บทที่ 158 คนมุงล้อมเป็นวง

ลู่เย่กั๋วมองเด็กสาวที่ค่อยๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ เธอถักเปียสองข้างทิ้งตัวลงมาที่หน้าอก หน้าตาจัดว่าแค่พอดูได้ ไม่ถึงกับสวย

แต่แววตาของลู่เย่กั๋วกลับเป็นประกายขึ้นมา พร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เด็กสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างไร้ความหวาดกลัว “ฉันเห็นหมดแล้ว แล้วก็ได้ยินทุกคำที่เธอพูดเมื่อกี้ด้วย”