บทที่ 180 เธอต้องรู้เรื่องหนึ่งไว้นะ

แม่ลู่กลืนน้ำลายเอื๊อก เดิมทีสะพายไว้แบบไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกก้าวขาไม่ออกขึ้นมาทันที กลัวเหลือเกินว่าจะทำไม้ท่อนนั้นหล่นแตก

ประเด็นคือทั้งชีวิตนี้ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีเงินมากขนาดนั้น

ลู่เจียเจียเม้มปากยิ้ม เงยหน้าขึ้นมองเห็นร้านขายน้ำบ๊วยอยู่ไม่ไกล จึงหันไปบอกแม่ลู่ “แม่คะ เราไปดื่มน้ำบ๊วยกันสักชามเถอะ”