บทที่ 62 หนีอะไรกัน (2)

ท่าเดียวกับลู่เฉ่าเป๊ะ ลู่เจียเจียหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ ในจังหวะนั้นเซวียเยี่ยนใช้ฝ่ามือประคองเอวเธอไว้ แรงกระแทกเลยเบาลง หลังเธอจึงไม่เจ็บเลยสักนิด

จะมีก็แต่ตะกร้าในมือที่โคลงเคลง ชามและกระป๋องกระทบกันจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

ลู่เจียเจียกำหูตะกร้าแน่น ปลายนิ้วที่เคยชมพูระเรื่อขาวซีดลงไปถนัดตา

เธอเงยหน้ามองเซวียเยี่ยน กลัวเหลือเกินว่าเขาจะบีบคอเธอเหมือนที่ทำกับลู่เฉ่า สัญชาตญาณทำให้เธอเกร็งกล้ามเนื้อคอโดยอัตโนมัติ ทว่านั่นกลับทำให้ไหปลาร้าที่โผล่พ้นเสื้อออกมาดูเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม

แววตาของเซวียเยี่ยนมืดมิดลง เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า “เมื่อกี้เธอเห็นอะไร?”

ลู่เจียเจียส่ายหน้า “ฉันไม่ได้เห็นอะไรเลยค่ะ”

แววตาของเซวียเยี่ยนยังคงนิ่งสนิท จ้องเขม็งมาที่ลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็จำนน

เธอพูดเสียงเบา “ฉันได้ยินมานิดหน่อยค่ะ แต่เรื่องนี้จะโทษคุณฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ลูกพี่ลูกน้องฉันก็ผิดเหมือนกันที่เริ่มดูถูกคุณก่อน คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะไม่เอาไปพูดต่อเด็ดขาด”

ลู่เจียเจียเลียริมฝีปากล่างที่แห้งผาก ทำให้มันดูชุ่มชื้นขึ้นมา

สีหน้าของเซวียเยี่ยนดูมืดมนยิ่งกว่าเดิม แต่วินาทีถัดมาเขาก็เบือนสายตาหนี “ยังมีน้ำอีกไหม?”

“หืม?” ลู่เจียเจียสมองประมวลผลไม่ทันเพราะเขาเปลี่ยนเรื่องเร็วเกินไป

เซวียเยี่ยนถามย้ำ “ตอนบ่ายยังจะเอาน้ำมาส่งอีกไหม?”

“ส่งค่ะ”

“คราวหน้าเอามาเยอะหน่อยนะ เสี่ยวหยางชอบดื่ม” เซวียเยี่ยนพูดพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วก้มลงหยิบเคียวบนพื้น

เขาก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวในนาต่อ ลู่เจียเจียมองตามแผ่นหลังเขาที่เดินห่างออกไป สมองพลันนึกขึ้นได้ว่า “เสี่ยวหยาง” ที่เขาพูดถึงก็คือเซวียหยางนั่นเอง

นี่หมายความว่าเขาไม่ถือโทษที่เธอแอบฟังสินะ? ก็จริง เธอเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา ลู่เจียเจียคิดในใจ ตั้งแต่ทะลุมาที่นี่ เธอก็ทำดีกับเซวียเยี่ยนมาตลอดนะ

เซวียเยี่ยนเกี่ยวข้าวไปได้สองรวง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นลู่เจียเจียยังยืนบื้ออยู่ที่เดิม

“ยังไม่ไปอีก!” เขาขู่ด้วยน้ำเสียงต่ำ

ลู่เจียเจียฟังไม่ออก แต่เห็นสายตาของเซวียเยี่ยนดูแปลกไป เธอจึงรีบหิ้วตะกร้าวิ่งหนีไปทันที

ท่ามกลางทุ่งข้าวสาลีสุดลูกหูลูกตา ร่างในชุดสีเขียวที่อยู่ตรงขอบทุ่งดูโดดเด่นสะดุดตา แต่หลังจากชายกระโปรงพริ้วไหวเพียงครู่เดียว เธอก็ลับหายไปจากสายตา

ลู่เฉ่ากุมคอตัวเองเดินโซเซออกมาจากดงไม้ นางรีบวิ่งเตาะแตะกลับบ้านด้วยความกลัวว่าจะมีคนเห็นรอยบนคอตัวเอง

กลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน จางซูอวิ๋นก็เริ่มลงมือเตรียมอาหาร

การทำกับข้าวถือว่าเบากว่าการทำงานหนักในนามาก เมื่อคืนนางต้มเนื้อหมูป่าทิ้งไว้ เนื่องจากเนื้อหมูป่าค่อนข้างเหนียวจึงต้องใช้เวลานานหน่อย แม้รสชาติจะสู้หมูเลี้ยงไม่ได้ แต่นับว่าเป็นของหายาก

เมื่อรวมกับเนื้อหมูป่าที่เซวียเยี่ยนนำมาให้ บ้านตระกูลลู่จึงมีเนื้อรวมแล้วประมาณ 12 ชั่ง ทุกอย่างถูกต้มจนสุกและใส่กะละมังใบใหญ่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

จางซูอวิ๋นตักเนื้อจากกะละมังออกมาส่วนหนึ่งเพื่อผัด เจียเจียเห็นว่าในกะละมังยังเหลือเนื้ออีกตั้งค่อนใบ แต่พี่สะใภ้ใหญ่กลับตักออกมาเพียงครึ่งทัพพี ทำให้เธอรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

วันนี้ทุกคนต่างก็ใช้แรงงานหนักกันมาก เนื้อแค่นี้จะไปพอแบ่งกันได้ยังไง

เจียเจียเอ่ยขึ้นว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ตักเพิ่มอีกหน่อยเถอะค่ะ ที่บ้านยังเหลือปลาอีกตั้งสองตัว ไก่ก็ยังเหลืออีกตั้งเยอะ อย่าประหยัดนักเลยค่ะ อากาศร้อนขนาดนี้ จะเก็บไว้กินถึงหน้าหนาวหรือไงคะ?”

คนยุคนี้ประหยัดกันจนเป็นนิสัย ไม่ค่อยกล้าตักเยอะ โดยเฉพาะจางซูอวิ๋นที่กลัวถูกแม่สามีด่าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

แต่เจียเจียไม่กลัว เธอเดินเข้าไปคว้าทัพพีเหล็ก ตักเนื้อลงไปในกระทะอีกสองทัพพีใหญ่ๆ แล้วพูดต่อ “เมื่อวานเหลือปลาอยู่อีกครึ่งตัว เดี๋ยวฉันจะเอามาต้มในหม้อดินเผาค่ะ”

“จะต้มไหวเหรอ?” จางซูอวิ๋นถูมือไปมาด้วยความกังวล เพราะแม่สามีไม่ได้สั่งไว้นี่นา

“เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ เมื่อวานตอนแม่ทำฉันก็จำขั้นตอนได้หมดแล้ว วางใจเถอะค่ะ ต้องออกมาอร่อยเหมือนฝีมือแม่แน่นอน” เจียเจียตบหน้าอกรับประกันอย่างมั่นใจ

จางซูอวิ๋นคิดในใจ ‘ปัญหาคือเรื่องนั้นที่ไหนล่ะ!’

เจียเจียพูดไปมือก็ทำไป ลู่ฮวารีบเข้ามาช่วยจุดเตาให้อย่างขยันขันแข็ง ช่วงนี้เธอเพิ่งค้นพบว่า ถ้าช่วยอาเล็กทำงานจะได้กินเนื้อเยอะขึ้น แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว

ตอนเที่ยง คนบ้านตระกูลลู่ยังไม่ทันก้าวเข้าบ้าน ก็ได้กลิ่นเนื้อหอมฉุยลอยมาแตะจมูก

เพื่อนบ้านรอบๆ น้ำลายสอ รีบตะโกนถาม “ต้ายา บ้านพวกเธอทำอะไรกินกันน่ะ?”

ท้องของแม่ลู่ร้องโครกคราก แต่สีหน้าของนางกลับบึ้งตึง

‘สะใภ้ตัวดีคงไม่ต้มเนื้อกินจนหมดแล้วหรอกนะ? ใช้ชีวิตไม่เป็นเอาเสียเลยจริงๆ’

นางตอบไปว่า “จะต้มอะไรได้ล่ะ? ก็ต้องเนื้อหมูป่าน่ะสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะ เนื้อหมูป่านี่ต้องรีบกินให้หมด ไม่งั้นอีกสองวันก็เน่าแล้ว”

“จริงด้วย จริงด้วย” เพื่อนบ้านรีบแยกย้ายกลับบ้านไปกินเนื้อหมูป่าของตัวเองบ้าง

แม่ลู่ทำหน้าบึ้งตึงผลักประตูบ้านเข้าไป คนที่ตามหลังมาไม่มีใครกล้าปริปากพูดสักคำ

เถียนจินฮวาแอบสะใจอยู่ลึกๆ ปกติพี่สะใภ้คนนี้ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวตลอด ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะไปแหย่รังแตนแม่สามีเข้า

ทั้งครอบครัวเดินเข้าบ้านมา ก็เห็นลู่เจียเจียกำลังนั่งยองๆ พัดวีอยู่ที่ร่มเงาใต้ต้นไม้ ส่วนไฟในเตากำลังลุกโชน

