บทที่ 100 มาเสนอตัวถึงที่

ในห้องพัก

หวังจิงจิงเพิ่งได้รับสายจากคลินิกศัลยกรรมความงาม เนื่องจากก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าจะเซ็นหนังสือยอมความกันในวันนี้

หวังจิงจิงที่นึกว่าจะได้เงินในวันนี้จึงนัดทำจมูกไว้ในวันพรุ่งนี้

ตอนนี้ผู้ช่วยของคลินิกศัลยกรรมโทรมาเพื่อยืนยันกับเธอ พร้อมกับแจ้งข้อควรระวังก่อนเข้ารับการผ่าตัด

ทว่าสายนี้กลับทำให้หวังจิงจิงที่ยังไม่ได้เงินมาไว้ในมือถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีสองวันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย คงต้องรออีกสองสามวันถึงจะไปได้ค่ะ"

หวังจิงจิงกัดฟันหาข้ออ้างไป

"แต่ว่าคิวผ่าตัดจัดไว้หมดแล้วนะคะ"

"คุณหวังหมายความว่าจะให้ยกเลิกไปก่อนเหรอคะ" ผู้ช่วยสาวถามด้วยความประหลาดใจ

"งั้นก็ยกเลิกไปก่อนค่ะ"

"รอให้ฉันหายดีแล้วค่อยนัดใหม่ เอาตามนี้ก่อนนะคะ!"

หวังจิงจิงวางสาย จากนั้นก็สบถด่าเฉินเสี่ยวจวินด้วยความโมโห "ตอนดื่มเหล้าในผับยังขี้โม้กับฉันอยู่เลยว่าที่บ้านรวยมาก!"

"สุดท้ายแค่ห้าแสนยังหามาไม่ได้เลย!!"

"ผู้ชายน่ะ เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ"

หลิวต้ากังที่กำลังไถคลิปสั้นอยู่เบะปาก "เวลาออกไปข้างนอก ใครๆ ก็สร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองดูดีทั้งนั้นแหละ ไอ้เด็กนั่นก็แค่อยากจะนอนกับเธอเท่านั้น!"

"ตอนนี้มันก็ได้สมใจอยากแล้วนี่!"

หวังจิงจิงปรายตาค้อนใส่เขา "ฉันโดนคนอื่นนอนด้วย นายกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนะ!"

"บ้าเอ๊ย!!"

"ใครบอกว่าฉันไม่รู้สึกอะไรล่ะ นี่มันก็เพื่อหาเงินไม่ใช่เหรอ! เธอเองก็ยอมเสียสละไปตั้งเยอะแล้ว ฉันจะไปพูดอะไรได้อีก"

หลิวต้ากังด่าพึมพำ ทำท่าทางโกรธจัดขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา หวังจิงจิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหลงคิดไปว่าผู้ชายคนนี้เอาแต่มองพวกสาวสวยส่ายก้นทั้งวันจนไม่แยแสเธอแล้วเสียอีก

"เมื่อกี้ศูนย์ศัลยกรรมโทรมาหาฉัน!"

"เดิมทีนัดทำจมูกไว้พรุ่งนี้ เรื่องดีๆ แท้ๆ สุดท้ายต้องมาเลื่อนเพราะไอ้สวะเฉินเสี่ยวจวินคนเดียว!"

หวังจิงจิงยังคงบ่นไม่หยุด

"วางใจเถอะ ฉันดูคนไม่ผิดหรอก"

"พี่สาวกับพ่อแม่ของไอ้เด็กนั่นน่ะขี้ขลาดกันทั้งนั้น ปั่นหัวง่ายจะตาย"

"ป่านนี้คงกำลังวิ่งวุ่นหาเงินกันแทบตาย ไม่แน่อาจจะติดต่อเรามาเร็วๆ นี้ก็ได้!"

หลิวต้ากังเอ่ยปลอบเธอ

"อืม ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ!"

หวังจิงจิงพยักหน้า เตรียมจะไปมาสก์หน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่สาวของเฉินเสี่ยวจวินนี่!"

เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ ตาของหวังจิงจิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ!"

หลิวต้ากังเองก็วางมือถือลงด้วยความดีใจ "ปล่อยให้รอไปสักพักก่อน ค่อยรับสาย"

"อืม"

หวังจิงจิงส่งเสียงตอบ สายแรกเธอจงใจปล่อยผ่าน รอจนกระทั่งมีสายเข้าเป็นครั้งที่สอง ถึงได้แสร้งทำเป็นหงุดหงิดแล้วกดรับสาย "ไหนบอกว่าหาเงินได้ไม่ครบไง ยังจะโทรมาทำไมอีก!"

