บทที่ 224 สู่ขอ (1)

“อีกอาทิตย์หนึ่งก็จะไปจดทะเบียนสมรสแล้วเหรอคะ” ลู่เจียเจียชะงักไปครู่หนึ่ง “พี่ซิ่วเหลียนยอมตกลงเหรอแม่”

“มีอะไรไม่ยอมล่ะ หน้าตาเกียรติยศที่ควรให้ฉันก็ให้หมดแล้ว สินสอดกับการจัดโต๊ะเลี้ยงก็ยึดตามเกณฑ์คนแต่งงานหนแรกทั้งนั้น อายุอานามขนาดนี้กันแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็มีลูกติด ใช้ชีวิตคู่ให้อยู่รอดนั่นแหละสำคัญที่สุด ฉันไม่มีแก่ใจไปจัดเรื่องเปลือกนอกไร้สาระพวกนั้นหรอก” แม่ลู่เบะปากแล้วยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่

ไม่ใช่ว่าเธอคุยโม้โอ้อวด แต่ด้วยสภาพของเจิ้งซิ่วเหลียนตอนนี้ คงหาแม่ผัวที่ใจกว้างขนาดเธอไม่ได้อีกแล้ว