บทที่ 60 ฉันไม่มีวันแต่งงานกับคุณ

โจวเหวินชิงไม่เคยผ่านความลำบากมาตั้งแต่เด็ก ผิวพรรณก็ขาวสะอาด พอถือเคียวเกี่ยวข้าวได้ไม่นานมือก็พองจนเป็นตุ่มใส ส่วนแขนไม่ต้องพูดถึง โดนคมรวงข้าวบาดจนทั้งคันทั้งแสบ แม้แต่เท้าก็โดนตอซังข้าวทิ่มจนเป็นแผลเลือดออก

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่พ่อลู่แบ่งพื้นที่ให้เขา ก็จงใจเลือกตรงที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้โอกาสที่เท้าจะโดนบาดเพิ่มขึ้น แถมข้าวก็เกี่ยวได้ยากมาก

โจวเหวินชิงไม่รู้ว่าตัวเองทำไปนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าใกล้จะตายแล้ว

แสงแดดแผดเผาส่องลงมาที่ตัวเขา ราวกับจะระเหยน้ำในร่างกายไปจนหมดสิ้น

โจวเหวินชิงลุกขึ้นยืน ภาพตรงหน้าก็มืดสนิท ร่างกายอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น

แต่ช่วงแรกไม่มีใครสังเกตเห็น

พอกว่าจะรู้ตัวกัน โจวเหวินชิงก็น้ำลายฟูมปากไปแล้ว

สถานการณ์คับขัน ชาวบ้านรีบแบกโจวเหวินชิงไปไว้ใต้ต้นไม้ ชายหนุ่มที่เคยดูสุภาพนุ่มนวลบัดนี้ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตก

ดูแวบแรกเหมือนพวกขี้โรคที่ใกล้จะตายเต็มที

ชาวบ้านมีประสบการณ์เรื่องคนเป็นลมแดด เลยถามคนรอบข้างว่าใครมีน้ำบ้าง จะได้ช่วยลดอุณหภูมิให้เขาก่อน

ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว น้ำที่ชาวบ้านพกมาส่วนใหญ่ก็ดื่มกันหมดแล้ว

“ฉันมีค่ะ!” ลู่เจียเจียเดินมาจากไม่ไกล บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มเรียบร้อยเป็นเอกลักษณ์ เธอแสร้งถามแบบคนไม่รู้อะไรเลยว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

“ปัญญาชนโจวเป็นลมแดดน่ะ” ทุกคนต่างคาดเดากันไปว่าลู่เจียเจียยังมีความรู้สึกให้ปัญญาชนโจวอยู่หรือเปล่า

“อ้อ” ลู่เจียเจียขยับคิ้ว ใบหน้าเล็กๆ ดูสดใสมีชีวิตชีวา เธอถือตะกร้าเดินไปตรงหน้าโจวเหวินชิง แก้มของเธอพองลม “ฉันมีน้ำค่ะ ให้ฉันจัดการนะคะ”

ในใจจางเทารู้สึกไม่ค่อยดีนัก เขาเคยเห็นมากับตาว่าลู่เจียเจียชอบโจวเหวินชิงมากแค่ไหน

เรียกได้ว่าตราบใดที่โจวเหวินชิงปรากฏตัว ในสายตาของเธอก็ไม่มีใครอื่นอีก

ตอนนี้มีข่าวลือว่าลู่เจียเจียไม่เอาโจวเหวินชิงแล้ว แต่จางเทาไม่เชื่อ ความรู้สึกลึกซึ้งขนาดนั้นจะเลิกราไปง่ายๆ ได้ยังไง

จางเทาก้าวไปข้างหน้า “สหายลู่ คุณส่งน้ำให้ผมเถอะครับ ผมดูแลปัญญาชนโจวเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากทำเอง” ลู่เจียเจียเผยให้เห็นฟันซี่เล็กๆ สี่ซี่ ยิ้มหวานอย่างเรียบร้อย เธอพูดว่า “คุณช่วยทำให้เขานอนราบลงไปได้ไหมคะ?”

