บทที่ 55 ใช่ ลูกสาวของนางพูดถูก

"ขโมยของบ้านตระกูลลู่เราเชียวเหรอ!" แม่ลู่ตวาดลั่นพลางกำไม้คลึงแป้งในมือแน่น แววตาที่ดุดันของนางทำเอาเถียนเย่าจู่ขวัญกระเจิง ต้องรีบมุดไปหลบหลังแม่เถียนทันที

แม่เถียนฝืนยิ้มเจื่อน กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "คุณแม่สะใภ้ ใจเย็นก่อนเถอะ ฉันก็แค่พูดเล่นขำๆ เท่านั้นเอง"

“ล้อเล่นกับฉันงั้นรึ!” แม่ลู่แค่นหัวเราะ “สงสัยคงไม่ได้มีเรื่องกันนานแล้วสินะ คนในหมู่บ้านซีสุ่ยถึงได้ลืมความน่าเกรงขามของฉันไปหมดแล้ว”

นางยกไม้คลึงแป้งชี้หน้าแม่เถียน “คนตระกูลเถียนอย่างพวกแกเป็นใครกัน? กล้าดียังไงถึงมาเอาเปรียบคนตระกูลลู่ของฉัน บอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าตั้งแต่เถียนจินฮวาแต่งเข้ามาบ้านตระกูลลู่ เธอก็ไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านตระกูลเถียนของพวกแกอีกแล้ว ถ้าขืนเธอกล้าช่วยพวกแกอีกล่ะก็ ฉันจะให้ลูกรองหย่ากับเธอแน่!”

เถียนจินฮวาหน้าซีดเผือดในทันที นางรีบแก้ต่างเสียงสั่น “แม่คะ ไม่… ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันจะไปขโมยของในบ้านได้ยังไงกัน”

ขณะที่เถียนจินฮวายังคงพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมา ลูกๆ ของเธอก็หวาดกลัวจนคอหดไปหมด

ลู่เจียเจียเหลือบเห็นลู่ห่าวที่แทบจะมุดหัวเข้าไปในแขนตัวเองอยู่แล้ว

ยุคนี้สมัยนี้ใครเขาหย่าร้างกัน? ในสายตาของเด็กๆ แล้ว การหย่าร้างก็เท่ากับว่าพวกเขาจะไม่มีแม่ ไม่มีที่พึ่ง จะไม่ให้กลัวได้ยังไงกัน

ลู่เจียเจียถลึงตาใส่ลู่กั่งกั๋วอย่างแรง

สายตาฝ้าฟางน่ะยังพอทน แต่นี่ยังดื้อรั้นจะเลือกเมียเองอีก ตอนนี้เลยพาตัวเองกับลูกๆ เดือดร้อนกันไปหมด พอคิดถึงตรงนี้ ลู่เจียเจียก็กำหมัดแน่น อยากจะชกหน้าพี่ชายรองให้บวมปูดจริงๆ

ลู่กั่งกั๋วถูกลู่เจียเจียจ้องจนเหงื่อซึม เขาเป็นคนซื่อแถมยังหัวช้า จึงไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองไปทำอะไรให้เจียเจียโกรธเข้า

แม่ลู่ถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อม ก่อนจะหันไปสั่งลูกชายทั้งสาม “ดูแลน้องเล็กให้ดี ที่เหลือให้แม่จัดการเอง”

นางเดินดุ่มเข้าไปหาแม่เถียนด้วยท่าทางดุดันพลางตะโกน “ทุกคนได้ยินกันแล้วใช่ไหม! วันนี้คนบ้านตระกูลเถียนยุยงให้ลูกสะใภ้รองของฉันขโมยของบ้านเรา เห็นแก่ความเป็นดองกัน ฉันจะไม่แจ้งเจ้าหน้าที่มาจับแกหรอก แต่วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกเอง!”

