บทที่ 56 ลู่เฉ่า? เป็นใคร

ลานบ้านตระกูลลู่มีต้นไม้ใหญ่ปลูกอยู่หนึ่งต้น ทุกช่วงฤดูร้อนมันจะมอบความร่มเย็นให้กับคนในบ้านตระกูลลู่เสมอ

เถียนจินฮวานั่งตัวลีบอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ เธอหันไปมองคนที่อยู่ตรงข้ามด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ

ลู่กั่งกั๋วรู้สึกผิดที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียใจ เขาฟาดฝ่ามือใส่หน้าตัวเองฉาดใหญ่สองครั้งติดกัน แล้วคุกเข่าลงกับพื้น “พ่อครับ แม่ครับ ลูกอกตัญญูที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องมาลำบากใจครับ!”

ลู่เจียเจีย: “…”

เธอเห็นใบหน้าทั้งสองข้างของพี่รองเริ่มบวมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็รู้ว่าเมื่อครู่เขาลงมือหนักทีเดียว

แม่ลู่ยืนจนเมื่อยแล้ว จึงยกม้านั่งออกมาสองตัว ตัวหนึ่งให้ตัวเอง อีกตัวให้ลู่เจียเจีย

เธอทิ้งตัวนั่งลงและแผ่รัศมีของคนที่เป็นใหญ่ในบ้านออกมา “ว่ามาสิ เรื่องนี้จะเอายังไงต่อ”

เถียนจินฮวาผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอเงยหน้าขึ้นร้องไห้ “แม่คะ หนูแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มาแล้ว จะเป็นคนทรยศไปเข้าข้างบ้านตระกูลเถียนได้ยังไงคะ เมื่อกี้หนูแค่แกล้งตอบรับแม่หนูไปเฉยๆ ไม่มีทางขโมยเนื้อหมูป่าของที่บ้านไปให้หรอกค่ะ”

เธอยืนกรานไม่ยอมรับว่าเมื่อครู่ตัวเองคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ

“ฉันอนุญาตให้แกไปเจอเขาเหรอ?” แม่ลู่เคาะไม้คลึงแป้งลงกับพื้นอย่างแรง “ตอนที่แกแต่งเข้ามา เราสองบ้านตกลงกันดิบดีแล้วว่าต่อจากนี้ไปแกกับบ้านตระกูลเถียนถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน คำพูดของฉันแกเอาไปเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหมดแล้วใช่ไหม!”

หากไม่ใช่เพราะพรุ่งนี้จะต้องเริ่มการเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว วันนี้เธอคงซัดเถียนจินฮวาจนลุกไม่ขึ้นไปแล้ว

เถียนจินฮวาเช็ดน้ำตา เธอส่งซิกให้ลู่ห่าวร้องไห้ตาม แต่ลู่ห่าวกลับก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอเลยสักนิด

ในใจเธอโกรธจนแทบบ้า เธอนึกในใจว่าเกิดเป็นเด็กผู้หญิงน่ะไม่มีประโยชน์ ตอนนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วสินะ!

ลู่เจียเจียที่อยู่ข้างๆ รู้ดีว่าแม่ลู่มีวิธีจัดการลูกสะใภ้มากมาย เธอจึงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนดูอยู่เงียบๆ

ส่วนพ่อลู่นั้นนั่งสูบยาเส้นอยู่หน้าบ้าน ไม่พูดอะไรสักคำ

แม่ลู่เคาะไม้คลึงแป้งในมือ “ครอบครัวลูกรองทำผิดกฎทั้งที่รู้แก่ใจ พรุ่งนี้ช่วงเก็บเกี่ยว เถียนจินฮวา แกต้องหาคะแนนแรงงานให้ได้วันละ 10 คะแนนถึงจะกลับเข้าบ้านได้ แล้วเนื้อหมูกับเนื้อปลาครั้งนี้ ฉันจะไม่ให้แกแตะเลยแม้แต่คำเดียว กลับมาจากทำงานก็ต้องมาทำกับข้าว พอกินเสร็จก็ไปซักผ้าต่อ!”

