บทที่ 57 พี่ใหญ่ ท่านกำลังจะแต่งภรรยาแล้วหรือ

“ก็แค่คนไม่สำคัญ” เซวียเยี่ยนคิดได้เพียงสองวินาทีก็เลิกสนใจทันที

เขาก็ถอดเสื้อออกทิ้งไว้ข้างตัว รอจนเหงื่อเริ่มแห้งก็คว้ากะละมังน้ำเย็นมาราดหัวตัวเอง หยดน้ำไหลผ่านกล้ามเนื้อเป็นแนว ก่อนจะหยดลงบนกางเกง

ขณะนั้นเอง เซวียหยางก็แบกฟืนกลับมาจากข้างนอก เขาเดินไปที่ห้องครัวแล้วโยนฟืนลงพื้นอย่างหงุดหงิด

เซวียเยี่ยนหรี่ตามอง เมื่อเซวียหยางเห็นสีหน้าพี่ใหญ่ก็รู้สึกผิดจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไป

หลังจากเซวียหยางกลับมาได้สักพัก เซวียเชียนก็เดินตามหลังกลับมา สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

พ่อเซวียต้มปลาห้าชั่งจนเปื่อย บ้านนี้มีผู้ชายตั้งสี่คน ทุกคนกินจุทั้งนั้น

ฝีมือทำอาหารของพ่อเซวียนั้นธรรมดามาก แค่ใส่เกลือต้มจนสุกก็พอแล้ว ซึ่งลูกชายทั้งสามคนก็ชินกับรสชาตินี้มานาน

อีกอย่าง ต่อให้ไม่มีเครื่องปรุงอะไร เนื้อปลาก็นับว่าเป็นอาหารชั้นเลิศที่นานๆ จะได้กินที เซวียหยางสูดกลิ่นปลาในชามเข้าเต็มปอด ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย

เซวียเยี่ยนไม่ได้พิถีพิถันเรื่องกินมากนัก เขาคีบเนื้อปลาขึ้นมาคำหนึ่ง ทันใดนั้นก็พลันนึกถึงแป้งทอดที่ได้กินตอนเที่ยงขึ้นมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าแป้งแผ่นนั้นมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ เซวียเยี่ยนกระชับนิ้วที่ถือตะเกียบแน่นขึ้น

เมื่อกินข้าวกันเกือบเสร็จแล้ว เซวียเชียนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถาม “พี่ใหญ่ครับ พี่กำลังจะมีพี่สะใภ้ให้พวกเราใช่ไหมครับ”

ร่างของเซวียเยี่ยนแข็งทื่อไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปมองเซวียเชียน น้ำเสียงแหบพร่าถามกลับ “ทำไมถึงถามแบบนั้น”

“คนข้างนอกเขาพูดกันให้แซดครับพี่ใหญ่” เซวียหยางวางตะเกียบลงอย่างโมโห “พวกเขาบอกว่าวันนี้พี่ไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่งมา แล้วครอบครัวเซวียของเราจะต้องตาละห้อยไปขอหมั้นนางแน่ๆ แถมยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของยัยผู้หญิงหน้าสวยใจดำคนนั้นด้วย!”

กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นบนใบหน้าของเซวียเยี่ยนผ่อนคลายลง เขาตอบเรียบๆ “ไม่แต่ง”

พ่อเซวียถอนหายใจ วันนี้ตอนที่คนจากบ้านใหญ่ตระกูลลู่มาหา แม้จะพูดขอบคุณพวกเขาไปตามมารยาท แต่จริงๆ แล้วพวกนั้นแค่กลัวว่าทางนี้จะไปขอหมั้นต่างหาก

ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านซีสุ่ย หากฝ่ายชายช่วยชีวิตฝ่ายหญิงไว้ และฝ่ายชายมีใจให้ ก็สามารถไปสู่ขอฝ่ายหญิงที่บ้านได้โดยตรง

แต่ในสายตาเขา บ้านใหญ่ตระกูลลู่คงไม่อยากยกลูกสาวให้แต่งเข้ามาที่นี่แน่นอน

เซวียเชียนพูดแทรกขึ้นมา “พี่ใหญ่ครับ ผมไปสืบมาแล้ว ผู้หญิงที่ชื่อลู่เฉ่าคนนั้นนิสัยไม่ดีเลยครับ ทางเรายังไม่ได้ทำอะไรเลย นางก็เที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับพี่ แถมยังหน้าตาขี้เหร่อีกต่างหาก!”

“อย่าพูดจาเหลวไหล” พ่อเซวียดุ

เซวียเชียนเบ้ปาก อย่าคิดว่าเขาไม่รู้นะ ครอบครัวนี้ทุกคนมันพวกคลั่งคนสวยคนงามทั้งนั้น ตอนที่พ่อแต่งงานกับแม่ ก็เพราะเห็นว่าแม่สวยนี่แหละ

วันรุ่งขึ้น ฤดูเก็บเกี่ยวที่เหน็ดเหนื่อยแต่เต็มไปด้วยความหวังได้เริ่มต้นขึ้น อะไรคือสิ่งที่ชาวนาดีใจที่สุด? คำตอบก็คือการที่ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ในทุกปีนั่นเอง

ข้าวสาลีปีนี้เติบโตได้ดีมาก เมื่อจัดสรรพื้นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างขมีขมันเตรียมตัวลงมือเก็บเกี่ยวกันเต็มที่

ลู่ฮวาและลู่ห่าวอยู่บ้านคอยดูแลลูกๆ และจัดการงานซักล้าง ส่วนต้าซานกับสือโถวก็ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ขึ้นเขาไปหาหญ้าหมู

ในหมู่บ้านมีคอกหมูส่วนกลางสำหรับเลี้ยงหมูของทุกคน การหาหญ้าหมูไปส่งทุกวันสามารถนำมาแลกเป็นคะแนนแรงงานได้

อากาศช่วงฤดูเก็บเกี่ยวร้อนจนแทบละลาย ลู่เจียเจียสวมชุดกระโปรงสีเขียวเข้ารูป การที่กระโปรงรัดช่วงเอวแบบนี้ยิ่งขับให้เอวของเธอดูเล็กคอดจนน่าตกใจ ขาขาวเนียนเรียวเล็กโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา ทุกย่างก้าวที่เดิน ชายกระโปรงสีเขียวก็สะบัดไหวแนบไปกับเรียวขาตรงสวยของเธอ

พวกหนุ่มๆ ที่มาลงทะเบียนเห็นแล้วถึงกับเดินแทบไม่ไหว ลู่เจียเจียคนนี้ทำไมยิ่งนับวันยิ่งสวยขึ้นเรื่อยๆ นะ? ราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ไม่มีผิด

หลัวชิงชิงมองลู่เจียเจียที่นับวันยิ่งสวยขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นตะลึง เธอขยำหนังสือในมือแน่นก่อนจะเดินไปลงทะเบียนด้วยท่าทางใจลอย

“ปัญญาชนหลัว ไปหยิบเคียวมาสิ” ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หนังสือในมืออีกฝ่าย “โอ้ เปลี่ยนเล่มแล้วหรือ ไม่ดูนิยายรักแล้วหรือ เปลี่ยนมาอ่าน 'วิธีหล่อหลอมเหล็กกล้า' แล้วสินะ”

“สหายลู่ อยากอ่านหรือคะ? ถ้าอยากอ่าน ฉันให้คุณได้นะ”

รอยยิ้มของเธอดูฝืนๆ ราวกับถูกบังคับให้ต้องเอาหนังสือมาให้ คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าลู่เจียเจียไปข่มขู่แย่งชิงของนางมาแน่ๆ

ลู่เจียเจียเบิกตากลมโตแวววาว ถามด้วยความประหลาดใจ “ปัญญาชนหลัว ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ ทำไมคุณถึงต้องทำหน้าเหมือนฉันไปบังคับคุณด้วยล่ะ”

หลัวชิงชิงไม่คิดว่าลู่เจียเจียจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ คนอื่นๆ เองก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกต ลู่เจียเจียไม่ได้พูดอะไรจริงๆ แล้วหลัวชิงชิงจะทำท่าทางเหมือนถูกบังคับทำไม? อีกอย่างนี่ช่วงเก็บเกี่ยว เอานิยายมาด้วย สรุปจะมาเกี่ยวข้าวหรือจะมาอ่านหนังสือกันแน่

ขอบตาของหลัวชิงชิงแดงก่ำขึ้นมาในทันที แต่นางกลับไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังยืดตัวตรง ซึ่งถ้าดูแค่ภายนอกก็นับว่ามีสง่าราศีของคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครอยู่ไม่น้อย หลัวชิงชิงหันหลังไปหยิบเคียวแล้วเดินออกไปอย่างเย็นชา

ลู่เจียเจีย: “…”

คนอื่นๆ: “…”

ถึงจะดูสวยดี แต่กลับน่าอึดอัดใจชะมัด ราวกับว่าหลัวชิงชิงเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ส่วนพวกเขาเป็นทาสยังไงยังงั้น ไม่รู้ว่าไปเอาความรู้สึกเหนือกว่าแบบนี้มาจากไหน

โจวเหวินชิงแอบมองลู่เจียเจียอยู่เงียบๆ ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก ใบหน้าของเขายังคงบวมฉึ่งอยู่จนถึงตอนนี้ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าลู่เจียเจียยิ่งนับวันยิ่งสวยขึ้นจริงๆ แถมบุคลิกท่าทางยังดูดีกว่าพวกคุณหนูในเมืองเสียอีก ราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีไม่มีผิด

