บทที่ 109 ฉันเห็นเขาเป็นแค่พี่ชาย

บนทางเดินเล็กๆ กลางทุ่งนา ลู่เย่กั๋วเดินก้าวยาวๆ ส่วนหลัวชิงชิงแทบจะวิ่งเหยาะๆ ตามหลังเขามา

หญ้าป่าริมทางขึ้นหนาทึบ ชายกระโปรงของหลัวชิงชิงพลิ้วไหวไปมาจนไปโดนหยดน้ำค้างยามเช้าเข้าไม่หยุด แป๊บเดียวชายกระโปรงก็เปียกโชก ขาส่วนล่างของเธอเริ่มรู้สึกคันยิบๆ

หลัวชิงชิงรู้สึกหงุดหงิด เธอเป็นคนสวย ไม่ว่าจะส่งสายตาหรือทำท่าออดอ้อนเล็กน้อย ผู้ชายรอบข้างต่างก็เต็มใจจะทำทุกอย่างให้เธอเสมอ