จางเทารู้สึกแย่จนแม้แต่ยิ้มปลอมๆ ก็ยังทำไม่ได้ “ได้…”

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วฉุดโจวเหวินชิงที่พิงต้นไม้อยู่ลงมากองกับพื้นอย่างแรง ลู่เจียเจียเห็นดังนั้นจึงเปิดตะกร้า เธอหยิบโถดินเผาขึ้นมา ข้างในยังเหลือน้ำถั่วเขียวอยู่หน่อย

ลู่เจียเจียไม่ได้ย่อตัวลง แต่กลับยืนขึ้น เธอมองโจวเหวินชิงจากมุมสูง เอียงโถดินเผา เทน้ำถั่วเขียวราดลงบนใบหน้าของเขาอย่างช้าๆ

ทว่าบนหน้าเธอกลับยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ชาวบ้าน:

ถึงพวกเขาไม่อยากจะคิดไปทางนั้น แต่ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะเห็นภาพบางอย่าง

นี่มันเหมือนการฉี่รดหน้าคนอื่นชัดๆ!

ยิ่งอีกฝ่ายเป็นหญิงสาวที่ดูบอบบางด้วยแล้ว

ลู่เจียเจียค่อยๆ เทช้าๆ พร้อมกับอธิบายเสียงเบาว่า “น้ำถั่วเขียวนี้ฉันเอาไปแช่เย็นในบ่อมาแล้วค่ะ รับรองว่าได้ผลดีแน่นอน”

“แค่ก… แค่ก…” โจวเหวินชิงสำลักน้ำที่หยดลงมาไม่ขาดสายจนตื่นขึ้นมา เขาเปิดตาดู ก็เห็นลู่เจียเจียกำลังเทน้ำใส่หน้าเขาอยู่ แถมยังยิ้มอย่างเปิดเผยและชอบใจ ใบหน้าทั้งหมดของเธอดูสว่างไสว

เขาเพิ่งจะงงได้ไม่นาน น้ำก็สาดเข้ามาในตา ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนแล่นขึ้นไปถึงสมอง โจวเหวินชิงรีบยกมือขึ้นบังหน้า เขากัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างโกรธจัด “ลู่เจียเจีย เธอทำอะไรน่ะ?!”

“ฟื้นแล้วเหรอคะ? ดูท่าว่าน้ำที่ฉันสาดไปจะช่วยชีวิตคุณไว้ได้นะ” ลู่เจียเจียกะพริบตา

คนอื่นๆ: เมื่อกี้ก็ฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ! พวกเขาเห็นกันหมด!

นี่มันการแก้แค้นชัดๆ แถมยังทำตัวเป็นผู้มีพระคุณอีก มุกนี้ทำไมมันคุ้นๆ นะ?

ลู่เจียเจียพูดต่อ “ปัญญาชนโจว คุณไม่รู้เหรอว่าเมื่อกี้คุณเป็นลมแดด น้ำของทุกคนก็ดื่มกันหมดแล้ว โชคดีที่ฉันยังมีน้ำถั่วเขียวแช่เย็นอยู่นิดหน่อย ถึงได้ช่วยคุณฟื้นขึ้นมาได้”

โจวเหวินชิงรู้สึกแสบจมูกจนร้อนผ่าว ทั้งยังขยี้ตาอยู่นานกว่าจะมองเห็นชัด เขาพูดอย่างอ่อนแรง “ขอบคุณ”

หลังจากทำงานในไร่นามาสองสามวันนี้ โจวเหวินชิงก็ค้นพบอย่างถ่องแท้ว่าลู่เจียเจียมีความสำคัญกับเขาแค่ไหน เขาพยายามแสดงออกอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ” ลู่เจียเจียเองก็อ่อนโยนเช่นกัน “ไม่ทราบว่าปัญญาชนโจวอยากขอบคุณฉันยังไงดีคะ? ให้ฉันทายนะ คงอยากจะให้เงินฉันสิบหยวนเพื่อตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตใช่ไหมล่ะ”

คนอื่นๆ:

โจวเหวินชิงที่หัวยังมึนๆ:

แม่หนูน้อยคนนี้หน้าตาสวยจริงๆ พอพูดประโยคพวกนี้ออกมาพลางกะพริบตาปริบๆ กลับไม่รู้สึกเลยว่าเธอเห็นแก่เงิน

“ฉันทายผิดเหรอคะ?” ลู่เจียเจียทำหน้าเขินอาย “ฉันแค่ล้อเล่นน่ะค่ะ อย่าเก็บไปใส่ใจเลย ยังไงซะมันก็ไม่คุ้มค่าเงินขนาดนั้นหรอก”

คนอื่นๆ:

ด่าคนอีกแล้ว ตกลงใครกันแน่ที่ไม่คุ้มเงินขนาดนั้น? ช่วยระบุชื่อคนด้วยสิ!

