บทที่ 120 ฉันว่าง่ายมากนะ

เซวียเยี่ยนไม่รู้ว่าเขาแบกลู่เจียเจียไว้บนหลังนานแค่ไหน รู้เพียงว่าท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว เขาจึงค่อยๆ วางร่างหญิงสาวลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

จากนั้นเขาก็เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ลู่อ้ายกั๋วตื่นนอนตอนเช้าแล้วพบว่าประตูหน้าบ้านยังไม่ได้ลงกลอน เขาจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง