บทที่ 426 เซวียเยี่ยนกลับมาจนตัวเหม็นเปรี้ยวแล้ว

ลู่เฉ่าค้ำไม้เท้าเซไปวูบหนึ่ง ดีที่ป้าสะใภ้ใหญ่ปรี่เข้าไปประคองไว้ทันจึงไม่ล้มลงไป

พอเจอเรื่องของลู่เฉ่าทีไรเป็นต้องปวดหัวทุกที

ลู่เฉ่าโมโหจัด ยกไม้เท้าขึ้นตีไปที่ก้นของก้อนหิมะทีหนึ่ง “ฉันไม่ใช่แม่แกแล้วใครเป็นแม่แก ลู่เจียเจียงั้นเหรอ เธอไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแกสักนิด แกคิดว่าเธอจะเอาแกหรือไง!”