หากเธอรักษาความสวยนี้ไว้ได้ โจวเหวินชิงบอกกับตัวเองว่า เขายินดีที่จะแต่งงานกับเธอ หรือจะตามใจเธอบ้างก็ยังได้

แต่พอนึกถึงท่าทีเย็นชาที่ลู่เจียเจียมีต่อเขาในช่วงนี้ สีหน้าของเขาก็ดูแย่ลง ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนที่เคยคลั่งไคล้เขาขนาดนั้นจะเปลี่ยนใจได้ในชั่วข้ามคืน ถ้าหากนี่เป็นแผนเล่นแง่เพื่อดึงความสนใจล่ะก็ ถือว่าลู่เจียเจียทำสำเร็จแล้ว ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะวางแผนได้ลึกล้ำ ถึงขั้นใช้วิธีทำลายปราการทางจิตใจของเขาได้

โจวเหวินชิงเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่เริ่มแผ่ไอความร้อนแรงขึ้นมา ในใจก็เริ่มหวาดหวั่น อากาศมันร้อนเกินไปแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งทำงานนาไปแค่สองวัน แผ่นหลังก็ไหม้จนแดงก่ำแล้ว ถ้าต้องถอดเสื้อทำงานล่ะก็ แผ่นหลังของเขาคงได้ลอกออกมาทั้งชั้นแน่

โจวเหวินชิงจงใจรอให้คนซาลงแล้วค่อยเดินไปลงทะเบียน แต่กลับถูกผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งผ่านมาชนจนเซถลา

"สหายลู่ ผมมาลงทะเบียนครับ เอาเคียวเล่มหนึ่งเหมือนคนอื่นๆ" จ้าวเซ่อฮุ่ยพูดพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก สายตาเหลือบมองโจวเหวินชิงอย่างไม่เป็นมิตร ไอ้หน้าขาวนี่แหละที่แย่งเทพธิดาของเขาไป เขายังจำได้แม่น ตอนนี้เทพธิดาไม่ได้ปกป้องมันแล้ว คอยดูเถอะ เขาจะจัดการมันยังไง

ลู่เจียเจียจัดการลงทะเบียนให้ทันที พอถึงตาโจวเหวินชิง เธอก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ลงทะเบียนให้แล้ว ไปหยิบเคียวได้เลย!"

โจวเหวินชิง: "…"

โจวเหวินชิงกัดฟันแน่น ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบเคียว

คนอื่นๆ ต่างรู้สึกว่าแม้หลัวชิงชิงจะดูดี แต่ก็น่าอึดอัดเหลือเกิน

เหมือนกับว่าหลัวชิงชิงเป็นชนชั้นสูง ส่วนพวกเขาเป็นทาส

ไม่รู้ว่าไปเอาความรู้สึกเหนือกว่ามาจากไหน

หากต้องถอดเสื้อทำงาน แผ่นหลังนั่นคงลอกออกมาทั้งแถบแน่ๆ

โจวเหวินชิงตั้งใจรอให้คนซาลงถึงจะเดินเข้าไปลงทะเบียน ทว่ากลับถูกชายคนหนึ่งที่วิ่งแจ้นเข้ามาชนจนเซถอยหลัง

“สหายลู่ ผมมาลงทะเบียนครับ ขอเคียวหนึ่งอัน” จ้าวเซ่อฮุ่ยปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางพูด สายตาเหลือบมองโจวเหวินชิงอย่างไม่เป็นมิตร

ไอ้หน้าอ่อนนี่แหละที่แย่งเทพธิดาของเขาไป เขายังจำได้แม่นยำ ตอนนี้เทพธิดาไม่ได้ปกป้องมันแล้ว คอยดูเถอะ เขาจะจัดการมันยังไงดี

ลู่เจียเจียจัดการลงทะเบียนให้เขาอย่างรวดเร็ว

พอถึงคิวโจวเหวินชิง เธอก็พูดทันทีว่า “ลงทะเบียนเสร็จแล้ว ไปหยิบเคียวได้เลย!”

โจวเหวินชิง: “…”

เขาขบฟันแน่นก่อนจะหันหลังไปหยิบเคียว

ลู่เจียเจียยืนมองอยู่ข้างหลังพลางอมยิ้มจนแก้มตุ่ย

สิ่งที่โจวเหวินชิงหวาดกลัวที่สุดคือการทำงานในไร่ ไม่ใช่แค่เพราะความขี้เกียจ แต่เพราะงานไร่นานั้นทรมานจริงๆ

ยามหน้าร้อนแดดเผาจนผิวหนังแทบจะลอกออกมาเป็นชั้นๆ ยามหน้าหนาวก็ลมกัดจนมือแตกยับเยิน

สำหรับคนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบายอย่างเขา นี่คือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

จะอยู่ก็อยู่ไม่ได้ จะตายก็ตายไม่ลง!