บทที่ 99 รวยแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ!

เชี่ยเอ๊ย!

จริงดิ?!

กวนเหว่ยถึงกับช็อกตาค้าง

ตอนเลี้ยวรถเข้ามาจอด เขาก็เหลือบไปเห็นเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาคันนั้นแล้ว ในใจยังแอบนึกชมอยู่เลยว่าเสี่ยคนไหนจะป๋าได้เบอร์นี้!

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ…

ว่าจะเป็นศัตรูหัวใจของตัวเอง!

ถ้าดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้ว หยางฮ่าวไม่มีตรงไหนที่ดูเหมือนคนมีปัญญาขับเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาได้เลยสักนิด

แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่

ดูคนจากภายนอกไม่ได้จริงๆ ด้วย!

พวกบิ๊กบอสบางคนก็ชอบทำตัวโลว์โปรไฟล์แบบนี้แหละ

"อวิ้นอวิ้น คุณไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ชอบคนรวย?"

"แล้วทำไมพอหันหลังปุ๊บ ถึงได้ขึ้นเบนท์ลีย์ไปเลยล่ะ?!"

หลังจากอึ้งไปพักใหญ่ กวนเหว่ยก็เค้นเสียงถามออกมาด้วยสีหน้าเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

"นั่นคุณเข้าใจผิดไปเองค่ะ"

"ฉันไม่เคยบอกสักคำว่าไม่ชอบคนรวย"

"ฉันหมายถึง ฉันจะชอบคนคนนี้หรือไม่ มันไม่เกี่ยวว่าเขามีเงินหรือไม่มีเงินต่างหาก"

"เขาจะมีเงินก็ได้ หรือจะไม่มีเงินก็ได้!"

"แต่บังเอิญว่า หยางฮ่าวเขามีเงินค่ะ!"

พอพูดจบ หลินอวิ้นก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับของรถเบนท์ลีย์ทันที

"ถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันใหม่นะ"

หยางฮ่าวโบกมือลากวนเหว่ยอย่างมีมารยาท

จากนั้นก็เข้าไปนั่งประจำที่คนขับ "ตอนนี้ไปสถานีตำรวจเลยไหมครับ?"

"ค่ะ ตรงไปเลย"

"ฉันบอกให้ครอบครัวผู้เสียหายไปที่สถานีตำรวจแล้ว เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่น!"

หลินอวิ้นตอบ

"โอเคครับ!"

หยางฮ่าวสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไป

【ติ๊ง! ภารกิจช่วยสาวสุขใจสำเร็จ!】

【รางวัล: อั่งเปา (เล็ก) 1 ซอง!】

【รางวัล: กล่องสุ่มระดับต้น 1 กล่อง!】

พอกวนเหว่ยลับสายตาไปจากกระจกมองหลัง รางวัลจากระบบพ่อพระก็ส่งตรงมาถึงทันที

เจ๋งเป้ง!

หมูตู้ตามคาดจริงๆ!

หยางฮ่าวอารมณ์ดีสุดๆ

ในใจแอบขอบคุณกวนเหว่ยไปหนึ่งยก ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่นโผล่มา ก็คงไม่ปลดล็อกภารกิจนี้ได้หรอก

เขาเปิดอั่งเปา (เล็ก) ทันที!

【ติ๊ง! เปิดอั่งเปา (เล็ก) สำเร็จ!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 770,000 หยวน!】

จากประสบการณ์คราวก่อน

หยางฮ่าวฉลาดขึ้นเยอะแล้ว เขาปิดเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าของแอปอาลีเพย์ไปเรียบร้อย

คราวนี้เลยไม่มีจังหวะโชว์เหนือแบบเด๋อๆ ด๋าๆ โผล่มาขัดฟีลอีก!

แต่หยางฮ่าวก็คิดไว้เหมือนกันว่า ถ้าวันไหนจำเป็นต้องเก๊กโชว์รวยขึ้นมา ค่อยแอบเปิดระบบแจ้งเตือนเสียงของอาลีเพย์ไว้ก่อนเปิดอั่งเปาก็ยังไม่สาย

แบบนั้นคงได้โชว์พาวตบหน้าคนอย่างสะใจพิลึก

หลังจากเปิดอั่งเปาเสร็จ

หยางฮ่าวก็เปิดกล่องสุ่มต่อทันที

【ติ๊ง! เปิดกล่องสุ่มระดับต้นสำเร็จ!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับคอนโดใน 'ซิงเหอพลาซ่า' 1 ห้อง! (พื้นที่ 80 ตารางเมตร)】

เชี่ย!

