บทที่ 425 แม่ชอบก้อนแป้งที่สุดเลยต่างหาก

“น้าคือแม่ผม!” ก้อนหิมะลนลานจนหน้าดำหน้าแดง พยายามอธิบายสุดชีวิต “น้าคือแม่ผมจริงๆ แม่บอกแล้วว่าน้าเป็นแม่ผม…”

เขาเดินเข้ามาข้างหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ หวังจะคว้าชายเสื้อของลู่เจียเจีย แต่ก้อนแป้งโกรธจนแทบพ่นไฟ “นายหน้าตาไม่เห็นเหมือนแม่ฉันสักนิด นายหน้าเหมือนแม่นายนั่นแหละ!”

เสียงจักจั่นบนต้นไม้กรีดร้องจนชวนหงุดหงิดใจ ลู่เจียเจียออกไปวิ่งวุ่นข้างนอกมาทั้งวันจึงเหนื่อยล้าไม่น้อย เธอหลุบตามองก้อนหิมะแล้วกดเสียงต่ำลง “ก้อนหิมะ เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน รีบกลับบ้านไปซะ”