ชาวบ้านต่างรู้ดีว่าบ้านตระกูลเถียนนิสัยแย่แค่ไหน สมัยช่วงข้าวยากหมากแพง พวกเขายุยงให้ลูกสาวคนโตขโมยเสบียงบ้านสามีกลับมาให้บ้านตัวเอง

ในยุคนั้นเสบียงก็คือชีวิตนะ แต่พอถูกจับได้ บ้านตระกูลเถียนกลับปฏิเสธหัวชนฝา เรื่องนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่มากในตอนนั้น ได้ยินมาว่าบ้านสามีของลูกสาวคนโตถึงกับต้องอดตายเพราะไม่มีเสบียงกิน แม้แต่ลูกสาวของเขาคนหนึ่งก็ยังตายไปเลย

นี่คือเวรกรรมที่บ้านตระกูลเถียนก่อไว้จริงๆ ปล่อยให้หลานสาวแท้ๆ ของตัวเองอดตายได้ลงคอ

“คุณ… คุณจะทำอะไร” แม่เถียนยังพูดไม่ทันจบก็โดนแม่ลู่กระชากผมเข้าให้

ลู่เจียเจียจ้องแม่ลู่อย่างตาไม่กะพริบ

เธอไม่เคยเห็นการลงไม้ลงมือที่ดุเดือดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต นี่มันสนุกยิ่งกว่าดูหนังเสียอีก

แม่เถียนที่เคยทำตัวเป็นเสือร้ายต่อหน้าลูกสาวตัวเอง กลับกลายเป็นแค่เสือกระดาษทันทีที่อยู่ต่อหน้าแม่ลู่ ไม่กล้าแม้แต่จะตอบโต้สักคำ

แม่ลู่ทึ้งผมอยู่อีกครู่หนึ่งก็เริ่มรำคาญ จึงถีบแม่เถียนจนล้มลงไปกองกับพื้น “ถ้าคราวหน้าฉันรู้ว่าแกแอบมาเอาเปรียบฉันอีก ฉันจะยกคนไปพังบ้านตระกูลเถียนของแกให้ราบเป็นหน้ากลองเลยคอยดู!”

แม่เถียนไม่กล้าเถียงสักคำ ส่วนเถียนเย่าจู่ก็ได้แต่หดหัวเป็นเต่า พอเห็นแม่ลู่ปล่อยมือ เขาก็รีบพยุงแม่เถียนลุกขึ้นแล้วเผ่นหนีไปทันที

ลู่เจียเจีย: “…”

เถียนเย่าจู่อายุสิบเก้าแล้ว แต่ไม่เคยทำงานไร่ทำงานนา ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ เขากลับกินจนอ้วนพี วิ่งทีเนื้อสั่นดิกๆ

“ถุ้ย! ไอ้คนไม่มีน้ำยา!” แม่ลู่ถ่มน้ำลายลงพื้น

ถ้าลูกชายบ้านนางเป็นแบบนี้ นางจะตีให้ตายคามือเลย

แม่ลู่ไม่แม้แต่จะชายตามองเถียนจินฮวา จูงมือลูกสาวเดินกลับบ้าน

ลู่เจียเจียหันไปมองเถียนจินฮวาแวบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางกระวนกระวายใจก็นึกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ลู่กั่งกั๋วที่เดินตามหลังสุดไม่ได้พูดอะไร เขาตรงเข้าไปกระชากแขนเถียนจินฮวาแล้วลากกลับบ้าน

ตั้งแต่แต่งงานกันมาหลายปี เขารู้สึกเสียใจมากขึ้นทุกวันว่าทำไมถึงได้ตกลงแต่งงานกับเถียนจินฮวา

ตอนแรกเขาเห็นเธอน่าสงสารและเข้มแข็ง ไม่นึกเลยว่านั่นเป็นแค่ภาพลวงตา

สุดท้ายความสงสารเพียงเล็กน้อยของเขากลับทำลายชีวิตเขาไปตลอดกาล

ทุกคนในครอบครัวเดินเข้าลานบ้าน ลู่เย่กั๋วปิดประตูรั้วทันที เถียนจินฮวาหวาดกลัวจนทรุดลงกับพื้น

เธอเหลือบมองต้าซาน ก่อนจะเบนสายตาไปทางลูกสาวอีกสองคน

ต้าซานเข้าใจความหมาย รีบวิ่งเข้าไปกอดขาของลู่เจียเจียแล้วร้องไห้โฮ "อาเล็กครับ ช่วยพูดกับย่าหน่อย ปล่อยแม่ผมไปเถอะ แม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย อย่าให้ย่าตีแม่เลยนะครับ!"