กล่องสุ่มรอบนี้โคตรโหด!

เปิดได้คอนโดมาห้องหนึ่งเต็มๆ เลยเนี่ยนะ!

ซิงเหอพลาซ่า หยางฮ่าวรู้จักดี อยู่ห่างจากโครงการเจียงจงฮวาหยวนที่เขาพักอยู่ไม่ไกลนัก ราวๆ สามกิโลเมตรเห็นจะได้

ส่วนคอนโดอาคารซิงเหอพลาซ่าที่พ่อเทพประทานประทานให้ ก็อยู่ติดกับซิงเหอพลาซ่าเลย คอนโดแห่งนี้เป็นแบบโฮมออฟฟิศที่ใช้พักอาศัยและทำการค้าได้ แต่ตอนนี้มีคนทำออฟฟิศค่อนข้างน้อย ที่นั่นเต็มไปด้วยพวกเน็ตไอดอลเบอร์เล็กๆ กับคนที่ทำงานในสายอาชีพพิเศษพักอยู่เพียบ

เพราะเหตุนี้เอง ซิงเหอพลาซ่าจึงมีชื่อเล่นลับๆ ที่รู้กันเฉพาะในหมู่ผู้ชายว่า 'เมืองโบราณจิงเจวี๋ย'!

เขาเล่าลือกันว่า หนุ่มไรเดอร์ที่เข้าไปส่งอาหาร ดีไม่ดีอาจต้องควักเงินแปดร้อยหยวนทิ้งไว้ถึงจะยอมเดินออกมาได้!

หวังจื้อเฉาเคยแวะเวียนไปใช้บริการอยู่บ่อยๆ ก่อนหน้านี้ยังเคยคิดจะลากหยางฮ่าวไปด้วยกัน แต่หยางฮ่าวปฏิเสธมาตลอด

พูดตามตรง ก่อนจะหย่า หยางฮ่าวถือเป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว ถึงแม้งานขายจะต้องออกไปสังสรรค์เข้าสังคมเยอะแค่ไหน เขาก็ไม่เคยทำอะไรล้ำเส้นเกินเลยสักครั้ง!

เรื่องซื้อบริการนี่ไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยเฉียดเข้าไปใกล้เลย!

ข้อแรก หยางฮ่าวเป็นคนรุ่นใหม่ที่รักความถูกต้องและเคารพกฎหมาย!

ข้อสอง เขารู้สึกว่ามันเสี่ยงต่อสุขภาพ

ถ้าต้องมาติดโรคเพราะเรื่องแค่นี้ มันคงได้ไม่คุ้มเสียเอามากๆ!

เนื่องจากอาคารซิงเหอพลาซ่าเป็นคอนโดแบบกึ่งพาณิชย์ ราคาจึงค่อนข้างถูก

หยางฮ่าวจำได้ว่าราคาปัจจุบันน่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นหยวนต่อตารางเมตร

ห้องขนาด 80 ตารางเมตร ก็ตกราวๆ แปดแสนหยวน!

กล่องสุ่มระดับต้นสามารถเปิดได้รางวัลที่เป็นสิ่งของมูลค่าสูงสุดหนึ่งล้านหยวน

กล่องนี้เปิดได้คอนโดมูลค่าแปดแสนหยวน ก็นับว่ายอดเยี่ยมสุดๆ แล้ว!

"ดูคุณอารมณ์ดีจังเลยนะคะ?"

หลินอวิ้นสังเกตเห็นว่าตอนหยางฮ่าวขับรถ มุมปากเขายกยิ้มแทบหุบไม่ลง จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ได้มาเป็นแฟนทนายหลินทั้งที"

"จะไม่ให้อารมณ์ดีได้ยังไงล่ะครับ"

หยางฮ่าวตอบกลับหน้าตาเฉย

"งั้นมาคุยเรื่องที่ทำให้คุณหุบยิ้มดีกว่า"

"เมื่อกี้คุณบอกว่าพรุ่งนี้จะโอนเบนท์ลีย์คันนี้มาเป็นชื่อฉัน"

"ตกลงพรุ่งนี้จะไปกรมการขนส่งกี่โมงดีคะ?"