จางซูอวิ๋นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เธอรู้ดีว่า 10 คะแนนแรงงานมันยากแค่ไหน ต้องทำงานหนักแทบตายถึงจะได้มา

กลับมายังต้องทำกับข้าวซักผ้าอีก ช่วงเก็บเกี่ยวผ่านไป เถียนจินฮวาคงเหนื่อยจนสภาพดูไม่ได้แน่นอน

“10 คะแนนแรงงานเหรอ?!” เถียนจินฮวาตกใจจนแทบเป็นลมล้มพับไปกับพื้น

ผู้ชายวัยฉกรรจ์ร่างกายแข็งแรงวันหนึ่งยังหาได้แค่ 10 คะแนนแรงงาน นี่เธอกลับมายังต้องมาซักผ้าทำกับข้าว เนื้อพวกนั้นก็ไม่ได้กิน ช่วงเก็บเกี่ยวจบลง เธอจะยังมีชีวิตรอดอยู่ไหม?

แม่ลู่แค่นเสียงหึ “จะมาทำเป็นสำออยอะไรตอนนี้? ตอนแกอยู่ที่บ้านตัวเอง แม่แท้ๆ ของแกใช้งานแกเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า วันหนึ่งต้องหาให้ได้ 10 คะแนนแรงงานถึงจะได้กลับเข้าบ้าน ทำไมล่ะ? ตอนอยู่บ้านตระกูลเถียนทำได้ พอมาอยู่บ้านตระกูลลู่ของเราแล้วทำไม่ได้หรือไง!”

เถียนจินฮวาน้ำตาไหลพราก

ตั้งแต่แต่งเข้ามาบ้านตระกูลลู่ เธอไม่เคยต้องทำงานหนักขนาดนั้นมาก่อน พอมีลู่ห่าว งานในมือเธอก็ยิ่งเบาบางลงไปอีก

ตอนนี้จู่ๆ จะมาให้เธอทำงานหนักแบบนี้ เธอจะทำไหวได้ยังไงกัน

“ก็ตามนี้แหละ” แม่ลู่หันไปมองจางซูอวิ๋น “มื้อเที่ยงเธอช่วยดูไปก่อน ส่วนมื้อเช้ากับมื้อเย็นให้เถียนจินฮวาทำ”

จางซูอวิ๋นพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว

แม่ลู่ขี้เกียจจะพูดจาใช้เหตุผลอะไรกับคนสันดานเสียแบบนี้ เธอพูดตรงๆ ว่า “ถ้าแกทำงานไม่เสร็จ เที่ยงนี้ก็ไม่ต้องกลับมา ถ้าแกเกิดตายในนาขึ้นมา ฉันจะลากศพแกกลับมาฝังให้เอง ไม่ต้องห่วง ฉันออกค่าโสหุ้ยให้ด้วย แล้วเดี๋ยวค่อยหาเมียใหม่ให้ลูกรอง”

เถียนจินฮวาหยุดร้องไห้ทันที เธอเอามือบังหน้าไว้ กัดฟันแน่นไม่กล้าปริปากพูดอะไรสักคำ

จัดการเถียนจินฮวาเสร็จ แม่ลู่ก็กวาดสายตามองทุกคนในลานบ้าน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ลู่กั่งกั๋ว

“ลูกรอง แกต้องจำบุญคุณของน้องเล็กเอาไว้ให้ดี ถ้าไม่ใช่น้องเล็ก ฉันไม่มีทางมาสนใจเรื่องน่าปวดหัวของครอบครัวพวกแกหรอก แกดูสิ กลางวันเพิ่งจะได้กินปลาที่น้องเล็กหามาให้ บ่ายนี้ยังต้องมานั่งกังวลเรื่องครอบครัวพวกแกอีก ถามจริงๆ เถอะ แกไม่ละอายใจบ้างเหรอ”

ลู่กั่งกั๋วชายร่างใหญ่ล่ำสันถึงกับปล่อยโฮ “แม่ครับ ผมละอายใจครับ ผมขอโทษน้องเล็ก!”