ลู่เจียเจีย: "…"

ลู่ห่าวอ้าปาก เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น "อย่าตีแม่เลยนะ"

ส่วนลู่หยวนนั้นหวาดกลัวมาก เธอวิ่งไปหลบหลังอาเล็กแล้วเกาะชายเสื้อไว้แน่น

นอกจากลู่เย่ที่อายุขวบเศษกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ลูกอีกสามคนของเถียนจินฮวาก็มาล้อมรอบตัวลู่เจียเจียไว้

ลู่เจียเจียถอนหายใจอย่างจนปัญญา ถามขึ้นว่า "พวกหนูคิดว่าที่ย่าตีแม่ของพวกหนูอยู่ตอนนี้ ย่ากำลังช่วยใครอยู่?"

เด็กน้อยทั้งสามเงยหน้ามองอาเล็กอย่างไม่เข้าใจ

"ย่ากำลังช่วยพวกหนูอยู่ต่างหาก" ลู่เจียเจียกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "บ้านรองของพวกหนูเน่าเฟะมาตั้งแต่รากเหง้าแล้ว ถ้าตอนนี้ไม่ใช่แม่ที่เป็นคนคุมบ้าน แต่เป็นแม่ของพวกหนูที่เป็นคนดูแลจัดการเต็มตัว ชีวิตพวกหนูคงพังยับเยินเพราะน้ำมือเธอไปหมดแล้ว"

ลู่ห่าวในวัยแปดขวบพอจะเข้าใจเหตุผลตื้นเขิน เธอได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ส่วนต้าซานยังคงทำหน้างงงวย ด้านลู่หยวนแหงนหน้าฟังแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง รู้เพียงแค่อาเล็กเป็นคนดี ส่วนแม่ของเธอนั้นโหดร้าย ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กน้อยไม่อยากจะยอมรับ

แม่ลู่เดิมทีตั้งใจจะด่าบ้านรองทั้งครอบครัว แต่พอได้ยินลูกสาวตัวเองพูดสอนเหตุผลแบบนั้น 'เอ๊ะ นี่มันเข้าข้างแม่นี่นา!'

นางรีบหุบปากฉับทันที ยืนรอฟังเจียเจียชมตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ

พ่อลู่ยังคงดูดไปป์ยาสูบ ไม่พูดอะไร นั่งฟังลูกสาวบรรยายเงียบๆ

ลู่เจียเจียพยายามแจกแจงข้อดีข้อเสียให้หลานชายและหลานสาวฟังอย่างละเอียด "พวกหนูต้องจำไว้นะ ยายพวกหนูน่ะเป็นคนยังไง เธอเลี้ยงลูกชายจนเสียคน แถมยังกดขี่ลูกสาวตัวเองไม่หยุดหย่อนเพื่อเอาของไปประเคนให้ลูกชาย ตอนนี้บ้านรองของพวกหนูก็กำลังเริ่มทำตัวเหมือนบ้านนั้น เหตุผลที่ยังไม่สำเร็จก็เพราะเถียนจินฮวายังไม่มีอำนาจมากพอ"

"ก่อนอื่น… รู้ไหมว่าคำว่าเลี้ยงลูกจนเสียคนน่ะเป็นยังไง? ต้าซาน หนูเคยเจอน้าชายตัวเองไหม?"

ต้าซานพยักหน้า

ลู่เจียเจียพูดต่อ "ถ้าหนูโตไปเป็นแบบเขา วันๆ เอาแต่หมกตัวอยู่บ้านไม่ทำงานทำการ คอยแต่จะให้พ่อแม่เลี้ยง ให้พี่สาวเลี้ยง ใช้ชีวิตเหมือนคนไร้ค่า เดินสองก้าวก็หอบ พอไม่มีคนอื่นคอยดูแลก็ทำได้แค่นอนรอความตาย ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลยสักนิด"

ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเหรอ? แบบนี้ไม่ได้แน่! ต้าซานส่ายหัวรัว ก่อนจะตะโกนเสียงดัง "ผมจะเป็นเหมือนอาสามครับ จะเป็นผู้การกรมคอยปราบคนชั่ว!"