หลินอวิ้นเม้มริมฝีปากสีแดงสดเบาๆ ดวงตาคู่สวยทอประกายขี้เล่นออกมาวูบหนึ่ง

หยางฮ่าวหัวเราะฮ่าๆ "กี่โมงก็ได้ทั้งนั้นแหละครับ!"

"แต่ทนายหลินลืมอะไรไปหรือเปล่าว่ามันมีเงื่อนไขอยู่นะ?"

"หืม?"

"เงื่อนไขอะไรคะ?"

หลินอวิ้นถามตามน้ำ

"กวนเหว่ยบอกว่า ถ้าคุณยอมตกลงเป็นแฟนเขา เขาจะโอนรถเบนซ์คันนั้นให้คุณ!"

"ตอนนั้นผมแค่ต่อบทสนทนาตามเขา เพราะงั้นเงื่อนไขเบื้องต้นมันก็ต้องเหมือนกันสิ"

หยางฮ่าวยิ้มพลางยักไหล่ "คุณคงเข้าใจความหมายของผมใช่ไหมล่ะ!"

หลินอวิ้นเบะปากน้อยๆ ก่อนจะถอนหายใจ "นึกว่าจะได้เบนท์ลีย์ฟรีๆ มาคันหนึ่งซะอีก!"

"แต่ว่านะ ถึงคุณจะยกรถคันนี้ให้ฉันจริงๆ ฉันก็คงเลี้ยงมันไม่ไหวหรอกค่ะ!"

"ค่าดูแลรถหรูระดับนี้มันแพงหูฉี่จะตายไป! พนักงานออฟฟิศทั่วไป เงินเดือนทั้งปียังเอาไม่อยู่เลยมั้ง พวกคนรวยอย่างพวกคุณเนี่ยนะ ไม่เห็นค่าของเงินกันจริงๆ!"

หลินอวิ้นถือโอกาสบ่นกระปอดกระแปดใส่

"อ้าว สรุปว่าการที่ผมรวยนี่มันเป็นความผิดผมเหรอเนี่ย!"

หยางฮ่าวแกล้งทำหน้าตาไร้เดียงสา เมื่อก่อนเคยมีทายาทเศรษฐีคนหนึ่งพูดทำนองนี้ลงในอินเทอร์เน็ต ตอนนั้นหยางฮ่าวยังคิดอยู่เลยว่าไอ้คุณหนูคนนี้มันน่าโดนตื้บจริงๆ

พอมาถึงคราวตัวเองบ้าง หยางฮ่าวมีความรู้สึกเดียวเลยคือ สะใจว่ะ!

ที่แท้การพูดจาน่าหมั่นไส้แบบนี้มันสะใจขนาดนี้นี่เอง!

มิน่าล่ะคนส่วนใหญ่ถึงได้ชอบอวดรวยโชว์เหนือกันนัก มันมีความฟินซ่อนอยู่นี่เอง

และก็เป็นไปตามคาด หลินอวิ้นส่งค้อนวงใหญ่กลับมาให้เขาทันที

ส่วนในใจคงสรรเสริญบรรพบุรุษเขาไปหลายกระบุงแล้ว!

สิบห้านาทีต่อมา

ทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงสถานีตำรวจเจียงเหอ

คดีของเฉินเสี่ยวจวินในตอนนั้นก็เป็นสถานีตำรวจแห่งนี้ที่รับผิดชอบ

หลังจากทั้งคู่มาถึงสถานีตำรวจได้ไม่นาน เฉินเสี่ยวเหมิงก็ตามมาถึง เห็นได้ชัดว่าเธอรีบร้อนออกมามาก ไม่ได้แต่งหน้าเลยสักนิด แถมผมเผ้าก็ยังดูกระเซอะกระเซิงไปหมด

เพราะเป็นเรื่องคดีของน้องชาย เธอจึงไม่กล้าชักช้าแม้แต่นาทีเดียว

ทว่าพอได้เห็นหลินอวิ้น เฉินเสี่ยวเหมิงก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที

ทนายสาวแสนสวยคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือรูปร่าง ล้วนสวยสะกดสายตาเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มากโข!

