ตอนที่ 110
บทที่ 110 ชอบมานานแล้ว
หิวข้าว · 5,875 ตัวอักษร
พอเซวียหยางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที
ในตอนนั้นที่ข้าวยากหมากแพง ทุกคนต่างไม่มีอะไรจะกิน เพื่อให้ครอบครัวรอดชีวิต เซวียเยี่ยนจึงเสี่ยงเข้าป่าลึกจนถูกหมาป่าทำร้ายบาดเจ็บสาหัส
คลินิกเล็กๆ ในหมู่บ้านรักษาอาการนี้ไม่ได้ พวกเขาสามพ่อลูกลำบากยากเข็ญกว่าจะเดินทางไปถึงตัวเมืองได้ แต่สุดท้ายกลับถูกจัดให้อยู่ในลำดับท้ายๆ ที่จะได้รับการรักษาเพียงเพราะปัญหาเรื่องชนชั้นกำเนิด
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
