ตอนที่ 98
บทที่ 98 มีงานเข้าแล้ว!
อยากกินตี๋น้อย · 11,848 ตัวอักษร
“พี่ฮ่าว ถ้าเธอไม่ยอมออกหนังสือยอมความจริงๆ…”
“เสี่ยวจวินคงต้องติดคุกจริงๆ แน่”
พอหยางฮ่าววางสาย เฉินเสี่ยวเหมิงก็ขมวดคิ้วพูดด้วยความกังวล
เธอมีนิสัยประเภท ‘ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อน้องชาย’ อยู่ในตัว ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมไปกู้เงินออนไลน์ แถมยอมกระทั่งไปทำงานในร้านนวดฝ่าเท้าเพื่อหาเงินมาช่วยน้อง
การเสียสละครั้งใหญ่ขนาดนี้ ใช่ว่าพี่สาวทุกคนจะทำได้!
ถ้าพูดให้ร้ายแรง ก็แทบจะยอมทิ้งความสุขทั้งชีวิตของตัวเองเพื่อน้องชายเลยทีเดียว
เพราะการจะก้าวขาลงโคลนตมมันง่าย แต่จะก้าวขึ้นมาน่ะยาก!
ทำงานในร้านนวดแบบนั้นไปนานๆ เข้า สภาพแวดล้อมพวกนั้นก็กลืนกินคนได้ง่ายเหลือเกิน!
ถึงตอนแรกจะตั้งใจแค่ทำนวดธรรมดา ไม่ได้รับ ‘งานพิเศษ’
แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า เห็นหมอนวดคนอื่นรอบตัวหาเงินได้มากกว่าตัวเองตั้งหลายเท่า จะมีสักกี่คนที่ไม่หวั่นไหว
แล้วสุดท้าย เธอก็จะค่อยๆ กลายเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น
และเมื่อได้ลองหาเงินง่ายๆ แบบนี้แล้ว คิดจะถอนตัวออกมาก็ยากเสียยิ่งกว่ายาก!
“วางใจเถอะ”
“เรื่องของเสี่ยวจวินปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เอง!”
“คดีนี้มีเงื่อนงำแน่นอน เสี่ยวจวินโดนเล่นงานเข้าแล้ว ขอแค่หาหลักฐานได้ ไม่ใช่แค่ไม่ต้องติดคุก แต่คนที่วางแผนแกล้งเขานั่นแหละจะต้องโดนส่งเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกแทน!”
หยางฮ่าวที่ถือหลักฐานอยู่ในมือ ตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ค่ะพี่ฮ่าว ฉันเชื่อฟังพี่!”
เมื่อเห็นหยางฮ่าวมั่นใจขนาดนั้น เฉินเสี่ยวเหมิงจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
เพราะความสามารถของหยางฮ่าวเธอได้ประจักษ์มากับตาแล้ว พี่หยางฮ่าวในตอนนี้ไม่เหมือนพี่ชายข้างบ้านคนเดิมในอดีตอีกต่อไป
เขาทั้งมีเงินมีอิทธิพล เรื่องของน้องชายอาจจะแก้ไขได้จริงๆ ก็เป็นได้
อีกด้านหนึ่ง
ในอะพาร์ตเมนต์เช่าชั่วคราวแห่งหนึ่ง
หลังจากวางสาย หวังจิงจิงก็โยนมือถือลงบนโซฟาทันที
เวลานี้ บนโซฟามีผู้ชายสักลายเต็มแขนคนหนึ่งนั่งอยู่ เขากำลังสูบบุหรี่ไปพลาง ดูสตรีมเมอร์สาวเต้นส่ายสะโพกไปพลาง
“เลิกดูได้แล้ว ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆ นะ!”
หวังจิงจิงนั่งลงข้างๆ ผู้ชายคนนั้นแล้วขมวดคิ้วพูด
“มันจะแปลกตรงไหนกัน?”
“ก็แค่ยังหาเงินไม่ครบไม่ใช่เหรอ!”
“ตั้งห้าแสนหยวนนะ ไม่ใช่เงินน้อยๆ หาไม่ได้ครบขนาดนั้นมันก็เรื่องปกติ!”
ชายแขนลายไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาชื่อหลิวต้ากัง นับเป็นทั้งคนรักและหุ้นส่วนของหวังจิงจิง
“เมื่อวานซืนยังบอกว่าหาเงินครบแล้ว อยู่ดีๆ ตอนนี้กลับบอกว่าเงินไม่พอ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ!”
