บทที่ 54 ท่านแม่ บ้านตระกูลเถียนคิดจะขโมยเนื้อหมูป่าของเรา

หลังบ้านตระกูลลู่ติดกับภูเขา ด้านซ้ายขวามีบ้านคนตั้งอยู่ แต่ทางด้านหลังกลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ และไม่ค่อยมีคนผ่านไปมานัก

แม่เถียนออกคำสั่งกับลูกสาวคนที่หกของตัวเองอย่างไม่ออมชอม ให้กลับไปขโมยของจากบ้านสามีมาให้ตนให้ได้

ลู่เจียเจียไม่นึกเลยว่าคนบ้านตระกูลเถียนจะกล้าคิดการเช่นนี้ ช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตเช่นนี้ ทุกครัวเรือนต่างก็หวังจะพึ่งพาเนื้อหมูป่าประทังชีวิตในช่วงที่ยากลำบากที่สุด

การขโมยเนื้อหมูป่าของคนอื่นก็ไม่ต่างอะไรกับการพรากชีวิตคนอื่นไปครึ่งค่อนชีวิต

เมื่อลู่เจียเจียได้ยินว่าเถียนจินฮวาตอบตกลงว่าจะขโมยเนื้อหมูป่า สายตาของเธอก็เย็นชาลงทันที

สันดานแก้ไม่หายจริงๆ ลูกหนูยังไงก็ต้องขุดรูอยู่วันยังค่ำ บ้านตระกูลลู่แค่ดีกับเธอเกินไป หากลองทุบตีวันละสามมื้อเหมือนที่บ้านตระกูลเถียนทำ รับรองว่าต้องเชื่อฟังยิ่งกว่าแมวเชื่องๆ เสียอีก

ลู่เจียเจียครุ่นคิดหาวิธีจัดการปัญหาในหัวทันที

จะให้พี่รองหย่าหรือ?

ลูกคนเล็กของบ้านพี่สะใภ้รองอย่างลู่เย่เพิ่งจะหนึ่งขวบ ส่วนลู่หยวนก็ห้าขวบ หลานสาวคนโตสุดก็แค่แปดขวบ ถ้าหย่ากันไปใครจะดูแลเด็กๆ? แล้วใครจะซักผ้าทำกับข้าวกันล่ะ?

อีกทั้งใครจะยอมแต่งงานเข้ามาเพื่อดูแลลูกสี่คนของผู้หญิงคนอื่น

นี่มันเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้ชัดๆ

ถ้าอย่างนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดในตอนนี้คือ… ลู่เจียเจียคลึงข้อมือของตัวเอง บ้านเธอมีแต่คนแรงเยอะ เรื่องชกต่อยไม่เพียงแต่ช่วยระบายความเครียด ยังทำให้รู้สึกผ่อนคลายอีกด้วย

อีกอย่างบ้านตระกูลลู่ก็ขาดแรงงานอยู่พอดี ถ้าอย่างนั้นก็ให้เถียนจินฮวาทำงานงกๆ ไปเลย เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้าเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้นทุกวันแล้วจะยังหาเรื่องทำตัวน่ารำคาญได้อีก

รออีกสักสองปี โลกก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บ้านตระกูลลู่ต้องแยกบ้านกันแน่นอน ถึงตอนนั้นจะจัดการอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับพี่รองของเธอแล้ว

พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องโทษพี่รองที่ตาไม่ถึง ตอนนั้นแม่ลู่หาคู่ครองที่อ่อนโยนและเพียบพร้อมไว้ให้ แต่เขากลับยืนกรานจะแต่งกับเถียนจินฮวาให้ได้

ตอนนี้จะทำอย่างไรได้? เธอเป็นเพียงแค่อาเล็ก ทำได้เพียงปกป้องเด็กๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะให้เข้าไปก้าวก่ายชีวิตคู่ของคนอื่น แล้วทำตัววางอำนาจชี้สั่งก็คงไม่ได้

ทางฝั่งเถียนเย่าจู่ดึงเสื้อแม่เถียนเบาๆ แม่เถียนก็เข้าใจความหมายทันที นางยื่นมือไปหยิกแขนเถียนจินฮวา “อย่าลืมเรื่องที่แม่บอกตอนกลับบ้านครั้งที่แล้วล่ะ รีบไปพูดกับแม่สามีแกซะ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ สองบ้านเราจะได้ดองกันเพิ่มขึ้นอีก”

สีหน้าของเถียนจินฮวาดูยากลำบากทันที นางตอบรับเสียงอู้อี้ “หนูจะลองดูค่ะ”

“รีบหน่อย!” แม่เถียนสั่งเสียงเข้ม

“ค่ะๆ”

เมื่อตกลงกันเสร็จ ทั้งสามก็เดินออกจากตรอก แต่พอก้าวพ้นมุมกำแพงออกมา ก็เจอกับลู่เจียเจียพอดี

