บทที่ 59 ปัญญาชนโจวฟูมปากแล้ว

รวงข้าวสาลีสุกเหลืองอร่ามเต็มทุ่ง พอมีลมพัดผ่านก็ไหวเอนราวกับมหาสมุทรสีทอง

ยามเหนื่อยล้าจนต้องนั่งยองๆ พักเหนื่อย รวงข้าวสูงเหล่านั้นก็บดบังตัวคนได้มิดพอดี

แม่ลู่นั่งยองลงกับพื้น ดื่มน้ำถั่วเขียวเย็นเจี๊ยบเข้าไปชามหนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างสุขใจ “ลูกสาวฉันนี่ดีที่สุดจริงๆ”

พูดจบก็เกิดความสงสารลูกขึ้นมา แม่ลู่นั่งกุมมือลู่เจียเจียไว้พลางบ่น “ลูกเอ๊ย ทำไมโง่แบบนี้ล่ะ ถ้าเป็นลูกบ้านอื่น พอมีงานการดีๆ อย่างลูกแล้ว ใครเขาจะยอมวิ่งหน้าตั้งมาส่งน้ำถึงกลางนาแบบนี้กัน”

ลู่เจียเจียหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้แม่ “หนูมีเวลานี่คะ จะให้อยู่แต่ในบ้านเฉยๆ ได้ยังไงกัน”

“เดี๋ยวก็หกเลอะเทอะหรอก” แม่ลู่ขยับตัวถอยหนี

เธอกำลังจะบอกให้ลู่เจียเจียกลับไปพัก แต่หางตาเหลือบไปเห็นลู่อ้ายกั๋ว พี่ชายคนโตเดินเข้ามาพอดี ดวงตาของนางก็กลอกไปมาทันที ก่อนจะรีบตบหน้าขาตัวเองเสียงดัง “ตายแล้ว ลูกสาวแม่ ทำไมถึงได้เป็นเด็กดีขนาดนี้! งานตัวเองก็เยอะจะตาย ยังต้องมาพะวงห่วงพวกเราอีก กลัวพี่ๆ กับพี่สะใภ้จะเป็นลมแดด เลยรีบวิ่งหน้าตั้งเอาถั่วเขียวมาส่งให้ น่าสงสารจริงๆ พวกใจดำบางคนน่ะ ไม่เคยจำความดีของลูกเลย ลูกสาวแม่เอ๊ย!”

ลู่เฉ่า: “…”

ลู่เจียเจีย: “…”

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นพี่ชายคนโตของตัวเองจริงๆ ด้วย

พี่รองกับพี่สี่ที่วิ่งเข้ามาหวังจะดื่มน้ำถั่วเขียวรีบเร่งฝีเท้าขึ้นทันที โดยเฉพาะลู่เย่กั๋วที่ถึงกับกำหมัดแน่น “แม่ เกิดอะไรขึ้นครับ? ใครรังแกน้องเล็กผม!”

"แม่น่ะสงสารน้องเล็กของพวกแกนะ" แม่ลู่ขอบตาแดงก่ำพูดกับลู่เย่กั๋ว "ดูสิ น้องเล็กกลัวพวกแกจะเป็นลมแดดเลยรีบเอาถั่วเขียวมาส่งให้ ก่อนมายังแช่เย็นในบ่อน้ำมาเป็นพิเศษ เพื่อที่จะเอามาส่งน้ำให้พวกแก มือไม้ถลอกหมดแล้ว"

ลู่เจียเจียกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความกลัวว่าจะถูกจับได้ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงรีบซ่อนมือไปไว้ข้างหลังทันที

ลู่เย่กั๋วเห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารจับใจ ชายหนุ่มร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ ก่อนจะส่งเสียงเรียกน้องสาวอย่างหวานหยด “น้องเล็ก~”

ลู่เจียเจียอดขนลุกไม่ได้

ลู่อ้ายกั๋วกับลู่กั่งกั๋วต่างปาดน้ำตา ไม่นึกเลยว่าน้องเล็กจะยอมวิ่งเอาถั่วเขียวมาส่งให้ท่ามกลางอากาศร้อนระอุขนาดนี้เพื่อพวกเขา

แม่ลู่ฉวยโอกาสสำทับพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

พี่ชายทั้งสามเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน “แม่ เป็นอะไรไปครับ!”

