บทที่ 121 งานแต่งของลู่เฉ่า

ยามบ่าย ลู่เจียเจียไม่มีอะไรทำนัก จึงนั่งรับลมเย็นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน ส่วนแม่ลู่กางเสื่ออยู่ข้างๆ ล้มตัวลงนอนอย่างง่วงงุน

“แม่ลู่! แม่ลู่!” ป้าสะใภ้ใหญ่เดินเข้ามาในลานบ้านพลางเรียกเสียงใสด้วยรอยยิ้ม

ความง่วงที่กำลังเริ่มเข้าตาของลู่เจียเจียหายวับไปทันที เธอขยิบตาพลางสะกิดแม่ลู่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ “แม่คะ ป้าสะใภ้ใหญ่มาหาค่ะ”