“แล้วนายก็ได้ยินนี่ ฉันขู่ว่าจะไปเมืองหลวง แต่ผลคืออะไรล่ะ พวกนั้นกลับบอกให้ฉันไปได้เลยตามสบาย!”
“นี่มันชัดเจนว่าไม่อยากได้หนังสือยอมความแล้วไม่ใช่เหรอ! หรือว่าพวกนั้นจะคิดว่าห้าแสนหยวนมันมากเกินไป เลยไม่อยากจ่ายแล้ว?”
เห็นได้ชัดว่าหวังจิงจิงมีสมองมากกว่าหลิวต้ากัง หรืออาจจะบอกว่าสัญชาตญาณของผู้หญิงค่อนข้างแม่น เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่เหมือนเดิม
พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น หลิวต้ากังก็ยอมวางมือถือลงในที่สุด “พ่อแม่เจ้าเด็กนั่นกับพี่สาวดูยังไงก็คนซื่อ ตอนเห็นพวกนั้นร้อนรนแทบเป็นบ้า อย่าว่าแต่ห้าแสนเลย ต่อให้หนึ่งล้าน เผลอๆ ยังยอมขายบ้านมาให้ด้วยซ้ำ!”
“จู่ๆ จะเปลี่ยนใจง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง!”
“ก็ไม่แน่หรอก!”
“หรือไม่ถ้าพวกนั้นโทรมาอีกรอบ เรายอมลดราคาลงหน่อยดีไหม?”
หวังจิงจิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปากอย่างหงุดหงิดพลางเอ่ย “ยังไงฉันก็ไม่ยอมนอนกับมันฟรีๆ หรอกนะ”
“ส่งมันเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุก ฉันก็ไม่ได้ประโยชน์สักแดงเดียว!”
“แล้วเธอว่าควรลดเหลือเท่าไหร่ล่ะ?”
หลิวต้ากังขมวดคิ้วถาม
“สี่แสน!”
“ฉันสามแสน นายแสนเดียว!”
หวังจิงจิงพ่นควันบุหรี่พลางพูด
“แบบนี้ก็หายไปคนละห้าหมื่นน่ะสิ?”
มุมปากของหลิวต้ากังกระตุกอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วนายจะเอายังไงล่ะ?”
หวังจิงจิงยักไหล่ “พวกเราหวังเงิน ยิ่งยื้อเวลานานก็ยิ่งไม่เป็นผลดีกับเรานะ!”
“รออีกสามวัน!”
“ถ้ายังหามาไม่ได้ครบห้าแสน ค่อยว่ากันอีกที!”
หลิวต้ากังกัดฟันพูด
“ก็ได้ งั้นรออีกสามวัน”
จริงๆ หวังจิงจิงก็ไม่อยากลดราคาลง เพราะแผนตบทรัพย์แบบนี้สำเร็จแต่ละทีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
สำนักงานกฎหมายเจียงอวิ้น
หยางฮ่าวมาพบหลินอวิ้นอีกครั้ง และส่งหลักฐานทั้งหมดที่เขามีให้เธอ
“ทนายหลิน หลักฐานพวกนี้พลิกคดีได้ไหมครับ?”
หลินอวิ้นพยักหน้า “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”
“จริงๆ แค่ถือหลักฐานพวกนี้ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจได้เลย พวกเขาก่อความผิดฐานฉ้อโกงและกรรโชกทรัพย์แล้วค่ะ!”
“แล้วทางตำรวจจะปล่อยตัวคนได้เลยไหมครับ?” หยางฮ่าวถามต่อ
“พอตรวจสอบหลักฐานและลงบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาทั้งสองคนเรียบร้อย ก็สามารถปล่อยตัวได้เลยค่ะ”
หลินอวิ้นให้คำอธิบายตามหลักวิชาชีพ
“เข้าใจแล้วครับ”
“ขอบคุณมากนะ ทนายหลิน”
หยางฮ่าวพยักหน้ากล่าวขอบคุณ
“เรื่องเล็กน้อยค่ะ ถ้าจำเป็น ฉันไปสถานีตำรวจเป็นเพื่อนครอบครัวผู้เสียหายได้นะคะ”
หลินอวิ้นเอ่ยปากอาสา
“แบบนั้นก็วิเศษเลยครับ ถ้ามีทนายหลินไปด้วย พวกเราก็อุ่นใจขึ้นเยอะ”
หยางฮ่าวพูดพร้อมรอยยิ้ม
“งั้นอีกสักพักค่อยไปกันเถอะค่ะ เรียกครอบครัวผู้เสียหายมาด้วยเลย!”