ใบหน้าของเธอประหนึ่งผลงานศิลปะชิ้นเอก ผิวขาวผุดผ่องเนียนละเอียดไร้ที่ติ สองแก้มเจือสีชมพูระเรื่อบางเบาราวกับดอกท้อผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ สวยจนทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ยามเยื้องย่างก็ชดช้อยงดงาม ฝีเท้าแผ่วเบาทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวแฝงจังหวะจะโคน ท่วงท่ากิริยาล้วนเปล่งประกายเสน่ห์เย้ายวนใจ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด

คนๆ นี้ต้องเป็นแฟนสาวของพี่หยางฮ่าวแน่นอน!

แม้เธอจะไม่เคยคิดจะไปแย่งชิงตำแหน่งอะไรกับใคร แต่การเจอกันครั้งแรกแล้วโดนอีกฝ่ายบดขยี้ในสภาพกระเซอะกระเซิงแบบนี้ ในใจมันก็อดรู้สึกหม่นหมองไม่ได้อยู่ดี

ต่อให้เธอจะแต่งหน้าแต่งตัวมาจัดเต็มแค่ไหนก็คงเทียบอีกฝ่ายไม่ติด แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าจะห่างชั้นจนเห็นความต่างชัดเจนขนาดนี้สิ!

"พี่ฮ่าว คนนี้แฟนพี่เหรอคะ?"

หลังจากแนะนำตัวกันเรียบร้อยแล้ว เฉินเสี่ยวเหมิงก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

"ดูเหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หยางฮ่าวยิ้มพลางถามกลับ

"ค่ะ เหมาะสมกันมากเลย"

"กิ่งทองใบหยกชัดๆ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงพยักหน้า เธอรู้สึกว่าทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดีจริงๆ พอได้เห็นหลินอวิ้น เธอก็หมดใจคิดจะไปช่วงชิงตำแหน่งตัวจริงไปเลย

เหนือชั้นเกินไปแล้ว!

เฉินเสี่ยวเหมิงรู้สึกว่าถ้าเทียบกับทนายหลินตรงหน้า ตัวเองไม่มีทางเทียบติดเลยแม้แต่น้อย!

"เข้าใจผิดแล้วค่ะ"

"พวกเราเป็นแค่เพื่อนธรรมดากันเท่านั้นเอง"

หลินอวิ้นรีบแก้ต่างความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหยางฮ่าวทันควัน

"เอ๊ะ?"

"หนูนึกว่าคุณเป็นแฟนพี่ฮ่าวซะอีกค่ะ!"

พอได้ยินว่าหลินอวิ้นไม่ใช่แฟนของหยางฮ่าว เฉินเสี่ยวเหมิงก็แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เธอคงแพ้หลุดลุ่ยจนน่าสมเพชเกินไปแล้ว!

ส่วนหยางฮ่าวก็ได้แต่แอบค่อนขอดอยู่ในใจ: กะไว้แล้วเชียว เห็นฉันเป็นแค่ไม้กันหมาจริงๆ ด้วย!

พอใช้เสร็จก็เขี่ยทิ้งทันทีเลยนะ!

ดึงกางเกงขึ้นปุ๊บก็ไม่ยอมรับรู้ปั๊บ!

เหอะ ทนายสาวเนี่ยนะ!

เมื่อก่อนในเน็ตก็เตือนกันนักหนาว่า จะหาแฟนหรือหาเมียอย่าริอาจไปจีบทนายความหญิงเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นจะโดนหลอกจนต้องเดินออกจากบ้านตัวเปล่าเมื่อไหร่ยังไม่รู้ตัวเลย!

ดูตอนนี้สิ

ทนายสาวนอกจากจะรู้กฎหมายดีแล้ว

ยังใจร้ายใจดำชะมัด!

"ฉันจะไปคู่ควรกับบอสหยางได้ยังไงล่ะคะ!"

"มหาเศรษฐีอย่างบอสหยาง อย่างน้อยๆ ก็ต้องหาดาราระดับตัวท็อปมาเป็นแฟนโน่นแหละค่ะ!"

