บทที่ 212 ยกเงินเดือนทั้งหมดให้เธอดูแล

ประตูห้องส่งเสียงดังเอี๊ยด แม่ลู่ที่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่เอี้ยวคอไปมอง พอเห็นว่าเป็นซุนเจิ้นซิงก็เบะปากใส่แล้วไม่พูดอะไร

“เธอ…เป็นยังไงบ้างครับ” ซุนเจิ้นซิงกดเสียงต่ำลง

แม่ลู่กระตุกเส้นไหมพรมอย่างแรง “จะเป็นยังไงได้อีกล่ะ บนหัวเป็นแผลแตกยาวตั้งสามสี่เซ็น เย็บไปเจ็ดแปดเข็ม นี่เพิ่งผ่านไปวันเดียว จะไปดีขึ้นได้ยังไง”