ลู่เจียเจียเบิกตากลมโต ใบหน้าขาวผ่องนั้นไร้อารมณ์เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

เถียนจินฮวาที่รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองกำลังคิดทำเรื่องไม่ดี พอเห็นนางเข้าก็ตกใจจนกรีดร้องออกมา นางพยุงกำแพงถอยหลังไปสองก้าวแล้วล้มลงไปกองกับพื้น

“คุณพระช่วย!” แม่เถียนอุทานพลางเอามือกุมหน้าอก อีกข้างกางออกปกป้องเถียนเย่าจู่ที่อยู่ข้างหลัง ขาทั้งสองข้างสั่นระริก

จู่ๆ ก็มีคนโผล่มา ทั้งยังเป็นประเด็นที่พวกเขาเพิ่งคุยกันไป ใครเจอแบบนี้ก็ต้องตกใจกันทั้งนั้น

ลู่เจียเจียพิจารณาแม่เถียนอย่างถี่ถ้วน

แม่เถียนมีใบหน้าที่ดูซื่อสัตย์ใจดี กระดูกคิ้วที่ตกลงมาทำให้เวลาที่นางปรือตาลงจะดูขี้ขลาด ดูเป็นคนที่รังแกง่าย

แต่จริงๆ แล้วนิสัยของนางกลับตรงกันข้ามกับหน้าตาโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่ชอบฉวยโอกาสเล็กๆ น้อยๆ เวลาทำงานกลุ่มก็ยังชอบอู้งานอีกด้วย

ยิ่งกับลูกสาวตัวเองยิ่งร้ายกาจ ใช้วิธีปลูกฝังความเชื่องเหมือนทาสมาตั้งแต่เด็ก ลูกสาวที่แต่งงานไปแล้วแต่ละคนก็คลั่งไคล้แต่จะเข้าข้างบ้านแม่ตัวเอง อยากจะขนของบ้านสามีออกมาให้หมด แม้แต่ลูกในไส้ของตัวเองก็ต้องอยู่อันดับท้ายๆ

“เจียเจียเอ๊ย มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ” แม่เถียนถูมือไปมา เผยสีหน้าซื่อๆ ออกมา

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างซื่อตรง “ฟังพวกคุณคุยกันค่ะ เมื่อกี้หนูได้ยินคุณบอกให้เถียนจินฮวาขโมยปลาของบ้านเรา แล้วยังบอกให้เขาขโมยเนื้อหมูป่าของบ้านเราอีก”

แม่เถียน: “…”

เถียนจินฮวาปีนขึ้นมาจากพื้นทันที นางรู้ดีว่าอาเล็กมีสถานะอย่างไรในบ้าน “น้องเล็ก ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ไม่ได้พูดเรื่องขโมยของ พี่สะใภ้รองจะไปขโมยของได้ยังไงกันล่ะคะ?”

ลู่เจียเจียกะพริบตา “แต่หนูได้ยินจริงๆ ค่ะ ตอนนั้นพี่สะใภ้รองยังตอบตกลงแม่คุณว่าจะขโมยของบ้านเราเลย”

“ไม่ขโมยค่ะ พี่ไม่ได้จะขโมยสักหน่อย” เถียนจินฮวาส่ายหน้าพัลวัน

“เป็นความเข้าใจผิดน่ะ” แม่เถียนยิ้มแล้วเดินเข้าไปจะคว้ามือลู่เจียเจีย

ลู่เจียเจียถอยหลังหนีไปก้าวหนึ่ง แม่เถียนยิ้มค้าง “เจียเจีย ไม่ได้พูดเรื่องขโมยหรอก แม่แค่ให้พี่สะใภ้รองแกไปปรึกษาแม่แกน่ะ ลูกก็รู้ว่าบ้านเราจนแถมลูกเยอะ เลยคิดว่าพวกเธอพอจะแบ่งปันให้เราบ้าง”

ลู่เจียเจียเถียงกลับด้วยสีหน้าจริงจัง “ป้าเถียน ป้าพูดแบบนี้ไม่ถูกนะคะ ตอนที่พี่สะใภ้รองแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่ ป้าเรียกสินสอดสูงลิ่ว ป้ายังบอกเองเลยว่านี่คือการขายลูกสาว พี่สะใภ้รองถูกป้าขายมาให้บ้านเรา ก็แปลว่าเป็นคนของบ้านเราแล้วไม่ใช่เหรอคะ? บ้านป้าลูกเยอะแล้วเกี่ยวอะไรกับบ้านตระกูลลู่ล่ะคะ?”