ตอนนี้หลินอวิ้นว่างพอดี
“อีกสักพักเหรอครับ?”
หยางฮ่าวลังเลเล็กน้อย เพราะเขาเพิ่งแยกจากเฉินเสี่ยวเหมิงมา รวบรวมหลักฐานได้เร็วขนาดนี้ มันจะดูไม่สมจริงเกินไปหน่อย
“ทำไมเหรอคะ? ครอบครัวผู้เสียหายมาไม่สะดวกเหรอ?”
“งั้นเป็นพรุ่งนี้เย็นก็ได้ค่ะ ช่วงกลางวันฉันมีว่าความที่ศาล!”
เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของหยางฮ่าว หลินอวิ้นจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ช่างเถอะ อีกสักพักเลยก็ได้ครับ”
หยางฮ่าวเองก็อยากรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ เพื่อที่จะได้เคลียร์ภารกิจ เขาจึงเสริมขึ้นว่า “แต่มีเรื่องหนึ่งที่อยากรบกวนให้ทนายหลินช่วยหน่อยครับ หลักฐานพวกนี้อย่าบอกนะว่าผมเป็นคนเอามาให้ ให้บอกว่าคุณช่วยหาคนไปรวบรวมมา…”
“เอ๊ะ?”
หลินอวิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ค่ะ!”
“โอเค!”
“งั้นผมโทรเรียกเธอนะครับ!”
หยางฮ่าวรีบโทรหาเฉินเสี่ยวเหมิงทันที เพื่อบอกให้นัดเจอกันที่สำนักงานกฎหมาย
“แฟนเหรอคะ?”
พอหยางฮ่าววางสาย หลินอวิ้นก็ถามด้วยความอยากรู้
“ไม่ใช่ครับ”
หยางฮ่าวปฏิเสธทันควัน “น้องสาวข้างบ้านน่ะครับ”
“จริงเหรอคะ?”
“ดูใส่ใจน้องสาวข้างบ้านคนนี้จังเลยนะคะ”
“หาหลักฐานมาได้แท้ๆ ยังไม่ยอมเอาหน้าอีก”
หลินอวิ้นแซวยิ้มๆ
“เธอเป็นคนคิดมากน่ะครับ”
“ผมไม่อยากให้เธอคิดเยอะ จนรู้สึกเหมือนติดหนี้บุญคุณผมก้อนโต”
หยางฮ่าวแต่งเหตุผลขึ้นมาส่งๆ
“นั่นก็ถือว่าคิดแทนเธอแล้วนี่คะ!”
“แสดงว่าคุณให้ความสำคัญกับน้องสาวคนนี้มากอยู่นะ…”
หลินอวิ้นยักไหล่เบาๆ
และในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องทำงานของเธอ
“เชิญค่ะ”
หลินอวิ้นขานตอบทันที
ประตูเปิดออก
สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของหยางฮ่าวและหลินอวิ้นเป็นอันดับแรก กลับเป็นช่อดอกกุหลาบสีแดงสด
จากนั้น ชายผู้ถือช่อดอกกุหลาบนั้นด้วยมือข้างเดียวจึงเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในห้อง
เขาสวมชุดสูทสีกรมท่าทรงเนี้ยบ ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตลายทางสีขาว ผูกเนกไทลายละเอียดสีเทาเข้ม ที่หนีบเนกไทประดับด้วยคริสตัลทรงสี่เหลี่ยมสีเงิน ทอประกายระยิบระยับเป็นบางจังหวะ ดูหรูหรามีระดับไม่เบา
ดูจากการแต่งตัวก็รู้ได้ทันทีว่า ชายคนนี้จัดอยู่ในกลุ่มชนชั้นนำในแวดวงทำงาน
ทว่าพอเห็นเขา หลินอวิ้นกลับขมวดคิ้วขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ รอยยิ้มที่เคยพูดคุยหยอกล้อกับหยางฮ่าวอย่างผ่อนคลายพลันมลายหายไปสิ้น
ติ๊ง!
พบเป้าหมายที่ช่วยเหลือได้
ชื่อ: หลินอวิ้น
อายุ: 25 ปี
ส่วนสูง: 168 ซม.
น้ำหนัก: 46 กก.
อาชีพ: ทนายความ
ความต้องการปัจจุบัน:
ต้องการ ‘ไม้กันหมา’ หนึ่งคน!
