บทที่ 184 ไม่อาจฝากชีวิตลูกสาวไว้กับเขาทั้งหมด

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาทีละวินาที ลู่เจียเจียก็ไม่รู้จะมองไปทางไหน เพื่อไม่ให้แม่ลู่โมโหไปมากกว่านี้ ทั้งเธอและเซวียเยี่ยนต่างพยายามหลีกเลี่ยงที่จะสบตากัน

เธอเท้าคางมองไปรอบๆ อย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในสายตา

หลินเฟิงถือของอยู่ในมือ แผ่นหลังค่อมลงเล็กน้อย ผิวคล้ำขึ้นมาก ร่างกายก็ผอมซูบไปถนัดตา เขาเอามือค้ำเอวหอบหายใจ คงจะเดินเท้ามาจากในหมู่บ้าน