บทที่ 191 คุณรู้จักซุนเจิ้นซิงด้วยหรือ

ลู่เจียเจียเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอย่างมีมารยาทพลางพยักหน้าให้

ท่อนบนของลู่เจียเจียสวมเสื้อไหมพรมสีขาวนวล ยามเงยหน้าขึ้น ลำคอดูระหงเพรียวบาง ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันเบาๆ แววตาแฝงความห่างเหินอยู่บ้าง อีกทั้งร่างกายยังเอนไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว

แววตาของซุนเจิ้นซิงเปลี่ยนไป เขากำนิ้วแน่นพลางเหลือบมองเข้าไปในห้องพักฟื้น “เธอมาเยี่ยมเขาเหรอ พวกเธอ…”