รางวัลภารกิจ:
กล่องสุ่มระดับต้น *1, อั่งเปา (เล็ก) *1
หือ?
มีงานเข้าแล้ว!!
ขณะที่หยางฮ่าวกำลังมองสำรวจชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาในห้อง เสียงจากระบบก็ดังขึ้นในหัว
เพียงแต่ ‘ไม้กันหมา’ นี่มันหมายความว่ายังไง
ให้เป็นเกราะกำบังให้หลินอวิ้นงั้นเหรอ?
แล้วจะใช้ฐานะอะไรล่ะ?
แฟนหนุ่มเหรอ??
แม้จะมีงานเข้ามา แต่ในหัวของหยางฮ่าวกลับเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่แน่ชัดของไม้กันหมาเท่าไรนัก
อย่างไรก็ตาม ดูจากของรางวัลแล้วก็น่าจะวิเคราะห์ได้ว่า ภารกิจนี้น่าจะง่ายมาก
รับงานมาเยอะแล้ว
ตอนนี้หยางฮ่าวสามารถแยกแยะระดับความยากของภารกิจจากของรางวัลได้สบายๆ
ชายหนุ่มที่ถือดอกกุหลาบเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะมีผู้ชายอย่างหยางฮ่าวอยู่ในห้องทำงานด้วย
ดูจากท่าทางที่ยื่นช่อกุหลาบนำเข้ามาในห้องก่อนแต่แรก เดิมทีเขาคงตั้งใจจะคุกเข่าข้างเดียวเพื่อสร้างโมเมนต์โรแมนติกอะไรทำนองนั้น
ทว่า เพราะมีคนนอกอย่างหยางฮ่าวอยู่ตรงนี้ เขาจึงจำต้องพับความคิดนั้นเก็บไป
“อวิ้นอวิ้น กุหลาบแดงที่เธอชอบที่สุด!”
ชายคนนั้นใช้สองมือวางช่อกุหลาบลงบนโต๊ะทำงานของหลินอวิ้นพลางพูดยิ้มๆ “ส่งตรงทางเครื่องบินมาจากชุนเฉิงเมื่อเที่ยงนี้เลยนะ สดมากๆ”
“เคยบอกไปแล้วนี่คะ ว่าไม่ต้องซื้อดอกไม้มาให้ฉัน”
หลินอวิ้นตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชา
“เธอจะรับหรือไม่รับมันเป็นเรื่องของเธอ แต่จะซื้อหรือไม่ซื้อมันเป็นเรื่องของฉันนี่นา”
“ฉันแค่อยากให้ทุกครั้งที่เราเจอกันมีพิธีรีตองหน่อยก็เท่านั้นเอง!”
ชายคนนั้นยักไหล่ ก่อนจะหันสายตาไปมองทางหยางฮ่าว “อวิ้นอวิ้น คนนี้คือลูกความเหรอ?”
“ผมเป็นเพื่อนของอวิ้นอวิ้นครับ”
ยังไม่ทันที่หลินอวิ้นจะได้อ้าปาก หยางฮ่าวก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน แถมยังเลียนแบบคำเรียกที่อีกฝ่ายใช้เรียกหลินอวิ้นอีกด้วย
“เพื่อน?”
“เพื่อนแบบไหนกัน?”
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลย!”
พอเห็นว่าหยางฮ่าวเรียกหลินอวิ้นว่าอวิ้นอวิ้นเหมือนกับตัวเอง ชายคนนั้นก็ระแวงขึ้นมาทันที น้ำเสียงเริ่มแฝงความไม่เป็นมิตร
“ตอนนี้ก็ได้เห็นแล้วนี่ครับ”
หยางฮ่ายิ้มพลางยื่นมือขวาออกไป “สวัสดีครับ หยางฮ่าว”
“กวนเหว่ย!”
ชายคนนั้นบอกชื่อตัวเอง ก่อนจะเสริมต่อ “ฉันกับอวิ้นอวิ้นโตมาด้วยกัน!”
“เพื่อนสมัยเด็กที่เขาเล่าลือกันสินะครับ!”
หยางฮ่าวแซวขึ้นมาลอยๆ
“อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้”
กวนเหว่ยพยักหน้า พอใจกับคำว่าเพื่อนสมัยเด็กไม่น้อย
“เพื่อนสมัยเด็กอะไรกัน!”
“แค่พ่อแม่รู้จักกันเฉยๆ เถอะ”
“กวนเหว่ย ฉันบอกนายไปแล้วนะ ว่าเราไม่เหมาะสมกัน เลิกมาเสียเวลากับฉันได้แล้วจะได้ไหม!”
