บทที่ 157 ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์

หลัวชิงชิงคาดไม่ถึงว่าลู่เย่กั๋วจะกระโดดลงน้ำกะทันหัน แม้ในใจจะโกรธ ทว่าเธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

รองเท้าหนังคู่เล็กสีดำกัดเท้าเล็กน้อย เธอขยับก้าวไปข้างหน้า ยกมือลูบเส้นผมที่ตกลงมาข้างหู แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “อากาศร้อนเหลือเกิน ฉันเลยมาล้างหน้าที่นี่ ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญเจอคุณ”

วันนี้หลัวชิงชิงไม่ได้มัดผม แต่ปล่อยสยายไว้กลางหลัง ผมข้างแก้มถูกทัดไว้หลังใบหู เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าอันงดงาม ริมฝีปากของเธอยกยิ้มบางๆ ทำให้ดวงหน้าที่ดูเย็นชาอยู่เป็นนิจแฝงความอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน