บทที่ 61 หนีอะไรกัน (1)

ลู่เจียเจียถือตะกร้าไว้ในมือทั้งสองข้างแล้วเดินมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ เดิมทีเธอตั้งใจจะแอบมาเอากระติกน้ำกลับไป แต่กลับได้ยินเสียงแว่วดังมาจากไม่ไกลนัก

เธอวางกระติกน้ำลงในตะกร้าแล้วหลบอยู่หลังต้นไม้ บังเอิญได้ยินคำพูดอันเผ็ดร้อนของลู่เฉ่าเข้าพอดี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลู่เฉ่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจ้าของร่างเดิมหรือเปล่า คำพูดที่ทั้งสองคนใช้ขู่เซวียเยี่ยนถึงได้คล้ายกันราวกับแกะขนาดนี้

ช่างเป็นการหาเรื่องใส่ตัวได้ดีจริงๆ

ไม่แต่งก็ไม่แต่งสิ ยังจะหาเรื่องดูถูกผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้อีก

ลู่เจียเจียกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางตะกร้าในมือลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง เธอใช้นิ้วจิกเปลือกไม้แล้วชะโงกหน้าออกไปดูอย่างระวัง

เซวียเยี่ยนหันหลังให้เธอ ส่วนลู่เฉ่าหันหน้ามาทางฝั่งนี้พอดี ลู่เจียเจียมองแวบเดียวก็เห็นรูจมูกที่บานและเชิดขึ้นสูงของลู่เฉ่าได้อย่างชัดเจน

ลู่เฉ่าเบะปากเล็กน้อย ปรือตามองต่ำ สองมือก็บิดเปียผมของตัวเองไปมา

ท่าทางหยิ่งยโสนี่ถ้าจะบอกว่าคล้ายเจ้าของร่างเดิมก็ยังน้อยไป ต้องบอกว่าเหมือนกันเป๊ะเลยต่างหาก

นิ้วมือของลู่เจียเจียที่เกาะเปลือกไม้อยู่ออกแรงกดเล็กน้อย แล้วจ้องไปที่เซวียเยี่ยน

แม้เซวียเยี่ยนจะหันหลังให้เธอจนมองไม่เห็นสีหน้าใดๆ แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

สีหน้าของเซวียเยี่ยนมืดครึ้มลงในทันที ไอสังหารแทบจะพุ่งทะลักออกมาจากดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น

ปัญหาเรื่องชนชั้นกำเนิดคือความเจ็บปวดของทุกคนในบ้านเซวีย และเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่เคยกล้าพูดถึง

“แกจะทำอะไร!” ลู่เฉ่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง เธอรีบเอามือกอดอกไว้แน่นแล้วเตือนอย่างหวาดหวั่น “บอกไว้ก่อนนะ ถ้าแกกล้าทำอะไรฉัน ฉันจะไปฟ้องแก!”

“เธอเป็นใคร” เซวียเยี่ยนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ลู่เฉ่าอึ้งไป “เธอพูดว่าอะไรนะ”

เซวียเยี่ยนถามย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เธอชื่ออะไร”

“เธอ…เธอไม่รู้ชื่อฉันเนี่ยนะ!” ลู่เฉ่าพยายามเบิกดวงตาเม็ดถั่วของเธอให้กว้างขึ้น รู้สึกเหมือนกำลังถูกดูหมิ่น

เซวียเยี่ยนขมวดคิ้วแน่นด้วยความเย็นชา “ก่อนหน้านี้ในหัวฉันไม่มีคนอย่างเธออยู่เลยสักนิด อะไรทำให้เธอเข้าใจผิดไปเองได้ขนาดนั้นว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ!”

คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางกระหม่อมของลู่เฉ่า เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เย็นชาและน่าสะพรึงกลัวตรงหน้า

ต้องยอมรับว่าเซวียเยี่ยนคนนี้หน้าตาดีไม่หยอก ลู่เฉ่ารู้สึกเขินจนหน้าแดง แต่เธอก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้ที่เซวียเยี่ยนบอกว่าเขาไม่รู้จักเธอ “เธอ…เธอจะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่รู้จักฉัน ตอนนั้นไม่ใช่เธอเหรอที่ฆ่าหมูป่าเพื่อช่วยฉัน”

หากเซวียเยี่ยนไม่มีใจให้เธอจริงๆ เขาจะเสี่ยงชีวิตไปฆ่าหมูป่าทำไมกัน

“ฉันฆ่าหมูป่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ? ที่ช่วยเธอไว้ เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไรกัน?” น้ำเสียงของเซวียเยี่ยนเย็นชาจนไร้อารมณ์

ลู่เฉ่าโดนตอกกลับจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ลู่เจียเจียซับเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก ดูท่าเซวียเยี่ยนตอนอยู่กับเธอคราวก่อนจะอ่อนโยนกว่านี้มาก อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยดุด่าเธอถึงขนาดนี้

ลู่เฉ่ายอมรับไม่ได้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะตัวเองคิดไปเอง เธอส่ายหน้าพัลวัน “ฉันไม่เชื่อ เป็นไปได้ยังไง…”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ท้ายทอยของเธอก็ปะทะเข้ากับต้นไม้ มือหนึ่งบีบลำคอเธอไว้แน่น

ดวงตาลู่เฉ่าเบิกกว้าง เธอจ้องมองชายหนุ่มที่บีบคอเธออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้พูดสักคำ แต่นิ้วมือที่ค่อยๆ ออกแรงบีบนั้นราวกับยมทูตที่กำลังจะมาพรากวิญญาณไปจากร่าง

ความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง ลู่เฉ่าดิ้นรนสุดชีวิต พยายามแกะนิ้วของเซวียเยี่ยนออก แต่แรงของเขามหาศาลนัก มือที่หนาและแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กนั้นล็อกลำคอเธอไว้แน่น และยิ่งบีบหนักขึ้นเรื่อยๆ

เธอใกล้จะขาดใจตายแล้ว

เซวียเยี่ยนโน้มตัวเข้าใกล้เธออีกนิด น้ำเสียงเขาราวกับปีศาจร้ายที่คืบคลานออกมาจากขุมนรกชั้นที่ 18 “ตอนนี้เธอยังคิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเธออยู่อีกไหม?”

ลู่เจียเจียเห็นใบหน้าของลู่เฉ่าเริ่มเขียวคล้ำ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอคงกำลังขาดอากาศหายใจจนใกล้จะหมดสติแล้ว

เซวียเยี่ยนบ้าไปแล้วหรือไง? ถ้าลู่เฉ่าตายขึ้นมา นั่นหมายถึงการฆ่าคนเชียวนะ! เขาก็จะต้องได้รับโทษถึงตายเหมือนกัน!

ลู่เจียเจียกำลังจะก้าวออกไปห้าม แต่เซวียเยี่ยนกลับปล่อยมือออกเสียก่อน ลู่เฉ่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ไอออกมาอย่างรุนแรงราวกับจะไอเอาหัวใจและปอดออกมาด้วย

เซวียเยี่ยนมองมือตัวเองอย่างนึกรังเกียจ ก่อนจะเช็ดมันเข้ากับเสื้อนอกของเขา

ลู่เฉ่านอนหมดสภาพอยู่บนพื้น กลิ่นปัสสาวะฉุนกึกอบอวลไปทั่วบริเวณ

เธอฉี่ราดอีกแล้ว

กว่าลู่เฉ่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลานาน น้ำตาไหลพรากเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า เธอไอโขลกอยู่นานพลางจ้องมองเซวียเยี่ยนด้วยความหวาดกลัว เสียงแหบพร่าราวกับคนใกล้ตายเอ่ยขึ้น “เมื่อครู่คุณคิดจะฆ่าฉัน! ไม่กลัวหรือไงว่าฉันจะไปแจ้งจับคุณ?”

“แจ้งจับฉันงั้นเหรอ?” ปอยผมของเซวียเยี่ยนปรกตกลงมาที่หางตา ริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปาก “ฉันหรือไงที่บังคับให้เธอมาที่นี่? ลองคิดดูสิ ถ้าฉันไปป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอพยายามจะมายั่วยวนฉันถึงที่นี่ ชื่อเสียงของเธอคงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี สุดท้ายก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานกับฉันเท่านั้น!”

ลู่เฉ่าหดตัวลงพลางจ้องมองชายหนุ่มผู้ดูอันตรายตรงหน้า

หากต้องแต่งงานกับปีศาจตนนี้ ชีวิตวันข้างหน้าของเธอจะยังมีความสุขได้อีกหรือ?

เซวียเยี่ยนเห็นลู่เฉ่ากลัวจนไม่กล้าส่งเสียงก็หันหลังเดินจากไป ลู่เจียเจียที่แอบดูอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เห็นเซวียเยี่ยนกำลังเดินกลับมา ก็รีบหดหัวกลับไปทันที

เธอจะทำอย่างไรดี ลู่เจียเจียรู้สึกมึนงง จะหนีไปไหนได้ เซวียเยี่ยนต้องรู้แน่ว่าเธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่เข้าแล้ว

ลู่เจียเจียรู้สึกหงุดหงิดใจ ไม่ควรมาแอบดูเรื่องชาวบ้านเลยจริงๆ ทีนี้เป็นไงล่ะ กลายเป็นพยานรู้เห็นในที่เกิดเหตุจนได้

เธอจึงทำได้เพียงกอดตะกร้าข้างตัวไว้แน่นอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเซวียเยี่ยนใกล้จะเดินถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาก็เห็นชายเสื้อสีเขียววับๆ แวมๆ โผล่ออกมาจากมุมหนึ่ง

ในหมู่บ้านนี้ คนที่ใส่เสื้อสีเขียว และเป็นคนที่เขาเพิ่งเจอเมื่อวันนี้ด้วย มีแค่ลู่เจียเจียคนเดียวเท่านั้น

เซวียเยี่ยนชะงักกึก ราวกับว่าเท้าของเขาถูกเทปูนซีเมนต์ทับไว้จนขยับไม่ออก

เธอจะมองว่าเขาเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมหรือเปล่า หรือไม่… ตอนนี้ลู่เจียเจียก็จะเหมือนลู่เฉ่า ที่รังเกียจเดียดฉันท์เขาตั้งแต่แรกเห็น

ลู่เจียเจียแอบอยู่หลังต้นไม้พักใหญ่ เห็นว่าคนยังไม่เดินเข้ามาเสียทีก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ จึงชะโงกหัวฟูๆ เล็กๆ ออกมาดู

ลู่เจียเจีย: “…”

สายตาของทั้งสองสอดประสานกันโดยตรง

ลู่เจียเจียหัวเราะแห้งๆ เธอหยิบกระติกน้ำทหารสีเขียวที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วอธิบายอย่างใสซื่อ “ฉันเพิ่งมาถึงค่ะ พอเห็นกระติกน้ำวางอยู่ตรงนี้เลยตั้งใจจะหยิบไปคืนให้”

เธอเก็บกระติกน้ำทหารใส่ลงไปในตะกร้า พลางแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว เก็บชามที่เหลือพลางเอ่ยถาม “รสชาติโอเคไหมคะ? ฉันว่าใช้ได้นะ แม่ฉันก็บอกว่าใช้ได้ พ่อฉันก็บอกว่าใช้ได้ พี่ชายทั้งสามของฉัน พี่สะใภ้ทั้งสองของฉัน… ทุกคนต่างก็บอกว่าใช้ได้ค่ะ!”

ลู่เจียเจียไม่ได้อยากพูดจาเรื่อยเปื่อยขนาดนั้นหรอก แต่เพราะสายตาของเซวียเยี่ยนที่เริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ต่างหาก เธอเลยต้องหาเรื่องพูด

เธออุ้มตะกร้าของตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน มองซ้ายมองขวา แต่จงใจไม่มองหน้าเซวียเยี่ยน “ฉัน… ฉันไปก่อนนะคะ ที่บ้านยังยุ่งอยู่เลย”

ดวงตากลมโตของหญิงสาวเลิ่กลั่กไม่ต่างจากชายกระโปรงที่โบกสะบัดไปตามสายลม เธอยืนตัวตรงอย่างใสซื่อ แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นดูฝืนเสียจนไม่รู้จะเสแสร้งอย่างไรแล้ว

ทันทีที่เธอหันหลังเดินจากไป ขาเรียวยาวของเซวียเยี่ยนก็ก้าวตามมาติดๆ

ลู่เจียเจียเพิ่งจะก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ถูกใครบางคนคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย

เธารู้สึกราวกับตัวเองกำลังถูกสัตว์ป่าตัวใหญ่ขย้ำที่ท้ายทอย จนไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

สัมผัสอุ่นนุ่มนั้นทำให้เซวียเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่วินาทีต่อมาเขาจะรีบปล่อยมือแล้วผลักเธอออกห่าง ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อ