บทที่ 209 ไอดุร้ายของเซวียเยี่ยน (2)

เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ประกอบกับที่นี่คือโรงพยาบาล ลู่อ้ายกั๋วจึงพลันนึกถึงเรื่องเล่าผีสางที่เคยฟังตอนเด็ก เขาไม่เคยกลัวงูเงี้ยวเขี้ยวขอหรือสารพัดสัตว์มีพิษมาแต่ไหนแต่ไร ทว่ามีเรื่องผีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ขยาด

“ใครน่ะ” ลู่อ้ายกั๋วลอบกลืนน้ำลายลงคอ

ไม่มีเสียงตอบ เงาดำยังคงสาวเท้าประชิดเข้ามาไม่หยุด ลู่อ้ายกั๋วเบียดตัวแนบติดกำแพงจนแบนราบ พลางเค้นเสียงสั่นๆ ขู่สำทับ “ถ้ายังไม่พูด ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”