บทที่ 97 สร้างวิมานทองซ่อนยอดดวงใจ

“แม่คะ แม่มาเจียงเฉิงสักรอบจะดีที่สุดค่ะ”

“นอกจากจะเอาเงินมาให้หนูแล้ว จะได้มาสั่งสอนถิงถิงด้วย!”

“ตอนนี้มันโดนหยางฮ่าวซื้อตัวไปแล้ว แม่ต้องมาคุยกับมันให้รู้เรื่องนะคะ!”

พอได้ยินว่าแม่สนับสนุน ซุนเจียเจียก็ยิ่งฮึกเหิมและมั่นใจขึ้นมาทันที

“ได้ พรุ่งนี้แม่จะไป”

“ส่วนเรื่องของถิงถิง ไว้เจอกันแล้วค่อยว่ากัน!”

เหอหงเสียตอบตกลงทันควัน นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายที่เกี่ยวพันกับเงินตั้งสิบยี่สิบล้าน เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว

อีกอย่าง เหอหงเสียก็ไม่ได้มีงานการเป็นหลักแหล่งแต่แรก โรงงานเดิมที่เคยทำเมื่อสมัยก่อนปิดตัวลงพร้อมจ่ายเงินชดเชยเลิกจ้างมาแล้วก้อนหนึ่ง

หลายปีมานี้เธอเลยรับจ้างทำงานจิปาถะมาตลอด ช่วงนี้ก็ว่างงานอยู่พอดี

หลังจากวางสายจากแม่ ซุนเจียเจียก็รีบต่อสายหาทนายทงลี่ซินทันที เพื่อเล่าเรื่องที่หยางฮ่าวอดีตสามีเพิ่งเปิดคาเฟ่แมวสาขาใหม่อีกแห่ง

ทงลี่ซินสนใจเบาะแสใหม่นี้มาก แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะประเมินรูปคดีไปในแง่ลบ เพราะหยางฮ่าวเป็นฝ่ายชิงยื่นฟ้องซุนเจียเจียก่อนก็ตาม

ทว่า นี่คือคดีฟ้องหย่าที่เกี่ยวพันกับทรัพย์สินมูลค่าหลายสิบล้าน ทงลี่ซินไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ แน่ หากว่าความชนะขึ้นมาจริงๆ แค่เงินส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์ก็มากพอให้เธอซื้อบ้านในเมืองเจียงเฉิงได้สักหลังแล้ว

ทงลี่ซินจึงนัดซุนเจียเจียมาที่สำนักงานกฎหมายทันที เพื่อหารือเรื่องการรวบรวมหลักฐาน…

อีกด้านหนึ่ง

ด้วยความช่วยเหลือจากหวังจื้อเฉา หยางฮ่าวจึงเช่าห้องชุดสองห้องนอนขนาด 90 ตารางเมตรเอาไว้ได้เรียบร้อย

ห้องเพิ่งตกแต่งใหม่เอี่ยม ตั้งอยู่ในโครงการ “กวานเจียงหย่าเยวี่ยน” ข้างๆ เจียงจงฮวาหยวนนี่เอง

ย้อนกลับไปตอนที่โครงการนี้เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เคยจัดว่าเป็นโครงการระดับไฮเอนด์ เพียงแต่อายุอาคารล่วงเลยมากว่ายี่สิบปีแล้ว ประกอบกับการเติบโตทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้มีโครงการใหม่ๆ ผุดขึ้นมารายล้อมไม่ขาดสาย

กวานเจียงหย่าเยวี่ยนจึงไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนในอดีตอีกต่อไป แต่ด้วยทำเลที่ยอดเยี่ยมบวกกับโครงสร้างพื้นฐานเดิมของชุมชนระดับบน ค่าเช่าจึงไม่ได้ถูกเลย

ห้องสองห้องนอนขนาด 90 ตารางเมตร ค่าเช่าเดือนละ 5,500 หยวน

ค่าเช่าระดับนี้อาจดูธรรมดาในเมืองชั้นนำ แต่สำหรับเมืองเจียงเฉิงแล้ว ถือว่าสูงมากทีเดียว

เพราะเงินเดือนของคนทำงานทั่วไปที่นี่ก็ตกอยู่ราวๆ 5,000 หยวนเท่านั้นเอง!

