บทที่ 58 เขารีบร้อนวิ่งออกไปอย่างลนลาน

ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า เด็กสาวในชุดกระโปรงสีเขียวเท้าคางมองด้วยท่าทางแสนซน ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

สายตาของเธอจับจ้องไปยังแผ่นหลังของโจวเหวินชิง ขณะนั้นเอง ริมฝีปากของเซวียเยี่ยนก็เม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาก้าวขายาวๆ เข้ามายืนประจันหน้าเธอที่หลังโต๊ะด้วยรูปร่างสูงใหญ่

แสงสว่างตรงหน้าถูกบังจนมิด ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นว่าเป็นเซวียเยี่ยน สีหน้าเขาเย็นชาเสียจนราวกับมีใครไปติดหนี้เขาแปดล้านหยวน

ใจของลู่เจียเจียกระตุกวูบ เดิมทีเธอแอบเคืองเรื่องหมูป่าอยู่บ้าง แต่ดูท่าแล้วเซวียเยี่ยนจะโกรธยิ่งกว่าเธอเสียอีก

ยุคสมัยนี้ ใครทำท่าทางโกรธกว่า คนนั้นก็เป็นต่อ

ไม่นานนัก เซวียเชียนและเซวียหยางก็ตามมา แต่ทั้งคู่กลับทำเพียงยืนรออยู่ตรงประตู ทว่าจ้าวเซ่อฮุ่ยไม่ได้ออกไป ดูเหมือนเขายังมีอะไรอยากจะพูดกับเธอ

ลู่เจียเจียไม่ได้สนใจเขา เธอรีบก้มหน้าจัดการลงทะเบียนให้คนบ้านเซวียอย่างคล่องแคล่ว

“เคียวสี่เล่มค่ะ หยิบไปได้เลย”

“อืม” เซวียเยี่ยนปรายตามองโจวเหวินชิงที่เดินจากไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปเลือกเคียว

เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งคิดว่าพฤติกรรมของตัวเองวันนี้ดูหลุดจากที่เคยเป็นก็ยิ่งหงุดหงิด สีหน้าจึงเย็นชาและแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม

จ้าวเซ่อฮุ่ยฉวยจังหวะนี้ทันที เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินไปหาลู่เจียเจีย ในมือถือห่อกระดาษไขอยู่หนึ่งห่อ เขาอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า “สหายลู่… นี่ให้คุณครับ”

ลู่เจียเจียเหลือบมองห่อกระดาษไขนั้น ความสัมพันธ์ในยุคนี้เรียบง่ายนัก อีกอย่างเธอกับจ้าวเซ่อฮุ่ยก็ไม่ได้สนิทสนมกัน จะรับของมั่วซั่วไม่ได้แน่ ในจังหวะที่เธอกำลังจะปฏิเสธ เสียงข้าวของร่วงหล่นลงพื้นก็ดังสนั่นมาจากด้านหลัง

จอบ เคียว และพลั่วร่วงกระจายเต็มพื้น

เซวียเยี่ยนที่ทำเครื่องมือร่วงหล่นก้มลงเก็บ แสงสว่างที่ส่องมาจากด้านหลังทำให้ดวงตาของเขาดูมืดมนจนอ่านไม่ออก เขาเอ่ยว่า “ผมซุ่มซ่ามไปหน่อย เดี๋ยวเก็บเองครับ”

“ฉันไม่รับค่ะ คุณเก็บไว้กินเถอะ” ลู่เจียเจียดันห่อกระดาษไขกลับไปก่อนจะรีบวิ่งไปช่วยเก็บของ

เธอรับหน้าที่เสริมเป็นคนคลังพัสดุ งานไม่ได้มีอะไรมาก การช่วยเก็บของจึงเป็นหน้าที่ของเธอโดยปริยาย อีกอย่างคือเธอไม่อยากให้เซวียเยี่ยนเสียเวลาเกี่ยวข้าว

ลู่เจียเจียขยับเข้าไปใกล้แล้วหยิบจอบจากมือเขา ระหว่างนั้นแขนของเธอก็เผลอสัมผัสโดนหน้าอกเขาเข้า

