บทที่ 179 สองคนเล่นละครตบตา

บริเวณรับซื้อของเก่าเต็มไปด้วยข้าวของชำรุดทรุดโทรมวางระเกะระกะไปทั่ว ส่วนใหญ่เป็นพวกหนังสือหรือไม่ก็ท่อนไม้ แทบไม่มีเศษเหล็กให้เห็นเลย

เพราะยุคนี้ผลิตภัณฑ์เหล็กหาได้ยากมาก จะซื้อกระทะเหล็กสักใบยังยุ่งยากลำบาก

ลู่เจียเจียหาหนังสือชั้นประถมมาได้สองสามเล่ม จะได้เอาไปช่วยให้พวกเด็กๆ ที่บ้านเรียนได้ดีขึ้น