“อีกอย่าง คนในบ้านเรามีเยอะกว่าบ้านป้าตั้งเยอะ” เธอกล่าวพลางชูนิ้วขึ้นนับ “พ่อ แม่ หนู พี่ชายสามคน พี่สะใภ้สองคน แล้วก็หลานอีกแปดคน รวมแล้วบ้านเรามีสิบหกคน หนูจำได้ว่าบ้านป้ามีแค่สิบคนไม่ใช่เหรอคะ? ขนาดบ้านป้ายังกินไม่อิ่ม บ้านเราก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย อีกอย่างแต่ละครัวเรือนก็แบ่งปันตามจำนวนคน เฉลี่ยแล้วต่อหัวก็ได้พอๆ กันไม่ใช่เหรอคะ?”

ลู่เจียเจียพูดจบก็นัยน์ตาเรียวรีจับจ้องไปที่แม่เถียนด้วยความเคร่งขรึม เหมือนจะรอให้แม่อีกฝ่ายอธิบายให้ได้

แม่เถียนหัวเราะแหะๆ สองครั้ง “ล้อเล่นน่ะ ไม่ได้จะเอาเนื้อหมูป่าหรอก”

“เราไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะเอาเนื้อหมูป่า” เถียนเย่าจู่โผล่หัวออกมาจากหลังแม่เถียน ดวงตาเล็กจ้อยจ้องเขม็งมาที่ลู่เจียเจีย “เจียเจีย กินอิ่มหรือเปล่า? ถ้าไม่อิ่ม เดี๋ยวพี่แบ่งของพี่ให้ก็ได้นะ”

น้ำเสียงของเขายียวนกวนประสาท แถมยังดัดเสียงทำท่าทำทางเหมือนพวกขันทีในละครสมัยก่อนที่คอยปรนนิบัติเจ้านายไม่มีผิด

ลู่เจียเจีย: …

สายลมพัดผ่านมา เถียนเย่าจู่ได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวหญิงสาวก็เกิดอาการหวั่นไหว จึงขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว

เขาเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ “ถึงบ้านเราจะแบ่งเนื้อหมูป่ามาไม่เยอะ แต่พี่แบ่งส่วนของพี่ให้เธอได้นะ”

แม่เถียนขมวดคิ้ว มองลู่เจียเจียด้วยความไม่พอใจ

แบบนี้มันลวนลามกันชัดๆ! ลู่เจียเจียหางตาเหลือบไปเห็นแม่ลู่กำลังเดินมาไม่ไกล จึงรีบตะโกนบอก “แม่คะ! บ้านตระกูลเถียนจะมาแย่งเนื้อหมูป่าของบ้านเราค่ะ!”

“ใครมันจะมาแย่งเนื้อหมูป่าของบ้านใครนะ!” เสียงดุดันของแม่ลู่ดังมาจากด้านหลัง นางเดินเข้ามาอย่างองอาจ ในมือถือไม้คลึงแป้งที่หนาเท่าข้อมือ

ตามมาด้วยลูกชายทั้งสามคนที่รูปร่างกำยำ

แม่เถียนถึงกับเข่าอ่อน ส่วนเถียนเย่าจู่ก็ถอยกรูดไปข้างหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เถียนจินฮวายิ่งรู้สึกหน้าตึงไปหมด รีบวิ่งไปหลบติดกำแพงอีกฝั่งหนึ่งทันที

เมื่อลู่เจียเจียร้องเรียก ชาวบ้านแถวนั้นก็สังเกตเห็นเหตุการณ์ ต่างพากันวิ่งมามุงดูเรื่องสนุกกันยกใหญ่

การทะเลาะวิวาทในชนบทเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้เป็นเรื่องน่าอายอะไร บางบ้านแค่ของหายไปนิดหน่อยก็นั่งด่าทออยู่หน้าบ้านได้ทั้งเช้าแล้ว

อย่างเรื่องขโมยเนื้อหมูวันนี้ คนที่จะอับอายขายหน้าก็คือบ้านตระกูลเถียนเท่านั้น

ลู่เจียเจียวิ่งเหยาะๆ ไปข้างแม่ลู่ แล้วฟ้องด้วยท่าทางน่ารัก “แม่จ๋า ป้าเถียนสั่งให้พี่สะใภ้รองขโมยปลาของบ้านเราค่ะ ไม่เพียงเท่านั้น ยังอยากจะขโมยเนื้อหมูป่าของบ้านเราด้วย!”

ที่เมื่อครู่เธอต้องพยายามพูดจาด้วยเหตุผล ก็เป็นเพราะว่าไม่มีคนหนุนหลังต่างหาก ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนสมัยนี้ชอบใช้กำลังกัน ยิ่งพวกคนแก่ในชนบท ขืนลงไม้ลงมือกันจริงๆ เธอต้องเสียเปรียบแน่นอน

ตอนนี้เมื่อมีแม่มาหนุนหลังแล้ว ลู่เจียเจียเลยหายห่วงเป็นปลิดทิ้ง