เธอไม่ได้หันไปมอง พลางกล่าวตามความเคยชินว่า “ขอโทษค่ะ”

แล้วตั้งหน้าตั้งตาเก็บของต่อ

ลู่เจียเจียกลัวร้อนเลยไม่ได้ถักเปียสองข้างเหมือนเด็กสาวคนอื่น แต่รวบผมหางม้าแทน ทุกครั้งที่ขยับตัว ปลายผมก็จะไหวไปมาและปัดผ่านแขนของเซวียเยี่ยนไปมา

ความรู้สึกจั๊กจี้และแปลบปลาบแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนคนที่เกร็งตัวอยู่อย่างเซวียเยี่ยนถึงกับถอยกรูดไปข้างหลังราวกับเห็นผี

เขาคว้าเคียวสี่เล่มบนพื้นขึ้นมาอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งหนีออกไปเกือบจะทันที

เซวียเชียนกับเซวียหยางต่างทำหน้างุนงง พลางรีบเดินตามออกไป

จ้าวเซ่อฮุ่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับตาแดงก่ำ

เจ้าเซวียเยี่ยนนี่ต้องคิดไม่ซื่อแน่ๆ

ไอ้สารเลวคนนี้ ลู่เจียเจียเป็นคนที่มันจะมาหมายปองได้ยังไงกัน?

ลู่เจียเจียเก็บจอบเสร็จพอดี พอหันกลับมาก็ไม่เห็นเซวียเยี่ยนแล้ว เหลือเพียงจ้าวเซ่อฮุ่ยยืนอยู่เท่านั้น

“ทำไมคุณยังไม่ไปอีกล่ะ?” ลู่เจียเจียถาม

จ้าวเซ่อฮุ่ย: “…” เขาเดินจากไปอย่างหงุดหงิด

ลู่เจียเจีย: “…” แต่ละคนอารมณ์ร้อนกว่าเธออีก หรือว่าช่วงนี้เธออ่อนโยนเกินไปกันนะ?

พอไปถึงจุดรวมพลช่วงเก็บเกี่ยว ลู่เฉ่าก็ถูกกลุ่มหญิงวัยกลางคนหลายคนรุมล้อมเข้ามาพูดคุยด้วย

เมื่อก่อนลู่เฉ่าก็แค่หน้าตาธรรมดา ผู้คนจึงไม่ได้ใส่ใจนัก แต่พอได้พินิจดูดีๆ ในตอนนี้…

“ใบหน้ากว้างแบบนี้สิถึงจะอยู่สบาย ก้นใหญ่แบบนี้ลูกดกได้ลูกชายแน่ ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีบุญวาสนา ถ้าพาเข้าบ้านไป รับรองว่าหนุนนำดวงสามีได้ดีเชียว”

พวกหญิงวัยกลางคนจึงปรี่เข้าไปตีสนิทกับลู่เฉ่าก่อน จากนั้นก็หันไปคุยกับป้าสะใภ้ใหญ่ ซึ่งการสนทนาที่ว่า แท้จริงแล้วก็คือการมาดูตัวเบื้องต้นนั่นเอง

ลู่เฉ่าเดินไปคุยกับเหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านด้วยความลำพองใจ มีคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นว่า “ลู่เฉ่า แม่ฉันบอกว่าเธอเป็นเด็กนำโชค จริงหรือเปล่า? เมื่อวานมีปลาว่ายวนอยู่รอบตัวเธอจริงๆ เหรอ?”

“ก็จริงอย่างที่ว่า ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร แต่พูดตามตรงนะ ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองดวงดีมากจริงๆ” ลู่เฉ่าเริ่มเล่าเหตุการณ์ตอนที่หมูป่าทำร้ายเธอเมื่อวันก่อนให้ฟังอีกรอบ เธอตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดต่อ “ถ้าฉันดวงไม่ดีนะ ป่านนี้คงโดนหมูป่าตัวนั้นขย้ำตายไปแล้ว แปลกจริงๆ ที่พอมันวิ่งมาถึงตรงหน้าฉัน จู่ๆ มันก็หยุดนิ่งไปเฉยๆ เหมือนกับไม่กล้าทำอะไรฉันยังไงอย่างนั้นแหละ”

“จริงเหรอ?” หญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่ชอบท่าทีลำพองใจของลู่เฉ่าเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกอิจฉา

ลู่เฉ่ายืดคอขึ้น “ทำไมจะจริงไม่จริงล่ะ? ไม่เชื่อก็ไปถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานดูสิ แล้วดูนั่นสิ ปลาในบึงน่ะยิ่งจับยากอยู่ แต่วันก่อนกลับโผล่ขึ้นมาให้จับตั้งเยอะ แม่ฉันยังจับได้ตั้ง 4 ตัวเลย ฉันได้ยินมาว่าคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็จับได้กันเยอะแยะ”

“แล้วเซวียเยี่ยนล่ะ?” หญิงสาวอีกคนถาม น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยแฝงนัยบางอย่าง “ฉันได้ยินมาว่าเป็นเขาที่ช่วยเธอไว้เมื่อวาน”

สีหน้าของลู่เฉ่าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที เธอโต้กลับ “สมัยนี้เขาไม่นิยมกฎเกณฑ์คร่ำครึแบบนั้นแล้ว มันเป็นความคิดแบบศักดินาชัดๆ!”

“ความคิดแบบศักดินาอะไรกัน?” หญิงสาวอีกคนเยาะเย้ย “ถ้าเซวียเยี่ยนเกิดไปสู่ขอเธอที่บ้านขึ้นมาจริงๆ ถึงตอนนั้นชื่อเสียงของเธอก็ย่อยยับ ใครเขาจะมาสนกันล่ะว่ามันเป็นความคิดแบบศักดินาหรือเปล่า?”

ลู่เฉ่าเงียบไป ความกระวนกระวายผุดขึ้นมาในใจ ทันใดนั้นเมื่อหันมองไปทางหนึ่ง เธอก็เห็นเซวียเยี่ยนเดินออกมาจากห้องพอดี

เซวียเยี่ยนทั้งสูงใหญ่และล่ำสัน หากเขาไปสู่ขอที่บ้านเธอจริงๆ ชื่อเสียงของเธอจะทำอย่างไร?

หรือว่าเธอต้องไปกระโดดน้ำเหมือนอย่างที่ลู่เจียเจียเคยทำจริงๆ?

ลู่เฉ่าเริ่มหวาดกลัว เธอพยายามคิดหาทางออกอย่างร้อนรน สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะไปบอกเซวียเยี่ยนให้ชัดเจน จะได้ให้เขาตัดใจเสียที เพราะยังไงเธอก็ไม่มีทางแต่งงานไปเป็นเมียเขาเด็ดขาด

ภายใต้การนำของหัวหน้ากองลู่ ชาวบ้านและเหล่าปัญญาชนทุกคนในหมู่บ้านซีสุ่ยต่างพากันแห่ไปเก็บเกี่ยวข้าวสาลีกันอย่างคึกคัก

หลังจากลู่เจียเจียและคนอื่นๆ ออกไปกันหมดแล้ว เธอก็ปิดประตูห้องทำงานแล้วกลับบ้าน

ช่วงเก็บเกี่ยวสองวันนี้งานยุ่งเป็นพิเศษ เธอจะมานั่งเฉยๆ ได้อย่างไร

“อาเล็กคะ ทำไมถึงกลับมาล่ะคะ?” ลู่ฮวาที่เพิ่งให้อาหารไก่เสร็จ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นลู่เจียเจียก็ถามขึ้น

ลู่เจียเจียเดินตรงเข้าครัว “ฉันว่าจะต้มน้ำถั่วเขียวสักหม้อ แล้วเอาไปแช่ในบ่อน้ำไว้ พอสักสิบโมงค่อยเอาไปส่งที่นา”

ชีวิตในยุคปัจจุบันของเธอเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย แทบไม่ต้องก้าวเท้าเข้าครัวด้วยซ้ำ ก่อนอายุสิบขวบอย่าว่าแต่ทำอาหารเลย แม้แต่เครื่องปรุงชนิดไหนเป็นชนิดไหนเธอยังแทบไม่รู้จักด้วยซ้ำ

จนกระทั่งไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยตัวเองนั่นแหละ เธอถึงได้หัดทำอาหารเป็นขึ้นมา

ถึงจะทำอาหารหรูหราไม่เป็น แต่กับข้าวบ้านๆ ธรรมดาทั่วไปเธอก็พอทำได้

ลู่เจียเจียเดินเข้าไปในห้องของแม่ลู่ โดยปกติแล้วแม่จะเป็นคนดูแลเสบียงอาหารในบ้าน เพื่อป้องกันไม่ให้ใครแอบหยิบไปกิน ส่วนใหญ่จึงมักจะเก็บล็อกไว้ในตู้อย่างมิดชิด

ทว่าลู่เจียเจียไม่เหมือนคนอื่น เพราะเธอมีกุญแจแขวนอยู่ที่คอ

เมื่อได้ลู่ห่าวมาช่วยจุดไฟ ลู่เจียเจียก็ต้มน้ำถั่วเขียวจนสำเร็จหนึ่งหม้อ จากนั้นจึงหย่อนมันลงไปในบ่อน้ำเพื่อพักให้เย็น

ใกล้ถึงเวลาสิบโมง เธอวางโถดินเผาใบใหญ่ลงในตะกร้า แล้วลุกขึ้นเพื่อนำไปส่งที่นา

พอไปถึงริมนา เธอก็เห็นเซวียเยี่ยนอยู่ไกลๆ

อากาศร้อนระอุ เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อแล้วก็ก้มตัวลงไปทำงานต่อทันที

ลู่เจียเจียเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ เซวียเยี่ยนเกี่ยวข้าวได้รวดเร็วมาก แต่ก็ใช้แรงมหาศาลเช่นกัน พอเธอเดินไปถึง เขาก็กำลังพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พอดี

ลู่เจียเจียหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเขาแล้วถามอย่างจริงจัง “ดื่มน้ำถั่วเขียวไหมคะ? แช่เย็นมาจากบ่อน้ำเลยนะ”

เซวียเยี่ยน: “…”

“ช่างเถอะ” ลู่เจียเจียนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเขา ด้วยนิสัยของเซวียเยี่ยน ต่อให้เธอถามเขาก็ต้องปฏิเสธว่าไม่ดื่มแน่ๆ

แต่โอกาสสร้างความประทับใจและไถ่โทษแบบนี้ เธอจะพลาดได้อย่างไร

ลู่เจียเจียเตรียมส่วนของเซวียเยี่ยนมาด้วยอยู่แล้ว เธอหยิบกระติกน้ำสีเขียวทหารของตัวเองวางลงบนพื้นตรงหน้าเขา แล้ววางถ้วยตามลงไปอีกใบ “นี่น่าจะพอให้พวกคุณสี่คนดื่มนะ เดี๋ยวตอนฉันจะกลับค่อยแวะมาเอากระติกน้ำคืน คุณรีบไปเรียกน้องชายกับคุณลุงมาดื่มด้วยกันสิคะ”

ลู่เจียเจียไม่รอให้เขาตอบกลับ เธอหิ้วตะกร้าเดินจากไปทันที

เซวียเยี่ยนมองกระติกน้ำทหารบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะจ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง

ลู่เจียเจียเตรียมน้ำมาเยอะพอสมควร ลู่เฉ่าที่อยู่แถวนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาขอแบ่งดื่ม

เธอถือถ้วยน้ำไว้ในมือ ทันทีที่เงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ก็พบว่าเซวียเยี่ยนกำลังมองมาทางนี้พอดี

ลู่เฉ่าขมวดคิ้วอย่างนึกรังเกียจ เซวียเยี่ยนคนนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? เขาคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกใช่ไหมว่าแค่ช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่ง แล้วจะมาขอเธอแต่งงานได้?

ไม่ได้การแล้ว เธอต้องไปหาเขาเพื่อพูดให้ชัดเจน!