หลินอวิ้นเบะปาก เห็นได้ชัดว่ายังเคืองไม่หาย!

เรื่องนี้จะโทษเธอก็ไม่ได้หรอก สาเหตุหลักก็มาจากประโยค "รวยแล้วมันผิดตรงไหน" ของหยางฮ่าวนั่นแหละ สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้วมันน่าหมั่นไส้เกินทนจริงๆ!

อานุภาพทำลายล้างพอๆ กับการไปพูดกับผู้ลี้ภัยที่กำลังอดอยากว่า "ไม่มีข้าวสารกิน ทำไมไม่กินเนื้อสัตว์แทนล่ะ"!

"ไปกันเถอะค่ะ"

"เข้าไปแจ้งความกัน!"

"จริงสิ หลักฐานพวกนี้ฉันส่งให้คุณแล้วนะ เดี๋ยวเอาให้ตำรวจดูด้วยล่ะ!"

หลินอวิ้นยังคงรักษาสัญญาที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ โดยยกความดีความชอบเรื่องการหาหลักฐานมาไว้ที่ตัวเองทั้งหมด

"ขอบคุณมากนะคะทนายหลิน!"

"ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

แม้จะยังไม่ได้เปิดดูหลักฐาน แต่เฉินเสี่ยวเหมิงก็รู้ดีว่า ในเมื่อกล้าให้เธอมาแจ้งความถึงสถานีตำรวจ ก็ย่อมหมายความว่ามีหลักฐานเด็ดอยู่ในมืออย่างแน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด

หลังจากก้มดูหลักฐานที่หลินอวิ้นส่งมาให้ เฉินเสี่ยวเหมิงถึงกับยืนตะลึงตาค้าง เธอไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่าจะหาหลักฐานที่สุดยอดขนาดนี้มาได้!

นี่มันไม่ใช่แค่หลักฐานที่มีประโยชน์ธรรมดาๆ แล้ว แต่มันสามารถมัดตัว 'หวังจิงจิง' คนที่อ้างว่าเป็นผู้เสียหายให้ดิ้นไม่หลุดได้ในคราวเดียวเลยต่างหาก

ตุ้บ!

เฉินเสี่ยวเหมิงคุกเข่าลงต่อหน้าหลินอวิ้นทันที "ทนายหลินคะ ฉันขอเป็นตัวแทนของเสี่ยวจวินและพ่อแม่ ขอบคุณคุณจากใจจริงเลยนะคะ!"

"บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ พวกเราจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตเลยค่ะ!"

"คุณได้ช่วยชีวิตครอบครัวพวกเราไว้จริงๆ ค่ะ!!"

ระหว่างที่พูด น้ำตาของเฉินเสี่ยวเหมิงก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอตื่นเต้นและตื้นตันใจเหลือเกิน

นับตั้งแต่รู้เรื่องคดีของน้องชายมา เฉินเสี่ยวเหมิงก็ปักใจเชื่อมาตลอดว่าน้องชายของเธอถูกจัดฉากใส่ร้าย

แต่ไม่ว่าจะเป็นตำรวจหรือทนายความ ต่างก็บอกเธอเป็นเสียงเดียวกันว่าคดีนี้แทบจะหมดทางสู้ เพราะหลักฐานมัดตัวแน่นหนาเกินไป และทั้งคู่ก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริงๆ

ฝ่ายหญิงอยู่ในสภาพเมาสุรา อีกทั้งยังมีรอยข่วนที่เกิดจากการขัดขืนปรากฏอยู่บนแขนอีกด้วย…

ทว่าหลักฐานพวกนี้ของหลินอวิ้น กลับทำให้รูปคดีพลิกผันหน้ามือเป็นหลังมือได้ในพริบตา!

หลักฐานระดับนี้ เฉินเสี่ยวเหมิงจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าทนายหลินตรงหน้าเธอไปสืบเสาะหามาได้อย่างไร!

"รีบลุกขึ้นเร็วเข้าเถอะค่ะ!"

หลินอวิ้นคิดไม่ถึงว่าเฉินเสี่ยวเหมิงจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ เธอรีบประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น พลางเหลือบมองหยางฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวเหมิง ฉันขอพูดความจริงกับคุณเลยแล้วกันนะคะ!"