หลินอวิ้นพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน
และเวลาพูดเรื่องพวกนี้ เธอก็ไม่ได้คิดจะเลี่ยงหยางฮ่าวเลยสักนิด ดูออกเลยว่าเธอรำคาญกวนเหว่ยคนนี้เข้าไส้จริงๆ
“ฉันก็บอกแล้วไง ว่าความรู้สึกมันค่อยๆ พัฒนากันได้ แล้วพ่อแม่เราสองคนก็เห็นชอบด้วยใช่ไหมล่ะ!”
“คุณอาหลินยังกำชับฉันมาเป็นพิเศษเลยนะ ว่าถ้าว่างก็ให้แวะมาหาเธอบ้าง เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเป็นไง?”
กวนเหว่ยดูเหมือนจะชินชากับท่าทีเย็นชาของหลินอวิ้นไปแล้ว ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังเอ่ยชวนไปกินมื้อค่ำหน้าตาเฉย
“เดี๋ยวก่อนนะครับ”
“คุณกวน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ!”
หยางฮ่าวในฐานะไม้กันหมารีบก้าวออกมารับบทบาท “ผมกับอวิ้นอวิ้นนัดกันไว้แล้ว กำลังจะออกไปกินข้าวกันพอดีเลย!”
“เพราะงั้น วันนี้คุณคงต้องกินข้าวเย็นคนเดียวแล้วล่ะครับ!”
“พวกคุณนัดกันแล้วเหรอ??”
กวนเหว่ยหันไปมองหยางฮ่าวที มองหลินอวิ้นที คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม
“ค่ะ นัดกันแล้ว!”
หลินอวิ้นยืนยันหนักแน่น ก่อนจะชี้ไปที่หยางฮ่าวแล้วพูดต่อ “แล้วก็ ฉันตัดสินใจจะตอบรับเขา ยอมเป็นแฟนกับเขาแล้วค่ะ!”
“เพราะงั้น ต่อไปนี้ช่วยอย่ามารบกวนพวกเราอีกเลยนะคะ!!”
“อะไรนะ!!”
“เธอจะยอมเป็นแฟนหมอนี่เนี่ยนะ??”
พอได้ยินคำพูดของหลินอวิ้น กวนเหว่ยก็สติแตกทันที เขาชี้หน้าหยางฮ่าว ถามอย่างเดือดดาลว่า “เดี๋ยวสิ ฉันมีตรงไหนสู้หมอนี่ไม่ได้กัน?”
“อีกอย่าง คุณอาหลินกับคุณน้าเถียนยอมรับเรื่องนี้แล้วเหรอ?”
“อวิ้นอวิ้น อย่าใช้อารมณ์ตัดสินใจแบบนี้ได้ไหม?”
“ต่อให้เธอจะไม่ยอมรับฉัน เธอก็เที่ยวไปคว้าใครส่งเดชมาเป็นแฟนไม่ได้นะ!”
หลินอวิ้นแค่นเสียงหัวเราะ สวนกลับไปทันที “ข้อแรก ฉันจะคบใคร มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉันคนเดียว ไม่จำเป็นต้องให้พ่อแม่ฉันเห็นชอบด้วย!”
“ข้อสอง ฉันไม่ได้ใช้อารมณ์ แต่ฉันคิดทบทวนมาอย่างดีแล้ว”
“อีกอย่าง นายไม่มีตรงไหนสู้เขาได้เลยสักนิด!!”
พูดจบ หลินอวิ้นก็ส่งสายตาให้หยางฮ่าว จากนั้นก็ก้าวเข้าไปควงแขนหยางฮ่าวไว้แนบแน่น “พวกเราไปกันเถอะ กินข้าวเสร็จแล้วต้องไปดูหนังกันอีกนะ!”
“อืม ควรจะไปกันได้แล้วล่ะ”
หยางฮ่าวพยักหน้าเออออตาม แล้วพูดขึ้นมาราวกับเป็นเรื่องจริงจัง “ร้านอาหารตะวันตกที่ผมจองไว้ช่วงนี้ฮิตมาก ต้องจองล่วงหน้าตั้งหนึ่งอาทิตย์ถึงจะได้โต๊ะนะ”
“จริงเหรอคะ?”
“งั้นฉันต้องลองชิมดูให้ได้แล้วล่ะ ว่าร้านเขามีอะไรพิเศษกันแน่!”
