บทที่ 185 เซวียเยี่ยนคิดว่ามันคุ้มค่ามาก

ยามนี้ใกล้พลบค่ำ แสงตะวันเริ่มทอประกายอบอุ่น

แม่ลู่ถลึงตาใส่อย่างดุดัน พ่อลู่จึงชักมือกลับอย่างจำนน เขาแสร้งกระแอมไอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ก็แค่เศษไม้ผุๆ ชิ้นหนึ่งไม่ใช่หรือไง”

“เศษไม้อะไร แกจะไปรู้อะไร อยู่มาจนป่านนี้ก็มีปัญญาแค่นี้แหละ” แม่ลู่เบะปากอย่างดูแคลน “ถ้าไม่ได้คลอดลูกสาวที่มีความรู้มา ต่อให้ของล้ำค่าหาที่ไหนไม่ได้มาตกอยู่ตรงเท้า แกก็ยังไม่รู้จะก้มลงไปเก็บเลย”