ลู่เจียเจียเก็บโถดินเผาลงตะกร้า แล้วลุกขึ้นยืน หางตาเหลือบมองโจวเหวินชิงที่ยังสะลึมสะลือ สายตาเย็นชาเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหางม้าเดินจากไป

โจวเหวินชิง ชีวิตยังอีกยาวไกล นี่มันแค่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

ผ่านเรื่องลมแดดครั้งนี้ ชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เข้าใจกระจ่างแล้วว่าลู่เจียเจียไม่มีเยื่อใยให้ปัญญาชนโจวอีกต่อไปแล้ว ซ้ำยังดูมีความแค้นเคืองไม่น้อย

พวกเขามองโจวเหวินชิงที่หัวเปียกโชกไปด้วยน้ำถั่วเขียวแล้วส่ายหน้า

แต่จางเทากลับตื่นเต้น ลู่เจียเจียไม่ชอบโจวเหวินชิงแล้ว นั่นหมายความว่าโอกาสของเขาก็มีมากขึ้น

ทางฝั่งเซวียเยี่ยนเดาได้แล้วว่าคนมาคือใคร ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ลู่เฉ่าก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ฉันรู้ว่าหมูป่าตัวเมื่อวานเป็นคุณที่ฆ่า”

เซวียเยี่ยนไม่ส่งเสียง เขามองลู่เฉ่าด้วยดวงตาเรียวยาว นัยน์ตาสีดำสนิทดูมืดมนลึกซึ้ง อาจเป็นเพราะช่วงสองสามปีมานี้เขาอ่อนไหวเกินไป เวลาที่เขาจ้องคนอื่นจึงดูค่อนข้างหม่นหมองและน่าเกรงขาม

หัวใจลู่เฉ่าเต้นโครมคราม เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กลัวว่าเซวียเยี่ยนจะคลุ้มคลั่งเมื่อรู้ว่าเธอไม่แต่งงานกับเขา สายลมพัดผ่าน หอบเอาเสียงทุ้มต่ำของเซวียเยี่ยนมาด้วย “เธออยากจะพูดอะไร?”

ลู่เฉ่าตั้งสติ เกร็งคอพูด “ฉันรู้ว่าหมูป่าตัวนั้นคุณเป็นคนฆ่า แต่ฉันอยากบอกคุณว่า ต่อให้คุณไม่ฆ่าหมูป่าตัวนั้น ฉันก็ไม่เป็นอะไรหรอก ดังนั้นคุณนับว่าไม่ได้ช่วยชีวิตฉัน แล้วแม่ฉันก็ส่งปลาไปให้บ้านเซวียเมื่อวานด้วย พูดไปแล้วเป็นพวกคุณต่างหากที่ได้ประโยชน์”

ผมหน้าม้าของเซวียเยี่ยนปลิวไหวตามลม เขาไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าพูดเท่าไหร่ จึงขมวดคิ้ว “ตอนที่บ้านคุณเอาปลามาให้เมื่อวานผมไม่อยู่บ้าน วันนี้ตอนเที่ยงผมจะเอาไปคืน”

เอามาคืนเหรอ? หรือว่าเขายังอยากแต่งงานกับเธออยู่? ลู่เฉ่าเริ่มร้อนรน “ฉันแค่อยากบอกคุณว่า บ้านเราสองคนถือว่าหายกันแล้ว!”

เซวียเยี่ยนเข้าใจความหมายของลู่เฉ่าได้ในทันที

“บอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่มีทางแต่งงานกับคุณเด็ดขาด คุณอย่าได้คิดไปสู่ขอฉันที่บ้านเชียว” ลู่เฉ่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของเธอทั้งร้อนรนแต่ก็ยังดูหยิ่งยโสในเวลาเดียวกัน

นิ้วมือของลู่เฉ่าม้วนเล่นกับปลายผมตัวเอง “ฉันรู้ว่าบ้านคุณหาเมียไม่ได้ และตอนนี้ฉันก็เป็นถึงเด็กนำโชค บ้านคุณต้องคิดอยากจะแต่งกับฉันแน่ๆ แต่ว่าเมื่อวานน่ะ ไม่นับว่าคุณช่วยฉันหรอกนะ แล้วต่อให้ช่วยจริง ก็จะมาทำตามกฎเก่าๆ นั่นไม่ได้ มันเป็นเรื่องของความคิดแบบศักดินา ถ้าครอบครัวแบบพวกคุณกล้าทำผิดทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ฉันจะไปฟ้องพวกคุณที่ตัวอำเภอ!”