ลู่เจียเจียถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่บ้านรองยังไม่ได้แยกออกไป และยังมีปู่ลู่คอยตักเตือนอยู่เรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นต้าซานคงถูกเลี้ยงจนเสียคนไปนานแล้ว

"ต้าซานจะต้องเป็นลูกผู้ชายที่เข้มแข็งแน่ๆ" ลู่เจียเจียลูบหัวเขา

ต้าซานเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างตื่นเต้น

จากนั้นเธอก็มองไปทางลู่ห่าว ลู่เจียเจียรู้สึกสงสารเด็กคนนี้เหลือเกิน "เสี่ยวห่าว หนูรู้ไหมว่าทำไมลูกพี่ลูกน้องของหนูถึงเคยอดตาย? นั่นก็เพราะป้าใหญ่ของหนูเห็นแก่บ้านแม่ตัวเอง เลยเอาเสบียงไปให้พี่น้องฝั่งนั้นหมด จนสุดท้ายลูกสาวตัวเองต้องมาอดตายยังไงล่ะ"

ลู่ห่าวตัวสั่นเทา

“อาอยากให้หนูเข้าใจว่า ผู้หญิงเราไม่ได้เกิดมาเพื่อชีวิตของน้องชาย แต่เกิดมาเพื่อตัวเอง ที่แม่หนูไม่มีอำนาจคุมบ้าน ก็เพราะแบบนี้แหละ หนูถึงต้องมาเป็นคนแบบป้าใหญ่ ต่อไปมีปัญหาอะไรให้มาหาอาเล็ก แต่ห้ามเชื่อฟังแม่หนูไปเสียหมดล่ะ”

ลู่ห่าวแกะมือตัวเองออก น้ำตาหยดลงบนหลังมือ

ในที่สุดลู่เจียเจียก็หันไปมองเถียนจินฮวาที่กำลังกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “วันนี้พวกหนูขอร้อง ทุกคนเลยไว้ชีวิตเธอ แต่วันพรุ่งนี้เธอจะกล้าอาศัยจังหวะตอนพวกหนูเผลอ ขโมยเนื้อหมูกลับไปบ้านแม่ตัวเองอีก แล้วพอพวกหนูโตขึ้น เธอคงขายพวกหนูเพื่อเอาเงินไปให้หลานชายเป็นค่าสินสอด!”

“ใช่ ลูกสาวฉันพูดถูก!” แม่ลู่ไม่เข้าใจเหตุผลลึกซึ้งอะไรนัก นางรู้แค่ว่าลูกสาวพูดแทนสิ่งที่นางอยากจะพูด “ตอนนี้ฉันเป็นคนคุมบ้าน พวกแกทุกคนต้องฟังฉัน คนบ้านตระกูลลู่ของเรา จะปล่อยให้คนบ้านตระกูลเถียนมารังแกได้ยังไงกัน”

มัวแต่วิ่งไปกตัญญูบ้านตระกูลเถียน แล้วใครจะปกป้องลูกสาวนางกันเล่า? พี่ชายก็มีวันที่แก่ตัวไป หลานชายหลานสาวตอนนั้นแหละจะได้พึ่งพา

แม่ลู่ถลึงตาใส่เถียนจินฮวาอย่างดุร้าย บังอาจมาแย่งคนไปจากลูกสาวนาง ถุ้ย!

ลู่กั่งกั๋วถึงกับร้องไห้ออกมา เขาละอายใจต่อลูกๆ และละอายใจต่อลู่เจียเจีย

แม่ลู่กรอกตามองบน

ลูกชายพวกนี้มีแต่พวกกินแรงทั้งนั้น เรื่องให้ต้องปวดหัวไม่จบไม่สิ้น ลูกชายสี่คนนางหมดเงินค่าสินสอดไปตั้งเท่าไหร่แล้ว!