บทที่ 233 ลู่เจียเจียเริ่มร้อนรน (1)

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แสงตะวันแทบไม่เหลือหลอ ต้องยืนในระยะประชิดเท่านั้นถึงจะมองเห็นหน้ากันชัดเจน

ลู่เจียเจียกลอกตาไปมาเบาๆ เธอกวาดมองรอบด้าน พอเห็นว่าไม่มีใครมองมาทางนี้ จึงยื่นมือไปกระตุกเสื้อเซวียเยี่ยนแล้วดึงตัวเขาออกมา

พอมาถึงตรงหัวมุมกำแพง ลู่เจียเจียก็ดันเซวียเยี่ยนติดกำแพง ใบหน้าเล็กดูมีพิรุธหน่อยๆ “วันนี้… เมื่อตอนเที่ยงก็จูบไปแล้วนะ ถ้าจูบอีกเดี๋ยวคนอื่นจะดูออกเอา”