ลู่เจียเจียเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย เธอยิ้มหวาน แถมยังจงใจเอาเขม่าดำมาป้ายหน้าเล็กน้อย ทำท่าทางเหมือนเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมานาน “พ่อคะ แม่คะ ดูสิคะว่าปลาที่หนูต้มหอมไหม วันนั้นที่แม่ทำหนูจำได้หมดเลยว่าต้องใส่อะไรบ้าง วันนี้เลยตั้งใจต้มซุปปลาให้พ่อกับแม่โดยเฉพาะเลยค่ะ”

ช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อเธอถือวิสาสะเอาปลาไปต้ม ถ้าแม่ลู่โกรธจนพาลไปลงที่คนอื่นจะทำยังไง?

“โอ๊ย ลูกสาวแม่!” แม่ลู่เปลี่ยนท่าทีทันควัน นางตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ แล้วหันไปพูดกับลูกชายทั้งสาม “พวกแกดูน้องเล็กสิ กตัญญูแค่ไหน ปลาตัวนี้ก็เป็นคนจับมา แถมยังต้มให้เรากินอีก อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะ ยัยหนูคงกลัวพวกแกขาดสารอาหารเลยตั้งใจต้มให้พวกแกกินน่ะสิ”

สามพี่น้องซาบซึ้งกันอีกรอบ

ลู่เจียเจียเริ่มชินชากับสถานการณ์แบบนี้เต็มทีแล้ว

อาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว แม่ลู่ชำเลืองมองเนื้อหมูป่าในหม้อสลับกับจางซูอวิ๋นแวบหนึ่ง ลู่เจียเจียจึงรีบชิงพูดทันที “แม่คะ แม่ลองดมดูสิคะว่าหอมไหม เนื้อหมูป่าพวกนี้หนูเป็นคนใส่เพิ่มลงไปเองค่ะ ช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตยุ่งๆ แบบนี้ หนูไม่อยากให้พวกพี่ๆ ขาดสารอาหารเพราะมัวแต่ประหยัดเนื้อหรอกนะคะ”

ว่าแล้ว ลู่เจียเจียก็กะพริบตาปริบๆ ทำท่าจะร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าได้จังหวะเป๊ะ

จางซูอวิ๋นคิดในใจ ‘เพิ่งค้นพบว่าน้องเล็กมีพรสวรรค์ด้านการแสดงไม่เบาเลย สมกับที่เป็นลูกแม่จริงๆ!’

“ใส่ไปเถอะ อย่าให้มันบูดเสียเปล่าๆ เลย” พ่อลู่เห็นลูกสาวทำท่าจะร้องไห้ก็รีบตัดสินใจตัดจบ

แม่ลู่ค้อนตาแก่หนึ่งทีในใจ ‘ลูกสาวห่วงเขาสินะ เขาคงดีใจจนเนื้อเต้นแล้วมั้ง?’

นางโบกมืออย่างใจกว้าง “ช่วงเก็บเกี่ยวแบบนี้มันก็ต้องกินเยอะๆ อยู่แล้ว ซูอวิ๋น แกก็หัดเรียนรู้จากน้องเล็กเขาบ้างสิ รู้จักปรับตัวหน่อยจริงๆ เลย ไม่รู้จักห่วงผัวตัวเองบ้างเลย”

จางซูอวิ๋น: “…”

วันนี้ก็เหมือนเช่นเคย แม่ลู่เป็นคนตักอาหารแบ่งให้ เถียนจินฮวามีเพียงแป้งผักป่ากับข้าวต้มเหลวๆ เท่านั้น ไม่มีเนื้อหมูป่าหรือปลาให้เธอเลยสักชิ้น

เถียนจินฮวาทำงานมาตลอดทั้งเช้า พอเห็นทุกคนได้เนื้อกันหมดเหลือแค่เธอคนเดียว กลิ่นเนื้อหอมยั่วน้ำลายจนท้องไส้ปั่นป่วน

เถียนจินฮวาเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร “แม่คะ หนูรู้ว่าหนูผิดไปแล้ว วันนี้ตอนทำงานหนูไม่ได้อู้งานเลยสักนิด แม่เชื่อหนูเถอะ วันนี้หนูจะทำคะแนนแรงงานให้ได้ 10 คะแนนเต็มแน่ๆ แม่ให้หนูกินเนื้อบ้างเถอะค่ะ ไม่งั้นร่างกายหนูคงไม่ไหวแน่ๆ!”

ในขณะเดียวกัน เธอก็แอบเตะต้าซานที่อยู่ด้านล่างโต๊ะไปหนึ่งที