บทที่ 122 ฉันสู้ลู่เจียเจียไม่ได้ตรงไหน

แม่ลู่เบะปาก “ถ้าเป็นฉันน่ะเหรอ ไม่รีบกระโจนเข้าใส่เลยรึไง แกรู้อะไรไหม ยัยเด็กเฉ่านั่นทำยังไง หน้าตึงใส่เขาตลอดเวลา เชิดคอตั้งเสียสูงลิ่ว คนไม่รู้คงนึกว่าฝ่ายชายมาปีนป่ายหวังเกาะแก่งหล่อนขนาดไหนเชียว”

“จริงค่ะ ฉันยังนึกว่าเขามาสู่ขอลูกสาวฮ่องเต้เสียอีก” จางซูอวิ๋นช่วยเสริม “ฝ่ายชายเงื่อนไขดีขนาดนั้น เขาแค่อยากได้เคล็ดมงคล หล่อนยังจะมาเล่นตัว ฉันว่าคงไม่สำเร็จหรอก”

“ไม่สำเร็จเหรอคะ?” ลู่เจียเจียชะงักไป