"จริงๆ แล้วหลักฐานพวกนี้หยางฮ่าวเป็นคนไหว้วานคนอื่นไปจัดการหามาให้ทั้งนั้นแหละค่ะ เขาแค่ไม่อยากให้คุณรู้สึกติดค้างบุญคุณเขามากเกินไป ก็เลยบอกว่าฉันเป็นคนหามาได้น่ะค่ะ…"

"เอ๊ะ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงตกใจมาก รีบหันขวับไปมองหยางฮ่าวทันที

"เดี๋ยวสิครับ ทนายหลิน!"

"เราคุยกันตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ!"

"คุณจะมาผิดคำพูดแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย!"

หยางฮ่าวทำหน้าเซ็งสุดขีด เขาไม่ได้คิดจะให้เฉินเสี่ยวเหมิงมารู้สึกติดหนี้บุญคุณเขาจริงๆ

ที่สำคัญคือหลักฐานมันได้มาเร็วเกินไป ถ้าถูกซักไซ้ไล่เลียงรายละเอียดลึกๆ มันจะอธิบายยาก

"บุญคุณก้อนใหญ่ขนาดนี้"

"ฉันไม่กล้ารับไว้หรอกค่ะ!"

หลินอวิ้นส่ายหน้าเบาๆ "ก่อนหน้านี้ฉันคิดไม่รอบคอบเอง ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

"พี่ฮ่าว…"

เฉินเสี่ยวเหมิงหันกลับมามองหยางฮ่าวด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

"พอเลย หยุดก่อน!"

"เสี่ยวเหมิง เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ถือเป็นคนกันเองทั้งนั้น อย่ามาเกรงอกเกรงใจกันแบบนี้เลย!"

"รีบไปแจ้งความ จัดการเรื่องของเสี่ยวจวินให้เสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ"

หยางฮ่าวรีบตัดบทการปล่อยโฮของเฉินเสี่ยวเหมิงทันที ก่อนจะจูงมือพาเธอเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ

ในเวลานี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้าเวรอยู่คือหวังเผิงกับจ้าวหงเจี๋ย

ทั้งคู่มองเห็นรถเบนท์ลีย์ของหยางฮ่าวตั้งนานแล้ว และเห็นตอนที่หลินอวิ้นก้าวลงมาจากรถคันนั้นด้วยเช่นกัน

เนื่องจากต้องติดต่อประสานงานกับสถานีตำรวจแห่งนี้อยู่เป็นประจำ หวังเผิงกับจ้าวหงเจี๋ยจึงคุ้นหน้าคุ้นตาทนายสาวแสนสวยอย่างหลินอวิ้นเป็นอย่างดี พอเห็นเธอเดินลงมาจากรถเบนท์ลีย์ ทั้งสองคนก็อดแอบนึกเสียดายในใจไม่ได้ว่า สุดท้ายทนายสาวพราวเสน่ห์คนนี้ก็เสร็จคนรวยไปจนได้!

และหลังจากนั้น เฉินเสี่ยวเหมิงก็โผล่มา แถมยังคุกเข่าลงกราบหลินอวิ้นดัง "ตุ้บ" เข้าให้อีก

พวกเขาสองคนเลยยิ่งแอบเดากันไปต่างๆ นานาว่าความสัมพันธ์ระหว่างหยางฮ่าวกับหญิงสาวทั้งสองคนนี้มันเป็นแบบไหนกันแน่

รักสามเส้าเหรอ?

หรือว่าเมียน้อยจะโดนเมียหลวงจับได้คาหนังคาเขากันแน่?

"มีเรื่องอะไรกันครับ?"

เมื่อเห็นหยางฮ่าวจูงมือพาเฉินเสี่ยวเหมิงเดินเข้ามาในสถานีตำรวจเสียที หวังเผิงก็รีบสะกดกลั้นไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นในใจ แล้วเอ่ยปากถามขึ้นทันที

"มาแจ้งความค่ะ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงตอบกลับไป

"ลองเล่ามาสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น?"

หวังเผิงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้จ้าวหงเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ เผื่อว่ามีข้อมูลสำคัญอะไรจะได้ช่วยจดบันทึกไว้

"น้องชายของฉันถูกฉ้อโกงแล้วก็ถูกกรรโชกทรัพย์ค่ะ…"

เฉินเสี่ยวเหมิงรีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเฉินเสี่ยวจวินน้องชายของเธอให้ฟังในทันที

"เอ๊ะ ไม่น่าใช่นะครับ"

"คดีนี้เตรียมจะส่งฟ้องให้อัยการแล้วนี่นา เป็นคดีที่ผู้กองเฉินรับผิดชอบอยู่นี่!"

หวังเผิงจำคดีนี้ได้ เพราะผู้กองเฉินเพื่อนร่วมงานเคยเล่าให้เขาฟังอยู่

"คุณตำรวจหวังคะ ฉันมีหลักฐานชิ้นใหม่มาแสดงค่ะ…"

เฉินเสี่ยวเหมิงรีบเปิดหลักฐานในโทรศัพท์มือถือยื่นให้หวังเผิงกับจ้าวหงเจี๋ยดูทันที

หลังจากที่ทั้งคู่ดูหลักฐานเสร็จแล้ว ก็หันมาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากของทั้งสองคนจะยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว

ขอแค่หลักฐานพวกนี้ไม่ได้ถูกปลอมแปลงขึ้นมา มันก็เท่ากับว่ามีผลงานชิ้นโตมาประเคนให้ถึงที่เลยน่ะสิ!

เพราะจากบทสนทนาระหว่างหวังจิงจิงกับหลิวต้ากังคนนั้น สามารถบอกได้ชัดเจนเลยว่าทั้งคู่เป็นพวกมิจฉาชีพมืออาชีพที่ทำเป็นขบวนการ

อีกทั้งคดีจัดฉากตบทรัพย์แบบใช้นางนกต่อทำนองนี้ ถือเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก สามารถนำไปใช้ประชาสัมพันธ์เพื่อเตือนภัยสังคมได้เป็นอย่างดี และทุกครั้งที่มีการประชาสัมพันธ์ หวังเผิงกับจ้าวหงเจี๋ยในฐานะตำรวจเจ้าของคดี ก็ย่อมมีชื่อปรากฏอยู่ในผลงานสำนวนคดีด้วยเช่นกัน

"คุณไปเอาหลักฐานพวกนี้มาจากไหนเหรอครับ?"

หวังเผิงเอ่ยถามขึ้นมา

"ยอมจ่ายเงินไปนิดหน่อยน่ะครับ"

"ไปดาวน์โหลดมาจากที่ที่ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดออกมาได้…"

"พวกคุณสบายใจได้เลยครับ หลักฐานพวกนี้ของแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ พวกเราไม่กล้าสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาหรอกครับ!" หยางฮ่าวช่วยพูดเสริมขึ้นมา

หวังเผิงพยักหน้ารับ ตัวเขาเองก็เป็นตำรวจรุ่นเก๋าเจนประสบการณ์ รู้ดีว่าคำพูดของหยางฮ่าวน่าเชื่อถือมาก อีกฝ่ายเป็นถึงมหาเศรษฐีขับรถเบนท์ลีย์ ถ้าคิดจะขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดจริงๆ แค่โปรยเงินลงไปเรื่องก็จบแล้ว!

ยุคสมัยนี้ คนมีเงินอย่าว่าแต่จ้างผีโม่แป้งเลย!

จะให้แป้งมาโม่ผีแทนก็ยังทำได้สบายๆ!

"หลักฐานพวกนี้ เดี๋ยวทางฝ่ายเทคนิคของเราต้องนำไปตรวจสอบความถูกต้องก่อนนะครับ"

"แต่ในตอนนี้ เราสามารถเรียกตัวหวังจิงจิงกับหลิวต้ากังมาสอบสวนก่อนได้"

หวังเผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับเฉินเสี่ยวเหมิง "พวกคุณกำลังเจรจาเรื่องเงินค่ายอมความกันอยู่ไม่ใช่เหรอครับ บอกเธอไปสิว่าเตรียมเงินไว้พร้อมแล้ว"

"ให้พวกเขาเดินทางมาเซ็นหนังสือยอมความที่สถานีตำรวจของเรา บอกไปว่าเซ็นต่อหน้าตำรวจแล้วพวกคุณจะสบายใจกว่า!"