“แม่แค่กลัวว่าจะมีบางคนคิดว่านี่เป็นสิ่งที่น้องเล็กของพวกแกควรทำน่ะสิ” แม่ลู่ทำสีหน้าหนักใจ “พวกแกดูสิ น้องเล็กเขาก็ทำงานเหมือนกัน ต่อให้ไม่เอาถั่วเขียวมาส่งมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

พี่ชายทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุผลนี้ทันที

จางซูอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านหลังพลันรู้สึกขึ้นมาแปลกๆ ว่าสิ่งที่แม่พูดก็มีเหตุผล

จริงด้วย ลู่เจียเจียก็ทำงานเหมือนกัน ต่อให้ไม่เอาถั่วเขียวมาส่งก็ถือว่าไม่ผิดอะไร ยิ่งไปกว่านั้นคะแนนแรงงานที่ลู่เจียเจียทำได้ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าพวกพี่ชายเลย

แม่ลู่ยังคงตีหน้าเศร้าเสริมต่อ “แต่น้องเล็กของพวกแกอุตส่าห์เอามาส่ง เพราะเขาเห็นใจพวกแกต่างหาก พวกแกห้ามคิดเด็ดขาดเลยนะว่านี่เป็นสิ่งที่น้องเล็กควรทำ”

“แม่ พวกเรารู้ครับ!”

แววตาของพี่ชายทั้งสามที่จ้องมองมายังลู่เจียเจียเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าอย่างจัง

ลู่เจียเจีย: “…”

จังหวะนั้นเอง แม่ลู่ก็เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วทำหน้าขึงขัง “ถ้าวันหนึ่งน้องเล็กไม่เอามาส่ง อย่าได้คิดลืมบุญคุณครั้งนี้เชียว โดยเฉพาะพวกเมียโง่ๆ ที่ไร้สมองนั่น อย่าได้บังอาจนึกตัดพ้อน้องเล็กของพวกแกในใจเด็ดขาด”

จางซูอวิ๋น: “…”

เถียนจินฮวา: “…”

ลู่อ้ายกั๋วหันไปส่งสัญญาณทางสายตาให้ภรรยาเล็กน้อย

จางซูอวิ๋นรีบพูดทันที “แม่คะ หนูจะไปตัดพ้อน้องเล็กได้ยังไง? ความดีที่น้องเล็กทำกับหนู หนูจำไว้ขึ้นใจตลอดค่ะ”

ส่วนลู่กั่งกั๋วไม่ได้อ่อนโยนเท่าพี่ชาย เขาถลึงตาใส่เถียนจินฮวาจนแทบถลน กลัวว่าเมียจะเผลอพูดอะไรผิดหูแม่เข้า

เถียนจินฮวาตกใจจนรีบแสดงจุดยืน “หนู…หนูก็เหมือนพี่สะใภ้ใหญ่ค่ะ!”

แม่ลู่กลอกตามองบนอย่างชัดเจนว่าไม่เชื่อถือเท่าไรนัก แต่พอกำราบลูกชายกับลูกสะใภ้เสร็จก็ยอมใจอ่อน “รีบกินกันเข้าไปสิ น้องเล็กของพวกแกกลัวว่าน้ำถั่วเขียวจะหายเย็น อุตส่าห์รีบวิ่งถือมาตั้งไกลเพราะกลัวว่ามันจะหกเสียเปล่า”

ลู่เจียเจียอดไม่ได้ที่จะยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากตัวเอง… ความจริงเธอแค่เดินมานะ!

ลู่เฉ่าที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ อึ้งไปเลย เธออยู่ตรงนั้นพอดี ทำไมถึงไม่รู้ว่าลู่เจียเจียวิ่งมา?

ยังไม่ทันที่ลู่เฉ่าจะได้พูดอะไร ลู่เย่กั๋วก็ทำท่าทางราวกับได้ดื่มน้ำทิพย์จากสวรรค์ สีหน้าเคลิบเคลิ้ม “น้องเล็ก น้ำถั่วเขียวที่เธอต้มอร่อยมากจริงๆ ทั้งเย็นทั้งหวานเลย”

ถูกแย่งบทพูดไปอีกแล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองเลยถลึงตาใส่พี่สี่ทันที

ทั้งสองคนรีบสมทบทันที “จริงด้วยสิ ทำไมน้ำถั่วเขียวรอบนี้ถึงได้อร่อยขนาดนี้ ทั้งหวานทั้งหอม แม่ครับ ผมดื่มแล้วมีแรงขึ้นมาทันที ให้ผมไปเกี่ยวข้าวอีกสองหมู่ก็ยังไหว!”

ลู่เจียเจีย: “…”

สีหน้าของพวกเขาดูสมจริงเสียจนลู่เจียเจียยังอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองเผลอใส่น้ำตาลลงไปเยอะหรือเปล่า เธอหยิบชามขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง

ก็รสชาติเดิมนี่นา

พ่อลู่ดื่มน้ำเสร็จก็กลับลงไปในทุ่งนาทันที

แม่ลู่เงยหน้ามองดวงอาทิตย์ “ไม่ต้องมาประจบฉัน รีบๆ ดื่มน้ำถั่วเขียวให้หมดแล้วไปเกี่ยวข้าวต่อได้แล้ว!”

ตอนพูดเธอก็จงใจปรายตามองเถียนจินฮวา “ถ้าวันนี้แกทำไม่ถึง 10 คะแนนแรงงาน ก็อยู่ทำต่อตอนกลางคืน ทำเสร็จเมื่อไหร่ค่อยกลับบ้าน”

เถียนจินฮวาแทบร้องไห้ออกมา รีบดื่มน้ำไปสองอึกใหญ่แล้ววิ่งแจ้นไปเกี่ยวข้าวต่อ

ครั้งนี้เธอไม่กล้าอู้แล้ว เกี่ยวข้าวได้เร็วและคล่องแคล่ว จนความเร็วแทบจะพอๆ กับลู่กั่งกั๋วเลยทีเดียว

ลู่กั่งกั๋วอึ้งไปเลย

แม่ลู่หันไปมองลู่เฉ่าที่นั่งเหม่ออยู่ ก่อนจะเผยยิ้มเหมือนหมาป่าใจดี “เสี่ยวเฉ่าเอ๊ย ได้เวลาไปเกี่ยวข้าวแล้วล่ะนะ”

แหม ดื่มน้ำที่ลูกสาวฉันเอามาให้ตั้งสองชาม แต่ไม่เห็นจะเอ่ยปากชมสักคำ

ลู่เฉามองไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากตรงนั้น ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว เธอจึงเดินจากไปอย่างหงุดหงิดใจ

แม่ลู่หัวเราะหึๆ ในลำคอ ตอนก้มลงเก็บชามก็เหลือบเห็นรอยขีดข่วนจากต้นข้าวที่หน้าแข้งของลู่เจียเจีย จึงรีบถามเสียงหลง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”

“อ๋อ พอดีหนูเดินไม่ระวังน่ะค่ะ เลยโดนขีดข่วนนิดหน่อย” ลู่เจียเจียตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ช่วงนี้กำลังเกี่ยวข้าวกันอยู่ ตอซังข้าวที่โผล่พ้นดินขูดขาเป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวก็หาย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก

“ลูกนี่มันซื่อจริงๆ วันหลังไม่ต้องมาอีกแล้วนะ” แม่ลู่กล่าว “โชคดีนะที่เมื่อกี้แม่ดัดนิสัยพวกนั้นไว้ก่อน ไม่งั้นพอพวกเขาเคยตัว วันไหนที่ลูกไม่มาส่งน้ำขึ้นมา พวกเขาก็ต้องมาคอยจิกหัวใช้น้องแน่นอน”

ให้ทีละน้อยยังเป็นพระคุณ แต่ถ้าให้มากไปก็จะกลายเป็นโทษ พี่น้องกันก็มักจะผิดใจกันเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละ

“หนูไม่ยอมหรอกค่ะ” ลู่เจียเจียยิ้มอ้อน “หนูไม่ได้มาส่งน้ำให้พวกพี่ชายเสียหน่อย หนูมาส่งให้พ่อกับแม่ต่างหาก พวกพี่ๆ น่ะก็แค่ของแถมเท่านั้นแหละ”

แม่ลู่รู้สึกเหมือนได้กินน้ำผึ้งรดใจ เธอขยับเข้าไปใกล้ลูกสาว “ในตู้ที่ห้องมีเนื้อกระป๋องที่พี่สามแกเอามาฝากอยู่ ลูกกลับไปเปิดกินสักกระป๋องนะ บำรุงร่างกายหน่อย ช่วงนี้เกี่ยวข้าวเหนื่อย เดี๋ยวจะโทรมเอา”

เธอยังไม่ได้ลงไปเกี่ยวข้าวเลยด้วยซ้ำ ลู่เจียเจียส่ายหัว “ไอ้นั่นกลิ่นมันแรงค่ะ หนูชอบกินเนื้อไก่มากกว่า”

“นังเด็กคนนี้ ฉันจะไม่รู้ทันความคิดลูกได้ยังไง ช่างเถอะ อากาศร้อนขนาดนี้ รีบกลับบ้านไปได้แล้ว!” แม่ลู่เช็ดเหงื่อบนใบหน้า แล้วถือเคียวเดินลงไปในทุ่งนา

ลู่เจียเจียเก็บของใส่ตะกร้าเรียบร้อย กำลังจะเดินกลับ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นลู่เฉาเดินลับๆ ล่อๆ ไปทางที่เซวียเยี่ยนอยู่

เธอรีบย่อตัวลงทันที ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งข้าวสาลี

ลู่เจียเจียแอบมองไปไม่ไกล เห็นลู่เฉากับเซวียเยี่ยนคุยอะไรบางอย่าง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินเข้าไปในป่าด้วยกัน

เธอมองไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เห็นกระติกน้ำสีเขียวของเธอวางอยู่ที่นั่น

ลู่เจียเจียกำลังจะเดินไปหยิบกลับบ้าน ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากไม่ไกล “ปัญญาชนโจวฟูมปากแล้ว!”

“อะไรนะ? โจวเหวินชิงฟูมปากแล้วเหรอ?” ลู่เจียเจียตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอรีบลุกขึ้นยืน มองความเคลื่อนไหวทางนั้นด้วยความตื่นเต้น