บทที่ 205 รู้สึกเหมือนหลุดเข้าถ้ำหมาป่า

อากาศด้านนอกเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ สายลมที่พัดผ่านพกพาความหนาวเหน็บของหุบเขามาด้วย ปอยผมของลู่เจียเจียปลิวไหวอยู่ตรงหน้าผากขาวเนียน เธอขาอ่อนแรงจนต้องนั่งลงบนโขดหินข้างๆ พลางหอบหายใจเบาๆ แล้วแอบชำเลืองมองเซวียเยี่ยน

หยาดเหงื่อบนหน้าผากของเซวียเยี่ยนไหลลงด้านข้าง ทิ้งรอยชื้นแฉะไว้บนลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง นิ้วมือเรียวยาวของเขากดลงบนก้อนหิน ก่อนจะเช็ดเลือดกำเดาอีกรอบ เสี้ยวหน้าเย็นชาที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์เจือไว้ด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน

ลู่เจียเจียขยับถอยหลังไปนิดหน่อย เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบันมาตั้งนาน ย่อมพอจะเข้าใจเรื่องพรรค์นี้อยู่บ้าง