บทที่ 175 เจียเจียเป็นเด็กดี

ลานบ้านข้างเคียงยามนี้เละเทะไปหมด ไม้กวาดตกอยู่บนพื้น กิ่งหลิวที่พิงไว้ตรงกำแพงล้มระเนระนาด แม้แต่ม้านั่งตัวเล็กที่ปกติหวงนักหวงหนาก็นอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น

ป้าสะใภ้ใหญ่ชี้หน้าลู่เฉ่า เส้นเลือดที่คอปูดโปน ใบหน้าที่ปกติเหลืองคล้ำแห้งกรังเวลานี้แดงก่ำด้วยความโมโห “แกพูดมา แกกับไอ้โจวเหวินชิงนั่นคบกันมานานแค่ไหนแล้ว พวกแกเริ่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่!”

เธอเห็นว่าไข่ไก่ที่บ้านลดลง ก็นึกว่าแม่ไก่ออกไข่ไม่ดี คิดไม่ถึงว่าจะโดนไอ้ตัวใจดำนี่ขโมยเอาไปประเคนให้โจวเหวินชิงหมด