บทที่ 337 ก็ฉันชอบซักผ้าอ้อมนี่นา

แม้เฉ่าจะเพิ่งคลอดลูก แต่ร่างกายแข็งแรง ทั้งสองคนจึงฟัดกันนัวเนียจนแทบแยกไม่ออก โจวเหวินชิงกลัวเจ็บ ไม่นานเฉ่าก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ

“ยกข้าวเข้าไปให้ฉันในห้อง ไม่อย่างนั้นฉันจะหักขานายซะ!” ลู่เฉ่าตาสว่างหมดแล้ว ที่แท้ไอ้เรื่องอ่านหนังสือท่องกลอนอะไรนั่นมันจอมปลอมทั้งเพ มีแค่เรื่องปากท้องนี่แหละที่เป็นของจริง

หน้าของโจวเหวินชิงโดนตบจนบวมเป่ง ผิวเขาค่อนข้างขาว พอบวมขึ้นมาจึงดูน่าเวทนายิ่งนัก