เขามองลู่เจียเจียพลางสะอึกสะอื้น สีหน้าทั้งซาบซึ้งใจทั้งสำนึกผิด ดูหลากหลายอารมณ์เหลือเกิน

ลู่เจียเจีย: “พี่รอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”

แม่ลู่รุกต่อ “แล้วบอกมาซิ ถ้าวันไหนน้องเล็กของแกโดนรังแกขึ้นมา แกจะทำยังไง”

“ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็จะทวงความยุติธรรมคืนให้น้องเล็กครับ!”

ลู่เจียเจียรีบโบกมือ “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นค่ะ ไม่ต้องเว่อร์ขนาดนั้นจริงๆ!”

“แล้วพวกแกล่ะ” แม่ลู่หันไปมองลูกชายอีกสองคนที่เหลือ

ลู่อ้ายกั่วยืดอก “แม่ครับ ผมก็เหมือนพี่รองนั่นแหละ ผมเป็นพี่ชาย การปกป้องน้องสาวเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ใครกล้ารังแกน้องเล็ก ผมจะซัดให้มันยับเลย!”

ส่วนลู่เย่กั๋วดูกระฟัดกระเฟียดนิดหน่อย “แม่ครับ คำถามแบบนี้ยังต้องถามอีกเหรอ ใครกล้ารังแกน้องเล็ก ก็ต้องจัดการให้สิ้นซากสิ ไม่ต้องถึงมือพี่ใหญ่พี่รองหรอก ผมคนเดียวก็เอาอยู่!”

ทันใดนั้น พี่ใหญ่กับพี่รองก็หันมาถลึงตามองน้องสี่อย่างไม่สบอารมณ์

แม่ลู่พอใจแล้ว จึงหันไปสอนหลานๆ “ที่วันนี้พวกแกได้กินปลา ได้กินไก่ ก็เพราะอาเล็กของพวกแกทั้งนั้น”

เหล่าหลานๆ ต่างพูดพร้อมเพรียงกันโดยไม่มีความเขินอาย “อาเล็กดีที่สุดเลย!”

ลู่เจียเจียอยากจะยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเหลือเกิน

แม่ลู่เชิดหน้าขึ้น “อาเล็กของพวกแกต้องดีที่สุดอยู่แล้ว ไม่เหมือนคนตระกูลเถียนพวกนั้น วันๆ เอาแต่คิดจะขโมยของบ้านเราไปให้คนอื่น พวกแกจำไว้ให้ดีนะ ถ้าเสบียงโดนขโมยไป พวกแกก็จะไม่มีข้าวกิน ต้องอดตายกันหมด!”

เถียนจินฮวารู้สึกเหมือนโดนลูกหลงเข้าเต็มเปา แม้แต่ต้าซานก็ยังถามขึ้นมา “แม่ครับ ทำไมแม่ถึงแอบเอาของไปให้บ้านตระกูลเถียนล่ะครับ ถ้าแม่เอาเสบียงไปให้หมดแล้วผมจะกินอะไร แม่รักแต่พี่ต้าเฟย ไม่รักผมใช่ไหมครับ”

ต้าเฟยเป็นหลานชายคนโตของบ้านเดิมตระกูลเถียน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับต้าซาน

ปกติเถียนจินฮวารักและตามใจเด็กคนนั้นมาก บางครั้งถึงกับยอมให้ลูกชายแท้ๆ ของตัวเองต้องยอมถอยให้ด้วยซ้ำ

แม่เถียนเคยสอนไว้ว่า คนเราต้องเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง เผื่อวันหน้าต้าซานไม่กตัญญู เธอก็ยังมีหลานชายคนนี้ไว้พึ่งพา

ทว่าตอนนี้เถียนจินฮวาจะยอมรับออกมาไม่ได้เด็ดขาด “ต้าซาน แม่จะไม่รักลูกได้ยังไง ลูกน่ะเป็นแก้วตาดวงใจของแม่นะ”

“แม่แกไม่รักแกหรอก” แม่ลู่มองทะลุไส้พุงของเถียนจินฮวามานานแล้ว จึงพูดแทรกขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้ามันห่วงแกจริง จะคิดเอาเนื้อหมูของแกไปให้ต้าเฟยที่บ้านเดิมมันกินได้ยังไง”

