครต่อหน้าคนแบบนี้นานแล้ว ต้าซานเห็นพ่อแม่ตัวเองโดนตีจนสะบักสะบอม นอกจากจะกลัวแล้วในใจยังแอบโกรธแค้น

“ต้าซาน มานี่สิ” แม่ลู่กวาดสายตาคมกริบไปทางต้าซานที่ยืนอยู่ข้างลู่ห่าว แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บอกมาซิ ทำไมฉันถึงตีพ่อแม่แก?”

ต้าซานก้มหน้าเงียบ

“ต้าซาน แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้แกคิดอะไรอยู่ แต่แกต้องเข้าใจไว้อย่างหนึ่งว่า พ่อแม่แท้ๆ ของแกยังอยู่ แม่ไม่มีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูแก ในเมื่อบ้านรองอย่างพวกแกต้องการแม่ ก็ต้องทำตามกฎ ผิดก็คือผิด ต้องได้รับบทลงโทษ ไม่อย่างนั้นแม่โง่ๆ ของแกขายพวกแกไปอีก แล้วแม่นี่แหละที่ต้องมานั่งตามเช็ดตามล้างให้”

แม่ลู่พูดเปิดอก “อย่ามาแอบโกรธฉัน ทั้งที่ยังกินข้าวของฉัน ดื่มน้ำของฉัน และสุดท้ายก็ยังต้องให้ฉันปกป้องพวกแก ถ้าไม่อยากให้ฉันยุ่งอีก ก็แยกบ้านรองออกไปวันนี้เลย ต่อไปแกจะโดนแม่แท้ๆ เลี้ยงจนกลายเป็นขยะ หรือโดนแม่แกกล่อมให้ไปเป็นหมารับใช้บ้านตระกูลเถียน ฉันก็จะไม่สนอีก!”

เธอไม่อยากเหนื่อยเปล่าแล้วยังโดนด่าลับหลังหรอกนะ คิดว่าฉันเป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดสัตว์โลกหรือยังไง!

คำพูดนี้กระทบจิตใจต้าซานไม่น้อย แม่ลู่เป็นเสาหลักของบ้านตระกูลลู่มาโดยตลอด เขาพึ่งพาเธอโดยสัญชาตญาณ คนในหมู่บ้านเวลาชมเขาก็มักจะพูดว่าเขามีย่าที่ดี

ลู่ห่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดฟันแน่น ก่อนจะจูงมือน้องสาวลู่หยวนแล้วพูดว่า “พวกเราสองพี่น้องรู้ดีค่ะว่าย่าทำเพื่อพวกเรา ต่อไปพวกเราจะเชื่อฟังย่าค่ะ!”

ลู่เจียเจียไม่คิดว่าลู่ห่าวที่ปกติจะดูเซ่อๆ จะกล้าหาญขนาดนี้ กล้าพาน้องสาวออกมาแสดงจุดยืนด้วยตัวเอง “พัฒนาขึ้นนี่นา!”

ต้าซานร้องไห้ออกมาทันที กลัวว่าแม่ลู่จะไม่สนใจเขาอีก “ย่าครับ!”

แม่ลู่ทำหน้าบึ้งทันที “ร้องอีกสิ! ผู้ชายบ้านตระกูลลู่ไม่มีใครเขาร้องไห้กันหรอกนะ!” ต้าซานรีบกลั้นเสียงสะอื้น ความโกรธเคืองในใจหายวับไปทันที ได้แต่สะอึกสะอื้น “ผมผิดไปแล้วครับ”

แม่ลู่กรอกตาใส่ แล้วกวาดสายตามองลู่กั่งกั๋วและเถียนจินฮวา “ลุกขึ้นมากินข้าวได้แล้วไป!”

เถียนจินฮวารีบลุกจากพื้นด้วยสภาพทุลักทุเล ไม่กล้าชักช้าแม้แต่นิด เมื่อวานเธอไม่โดนตี เลยนึกว่าวันนี้แม่ลู่จะไม่ตีเธอ อีกอย่างช่วงนี้ใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว เธอถือว่าเป็นแรงงานหลักของบ้านด้วย ไม่นึกเลยว่าแม่ลู่จะตีจริงๆ ถ้ารู้อย่างนี้เธอคงไม่โวยวายหรอก

มื้อเที่ยงจบลงอย่างรวดเร็ว เถียนจินฮวานวดหลังและไหล่ของตัวเองตรงจุดที่ปวดแสบปวดร้อน ครั้งนี้เธอกลัวจริงๆ แล้ว!

“ไปซักเสื้อผ้าที่ทุกคนเปลี่ยนไว้ซะ” แม่ลู่มองด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่คิดจะปล่อยให้เถียนจินฮวาว่างงาน เธอต้องการมอบบทเรียนที่ไม่มีวันลืมให้ เพื่อให้เถียนจินฮวาหวาดกลัวทุกครั้งที่คิดจะทำตัวงี่เง่าอีก

เถียนจินฮวาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วยกกะละมังเสื้อผ้าไปที่ริมทะเลสาบด้วยสีหน้าทุกข์ระทม รู้สึกถึงความทรมานเหมือนตอนอยู่บ้านแม่ตัวเองไม่มีผิด

“สันดานชอบให้ตีจริงๆ!” แม่ลู่พ่นน้ำลายใส่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลู่เจียเจีย “ลูกสาวแม่นี่ดีที่สุดเลย”

เธอจับมือลู่เจียเจีย “วันนี้ลูกสาวแม่คงเหนื่อยแย่ ป่านนี้แล้ว ไปนอนเถอะ เดี๋ยวพอได้เวลาแล้วแม่จะเรียกเอง”

ช่วงเก็บเกี่ยวเหนื่อยกันทุกคน ตอนเที่ยงทุกคนจึงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน มีเพียงเถียนจินฮวาคนเดียวที่ต้องไปซักผ้าที่ริมทะเลสาบ

หลัวชิงชิงเดินผ่านมาเห็นเถียนจินฮวาซักผ้าไปเช็ดน้ำตาไป บนแขนที่เผยออกมามีรอยแดงจากการถูกตี เธอโมโหหันไปพูดกับหลินเฟิง “เห็นไหม? นั่นพี่สะใภ้รองของลู่เจียเจีย คราวก่อนฉันก็เห็นแม่ผัวใจร้ายบ้านนั้นตีลูกสะใภ้ ลู่เจียเจียไม่เพียงแต่ไม่ห้าม ยังคอยยุยงส่งเสริมด้วย ทั้งครอบครัวนั่นมันพวกอันธพาลชัดๆ”