บทที่ 293 เขาแตะหน้าท้องของลู่เจียเจีย (2)

“ท้องอะไรกัน ข้าวยังแทบไม่มีจะกิน จะมาท้องอะไรตอนนี้” โจวเหวินชิงดึงเสื้อให้เข้าที่ “อย่าคิดฟุ้งซ่าน รีบไปทำกับข้าวได้แล้ว”

“แต่ฉันรู้สึกจริงๆ นี่ว่าตัวเองท้อง” ลู่เฉ่าเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เมื่อก่อนตอนพี่สะใภ้ฉันท้องก็ชอบนอนมาก ขี้เกียจ ไม่อยากขยับตัว หลายวันนี้ฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน”

“…” โจวเหวินชิงไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนของลู่เฉ่าทำงานผิดปกติ เขาทำหน้าเหมือนจะประสาทเสีย “แล้วมีวันไหนบ้างที่เธอไม่เป็นแบบนี้ รีบไปทำกับข้าวเถอะ ถ้ายังไม่ทำ เราสองคนได้อดตายกันพอดี”