"คุณหวังครับ ไม่ทราบว่าคุณออกเดินทางไปเมืองหลวงหรือยังครับ"

เสียงที่ดังมาจากปลายสายเป็นเสียงของผู้ชาย

ทั้งหวังจิงจิงและหลิวต้ากังจำเสียงนี้ได้ คนที่เคยคุยด้วยก่อนหน้านี้ ที่อ้างตัวว่าเป็นพี่เขยของเฉินเสี่ยวจวิน

คำถามของเขาในตอนนี้ก็ตรงกับเรื่องที่คุยกันไว้คราวก่อนพอดี

หวังจิงจิงกลอกตาไปมาโดยไม่รู้ตัว ในใจก่นด่าไปคำหนึ่งว่า 'ไอ้โง่' จากนั้นจึงตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ "กำลังเก็บกระเป๋าอยู่"

"งั้นก็ดีเลยครับ"

"หมายความว่าคุณยังอยู่ที่เจียงเฉิงใช่ไหมครับ"

"อืม ยังอยู่!"

"พวกเราหาเงินได้ครบแล้วครับ พี่สาวของเสี่ยวจวินไปกู้เงินออนไลน์มาสองแสน เงินเพิ่งโอนเข้าบัญชีมาเมื่อกี้นี้เอง"

"พวกเราเลยอยากจะเซ็นหนังสือยอมความให้เรียบร้อย ทางคุณสะดวกไหมครับ"

ได้ยินดังนั้น หวังจิงจิงกับหลิวต้ากังก็สบตากันโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของทั้งคู่ผุดรอยยิ้มออกมาทันที

"เซ็นตอนนี้เลยเหรอ"

หวังจิงจิงสะกดความตื่นเต้นในใจพลางเอ่ยถาม

"ถ้าพวกคุณมีเวลา เซ็นตอนนี้ได้จะดีที่สุดครับ!"

"แต่พวกเราไม่ค่อยสบายใจถ้าจะเซ็นหนังสือยอมความกันเป็นการส่วนตัว อยากจะไปที่สถานีตำรวจแห่งเดิม ให้ตำรวจช่วยเป็นพยานในการเซ็นน่ะครับ!"

ผู้ชายในสายเอ่ยเงื่อนไขใหม่ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยพูดถึง

หวังจิงจิงเอามือปิดช่องพูดของโทรศัพท์ แล้วหันไปขอความเห็นจากหลิวต้ากัง "ไปไหม"

"ไปสิ!"

"พวกเราเป็นผู้เสียหาย มีอะไรต้องกลัว!"

หลิวต้ากังพยักหน้าอย่างไม่ยี่หระ

"ได้!"

หวังจิงจิงอยากได้เงินใจแทบขาดอยู่แล้ว จึงรีบตอบกลับไปทันที "งั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่สถานีตำรวจ!"

"โอเคครับ!"

"แล้วเจอกันครับ!"

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย อีกฝ่ายก็วางสายไป

ส่วนหวังจิงจิงที่วางมือถือลงก็โผเข้ากอดหลิวต้ากังด้วยความดีใจสุดขีด "พวกนั้นพยายามหาเงินกันจริงๆ ด้วย!"

"ฉันบอกแล้วไง!"

"พ่อแม่กับพี่สาวของเฉินเสี่ยวจวินน่ะ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกซื่อๆ หัวอ่อน ถ้าไม่ยอมหาเงินมาจ่ายแต่โดยดีแล้วพวกมันจะทำอะไรได้อีก!"

พอคิดถึงเงินที่จะได้มาอยู่ในมือ หลิวต้ากังก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษเช่นกัน

"ฉันไปโทรกลับหาทางคลินิกก่อนนะ"

"เสร็จแล้วพวกเราค่อยออกไปกัน!"

ในหัวของหวังจิงจิงมีแต่เรื่องทำจมูกวนเวียนอยู่ตลอด

เธอรีบโทรกลับไปที่ศูนย์ศัลยกรรมความงามทันที "สวัสดีค่ะ ฉันหวังจิงจิงนะคะ"

"ที่คุยกันเมื่อกี้นี้ พอดีฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ การผ่าตัดพรุ่งนี้ยังคงตามเวลาเดิมนะคะ!"

"คุณหวังคะ คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ"

"เมื่อกี้เพิ่งโทรคุยกับคุณหมอเจ้าของเคสไปเอง ตอนแรกยกเลิกไปแล้วนะคะ"

"แน่ใจค่ะ รบกวนช่วยประสานงานให้อีกทีนะคะ!"

"ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันแจ้งผลกลับไปนะคะ!"

