บทที่ 292 เขาแตะท้องของลู่เจียเจีย (1)

“ถ้าอย่างนั้นคงต้องให้ขี่หลังไปก่อนแล้วกัน” ลู่เจียเจียเชื่อฟังคำหมออย่างว่าง่าย เธอค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนแผ่นหลังของเซวียเยี่ยน

เซวียเยี่ยนก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนลู่เจียเจีย ลู่เย่กั๋วเดินตามหลังพลางเอ่ยขึ้น “เซวียเยี่ยน นายเดินให้ช้ากว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง อย่าโยกไปโยกมาสิ หมอก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ครรภ์ยังไม่นิ่ง นี่ยังจะโยกอีก”

“ไม่ได้โยก” เหงื่อบนหน้าผากของเซวียเยี่ยนไหลหยดลงมาตามสันกราม เขายังคงประหม่าไม่หาย