หลินอวิ้นรับมุกหยางฮ่าวอย่างลื่นไหล
เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินควงแขนออกจากห้องทำงานไปราวกับไม่มีคนอื่นอยู่ตรงนั้น
แถมหลินอวิ้นยังเป็นฝ่ายควงแขนหยางฮ่าวเองเสียด้วย กวนเหว่ยก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น รีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามออกไปทันที “อวิ้นอวิ้น อย่ามาประชดกันแบบนี้นะ!”
“ฉันให้เวลาเธอได้ แต่เธอจะเที่ยวคว้าใครไม่รู้มาเป็นแฟนส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด!”
“เธอบอกมาสิ หมอนี่มันดีกว่าฉันตรงไหน?”
“หน้าที่การงานดีกว่าฉัน หรือว่าภูมิหลังทางบ้านดีกว่าฉันกันแน่??”
ในสายตาของกวนเหว่ย คนระดับหัวกะทิอย่างเขาต้องเหนือกว่าหยางฮ่าวในทุกๆ ด้านอย่างแน่นอน
ไม่ต้องดูอื่นไกล แค่เรื่องการแต่งตัว เขาทั้งประณีตทั้งดูภูมิฐานขนาดนี้!
ส่วนหยางฮ่าวกลับใส่แค่ชุดลำลองธรรมดาๆ ผมเผ้าก็ยังดูยุ่งเหยิง แถมดูแล้วอายุน่าจะมากกว่าเขาเสียอีก
ในระหว่างที่เดินไล่ตามกันมา ทั้งสามคนก็ลงมาถึงชั้นล่างของสำนักงานกฎหมาย
กวนเหว่ยสาวเท้าเร็วๆ ไม่กี่ก้าวก็มาขวางหน้าหลินอวิ้นกับหยางฮ่าวเอาไว้ เขาชี้ไปที่รถเบนซ์ E300 ที่จอดอยู่ริมถนนพลางพูดขึ้น “อวิ้นอวิ้น เงินค่าว่าความคดีที่แล้วเพิ่งเข้า ฉันก็เลยเพิ่งถอยเบนซ์คันใหม่มาเลยนะ”
“ขอแค่เธอยอมเป็นแฟนฉัน ฉันพร้อมจะโอนชื่อรถคันนี้เป็นชื่อเธอได้ทันทีเลย”
“หรือเราจะไปทำสัญญาสลักหลังที่สำนักงานรับรองเอกสารกันก็ได้ ทั้งหมดนี้ฉันยอมเธอหมดเลย!”
จากคำพูดของกวนเหว่ย ทำให้รู้ได้ว่าที่แท้เขาก็เป็นคนในแวดวงเดียวกันกับหลินอวิ้น คือเป็นทนายความเหมือนกัน
หลินอวิ้นมองกวนเหว่ยอย่างเอือมระอา กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่แล้วก็ได้ยินหยางฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา
“คุณกวน ผมขอขัดจังหวะหน่อยนะ”
“ในสายตาคุณเนี่ย อวิ้นอวิ้นมีค่าแค่เบนซ์ E-Class เองเหรอครับ!”
“นี่มันเป็นแค่วิธีการแสดงความรักของฉัน ไม่ได้หมายความว่าอวิ้นอวิ้นมีค่าแค่เบนซ์ E-Class สักหน่อย!”
“อีกอย่าง นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน? อย่างนายแม้แต่เบนซ์ E-Class ยังไม่มีปัญญาซื้อให้เธอเลยมั้ง!”
กวนเหว่ยโต้กลับอย่างดูถูกทันควัน
ได้ยินดังนั้น หยางฮ่าวก็แค่หัวเราะเบาๆ “ใช่ครับ ผมไม่มีปัญญาซื้อเบนซ์ E-Class ให้หรอก!”
“แต่ว่า ผมซื้อเบนท์ลีย์ให้ได้นะ!”
“อวิ้นอวิ้น รถเบนท์ลีย์คันนี้ พรุ่งนี้ฉันจะโอนเป็นชื่อเธอเลยนะ!”
ระหว่างที่พูด หยางฮ่าวก็หยิบกุญแจรถเบนท์ลีย์ออกจากกระเป๋าแล้วกดเบาๆ หนึ่งครั้ง
รถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กา ที่จอดอยู่ไม่ไกลจากรถเบนซ์ E-Class ของกวนเหว่ย พลันส่งเสียง ‘ปี๊บ’ ตอบรับ พร้อมกับไฟหน้ารถที่กะพริบวาบขึ้นมาหนึ่งที
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น