ต้าซานรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที อุตส่าห์ได้กินเนื้อสักมื้อ แต่แม่กลับคิดจะเอาเนื้อส่วนของเขาไปให้ลูกพี่ลูกน้องกินเสียอย่างนั้น

เถียนจินฮวาอยากจะเอาอะไรมาอุดปากแม่ลู่เสียจริง

“อีกอย่าง ต้าเฟยก็เป็นพี่ชายของต้าซาน พี่น้องช่วยเหลือกันมันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ”

เธอยังไม่ทันจะส่งสายตาปรามต้าซาน แม่ลู่ก็แค่นเสียงหึออกมาคำหนึ่ง จนเถียนจินฮวาตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับทำอะไรอีก

แม่ลู่หันไปพูดกับลู่กั่งกั๋ว “ต่อไปนี้แกก็หัดสั่งสอนลูกชายแกให้ดีๆ อย่าปล่อยให้คนคิดคดแบบนี้มาสอนต้าซานจนเสียนิสัย ถ้าโตไปแล้วไม่ได้เรื่องเหมือนพวกไม่เอาถ่านบ้านตระกูลเถียนล่ะก็ ฉันจะไม่นับว่าเป็นหลานเด็ดขาด”

แค่คิดถึงท่าทางเหยาะแหยะเหมือนโคลนเปียกที่ป้ายไม่ติดกำแพงของเถียนกวางจงกับเถียนเย่าจู่ แม่ลู่ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

หลังจากจัดการเถียนจินฮวาเรียบร้อย แม่ลู่ก็เดินเข้าครัวไปต้มเนื้อหมู

ส่วนตรงหน้าเถียนจินฮวามีกองเสื้อผ้ากองโตวางพะเนินอยู่ แม่ลู่ปรายตามองอย่างเย็นชา “บ่ายนี้ซักเสื้อผ้าพวกนี้ให้หมด ถ้าซักไม่เสร็จก็ไม่ต้องเข้าบ้าน”

ไม่ใช่ว่าชอบเป็นวัวเป็นควายนักหรอกเหรอ ต่อจากนี้จะใช้งานให้เหมือนวัวเทียมเกวียนไปเลย บางทีเถียนจินฮวาอาจจะชอบเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้อยู่แล้วก็ได้ ในใจคงกำลังยินดีปรีดาอยู่ละสิไม่ว่า!

ลู่เจียเจียเดินเข้าครัวไปดูแม่ลู่หั่นเนื้อหมูป่า

แม่ลู่ทำหน้าแปลกใจ “เอ๊ะ ทำไมเนื้อส่วนนี้ถึงได้ดูเยอะขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย”

ลู่เจียเจียรู้สึกคุ้นตากับเนื้อหมูชิ้นนั้น เธอเม้มริมฝีปากแน่น

เซวียเยี่ยน!

เซวียเยี่ยนถือเนื้อหมูป่ากลับมาถึงบ้าน พ่อเซวียกำลังขอดเกล็ดปลาอยู่ที่ลานบ้าน

แม่ลู่แบ่งปลามาให้ตัวหนึ่ง ป้าสะใภ้ใหญ่ให้มาอีกตัวหนึ่ง รวมเป็นสองตัว

กะว่าจะกินเสียตัวหนึ่ง แล้วขังเลี้ยงไว้ในโอ่งอีกตัวหนึ่ง

เซวียเยี่ยนกลับมาถึงบ้านก็วักน้ำเย็นล้างหน้า จากนั้นปาดหยดน้ำบนใบหน้าแล้วเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ “ทำไมถึงมีปลาสองตัวล่ะครับ”

ตามหลักแล้วมันควรจะมีแค่ตัวเดียว

“ตัวหนึ่งบ้านหัวหน้ากองการผลิตส่งมาให้ ส่วนอีกตัวบ้านลู่เจี้ยนกั๋วส่งมาขอบคุณที่ลูกช่วยลู่เฉ่าลูกสาวเขาไว้น่ะ”

ลู่เฉ่า? เซวียเยี่ยนพยายามนึกทบทวนในความทรงจำ แต่กลับไม่มีภาพใบหน้าของเธอปรากฏขึ้นมาแม้แต่น้อย