น้ำเสียงของผู้ช่วยสาวจากปลายสายแฝงความเหนื่อยหน่ายใจอยู่เล็กน้อย เธอเป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำธรรมดาๆ ได้เงินเดือนพื้นฐานแค่สามพันกว่าหยวน จะให้โทรเพิ่มอีกสักสายก็ขี้เกียจจะแย่แล้ว

เมื่อวางสาย

หวังจิงจิงก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดที่ดูเรียบๆ มิดชิดมาใส่ เธอคิดว่าการแต่งตัวแบบนี้จะทำให้ตำรวจรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กสาวเรียบร้อย

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ในสายตาของตำรวจผู้มากประสบการณ์แล้ว เป็นสาวเรียบร้อยจริงหรือไม่ มองแค่แวบเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ระหว่างทางไปสถานีตำรวจ

หวังจิงจิงได้รับสายจากศูนย์ศัลยกรรม ผู้ช่วยสาวแจ้งว่าการผ่าตัดจะดำเนินไปตามกำหนดเดิม

หวังจิงจิงกดวางสายอย่างอารมณ์ดี เธออยากทำจมูกนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่ามันแพงจริงๆ ตั้งเจ็ดหมื่นแน่ะ!

ด้วยฐานะทางการเงินของเธอก่อนหน้านี้ ย่อมไม่มีปัญญาจ่ายเงินก้อนนี้แน่นอน

แต่พอเงินค่ายอมความห้าแสนเข้ามา ตามที่ตกลงกันไว้เธอจะได้ส่วนแบ่งสามแสนห้า หักค่าผ่าตัดเจ็ดหมื่นแล้ว ยังเหลืออีกตั้งสองแสนแปด!

ส่วนหลิวต้ากังก็กำลังคิดคำนวณเงียบๆ อยู่ในใจ ว่าเงินหนึ่งแสนห้าที่กำลังจะได้มานั้นจะเอาไปใช้อะไรดี

อันดับแรก อย่างไรเสียก็ต้องนัดเน็ตไอดอลสาวๆ สักสองคนมาเล่นผีผ้าห่มให้หนำใจ วันๆ ต้องมาคลุกคลีอยู่กับหวังจิงจิงแค่คนเดียวเขาก็เบื่อจะแย่แล้ว

ต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้างเป็นครั้งคราว

จากนั้นค่อยซื้อสร้อยทองเส้นโตๆ สักเส้น แล้วจัดแจงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายดีๆ ให้ตัวเองดูมีภูมิฐานขึ้นมาหน่อย…

ทั้งสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถแท็กซี่ต่างคนต่างมีความคิดในใจ ตลอดทางแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย ในหัวมีแต่ความคิดที่ว่าหลังจากได้เงินมาแล้วจะเอาไปใช้จ่ายอย่างไร

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง

รถแท็กซี่ก็จอดลงที่หน้าสถานีตำรวจ

เวลานี้ยังเร็วกว่ากำหนดหนึ่งชั่วโมงที่หวังจิงจิงบอกไว้ถึงสิบกว่านาที

"เชี่ยเอ๊ย! เบนท์ลีย์นี่หว่า!"

"หมูตัวอ้วนพีเลยนะเนี่ย ถ้าตบทรัพย์เจ้าของรถเบนท์ลีย์คันนี้ได้ เรียกสักสองสามล้านก็ไม่ใช่ปัญหาเลย!"

หลิวต้ากังเห็นรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา ที่จอดอยู่หน้าสถานีตำรวจตั้งแต่แวบแรก ในใจเริ่มคิดคำนวณว่าถ้าเอาแผนการที่ใช้กับเฉินเสี่ยวจวินมาใช้กับเจ้าของรถคันนี้ เงินที่กรรโชกมาได้คงไม่ใช่แค่หลักแสนแน่นอน

หวังจิงจิงกลับกลอกตาใส่เขา "คนเขาขับเบนท์ลีย์ขนาดนี้แล้ว ข้างกายจะขาดผู้หญิงเหรอ"

"อีกอย่าง นายคิดว่าเจ้าของรถเบนท์ลีย์ระดับนี้จะให้ฉันปั่นหัวได้ง่ายๆ หรือไง!"

เห็นได้ชัดว่าหวังจิงจิงยังพอรู้จักประเมินตัวเองอยู่บ้าง หากเธอมีต้นทุนพอจะไปอ่อยเจ้าของรถเบนท์ลีย์ได้จริงๆ มีหรือจะยอมมาคลุกคลีอยู่กับหลิวต้ากังแบบนี้

ทว่าตอนนี้ที่เธอกระตือรือร้นหาเงินไปทำศัลยกรรม ความจริงก็เพื่อที่จะตกเหยื่อตัวใหญ่ขึ้นนั่นแหละ

พอหน้าตาสวยขึ้น ระดับของเป้าหมายก็ย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย!