บทที่ 192 หึงแล้วหึงอีก

ลู่เจียเจียมองเห็นความกระวนกระวายในสายตาของเขา ราวกับว่าเขากำลังขาดความมั่นคงในใจ

ลู่เจียเจียพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ฉันกับเขาไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด จะไปใกล้ชิดกับเขาได้ยังไงคะ ฉันใกล้ชิดกับคุณแค่คนเดียวนั่นแหละ”

เซวียเยี่ยนเหมือนโดนของร้อนลวก ม่านตาของเขาหดเล็กลง ใบหูแดงก่ำขึ้นมาทันที นิ้วเรียวยาวกำผ้าปูเตียงแน่น จนกระทั่งบาดแผลที่แขนเริ่มส่งความเจ็บแปลบออกมาจึงค่อยยอมคลายมือ