เฉินเสี่ยวเหมิงพอใจกับห้องนี้มาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมันแพงเกินไป เดิมทีเธอตั้งใจจะใช้เงินตัวเองเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ โดยคุมงบค่าเช่าไว้ไม่ให้เกิน 2,000 หยวน

แต่หยางฮ่าวบอกว่าบางครั้งเขาก็จะมาค้างที่นี่ด้วย จึงยืนกรานที่จะเช่าห้องที่มีสภาพแวดล้อมดีหน่อย แถมยังจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปรวดเดียวหนึ่งปีเต็ม

เฉินเสี่ยวเหมิงเข้าใจเจตนาของหยางฮ่าวได้ทันที นี่เขาจงใจเลี้ยงเธอไว้เป็นบ้านเล็กบ้านน้อย ยอมทุ่มเงินเช่าห้องดีๆ เอาไว้ให้เธออยู่ แล้วเขาก็จะแวะเวียนมาหาความสำราญบ้างเป็นครั้งคราว

ในเมื่อเฉินเสี่ยวเหมิงตัดสินใจมอบทั้งตัวและหัวใจให้หยางฮ่าวไปแล้ว เธอจึงไม่ขัดข้องอะไรอีก

เวลานี้เจ้าของห้องกลับไปแล้ว

เฉินเสี่ยวเหมิงเริ่มจัดที่นอนในห้องนอน เธอนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง โก่งสะโพกขึ้น กางเกงยีนส์ทรงสลิมฟิตขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนชวนมอง…

เดิมทีหยางฮ่าวยืนมองอยู่ข้างๆ แต่ท่วงท่าของเฉินเสี่ยวเหมิงช่างยั่วอารมณ์เกินไปจริงๆ

หยางฮ่าวเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง กดปุ่มเปิดปิดม่านอัตโนมัติ พลางพึมพำกับตัวเอง “เมื่อกี้ลืมลองดู ไม่รู้ว่าม่านอันนี้ใช้ดีหรือเปล่า…”

เฉินเสี่ยวเหมิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาปูผ้าปูที่นอนรู้สึกเพียงว่าแสงสว่างค่อยๆ หรี่ลง แล้วทั้งห้องก็มืดสนิท

“พี่ฮ่าว…”

เฉินเสี่ยวเหมิงกำลังจะเอ่ยปาก แต่มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เอื้อมมาปิดปากเธอไว้เสียก่อน “อยู่นิ่งๆ!”

“ปล้นนะ!”

พร้อมกับคำขู่ของ “โจรปล้นทรัพย์” เฉินเสี่ยวเหมิงก็รู้สึกได้ถึงอาวุธปืนที่จ่อประชิดตัวเข้ามา

เธอเข้าใจได้ในเสี้ยววินาที เจ้าโจรคนนี้ไม่ได้คิดจะปล้นทรัพย์ แต่จะปล้นสวาทต่างหาก!

…

หลังการถูกปล้นผ่านพ้นไป

เตียงนอนที่เพิ่งปูเสร็จใหม่ๆ ยับยู่ยี่ไม่เป็นท่า

เฉินเสี่ยวเหมิงนอนหนุนแขนของหยางฮ่าว ใบหน้าน้อยๆ แดงระเรื่อ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอม

ทันใดนั้น มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

เฉินเสี่ยวเหมิงหยิบมือถือมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น “ผู้หญิงคนนั้นค่ะ”

“หืม?”

“ผู้หญิงคนไหน?”

หยางฮ่าวตามไม่ทันไปชั่วขณะ

“คนที่แจ้งความว่าเสี่ยวจวินข่มขืนไงคะ”

คิ้วของเฉินเสี่ยวเหมิงขมวดมุ่นด้วยความกังวล เพราะเธอฟังคำของหยางฮ่าว จึงได้ยกเลิก “การแลกเปลี่ยน” ที่นัดหมายกันไว้ในวันนี้ไปอย่างกะทันหัน

อีกฝ่ายโทรมาเวลานี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมาเอาเรื่อง!

“ผมรับเอง”

หยางฮ่าวคว้ามือถือมาแล้วกดรับสายทันที

“พี่สาวเฉินเสี่ยวจวินใช่ไหม หมายความว่ายังไงยะ!”

“คิดจะเล่นตลกกับฉันหรือไง?”

“ตกลงกันไว้แล้วแท้ๆ ว่าวันนี้จะจ่ายเงินแล้วออกหนังสือยอมความให้ สุดท้ายเธอกลับเบี้ยวนัดเนี่ยนะ!”

เป็นไปตามคาด ทันทีที่กดรับสาย เสียงแหวซักไซ้ของหญิงสาวก็ดังแว่วเข้ามา

“สวัสดีครับ ผมเป็นพี่เขยของเฉินเสี่ยวจวิน ไม่ทราบว่าจะให้เรียกคุณว่าอะไรดีครับ?”

รอจนกระทั่งอีกฝ่ายระบายอารมณ์จบ หยางฮ่าวถึงได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไม่รีบร้อน

“พี่เขยเหรอ?”

เมื่อได้ยินว่าปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย อีกฝ่ายก็ดูจะประหลาดใจอยู่บ้าง

แต่พอได้ยินว่าคนในสายคือพี่เขยของเฉินเสี่ยวจวิน เธอก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากความ

“ฉันชื่อหวังจิงจิง”

“เฉินเสี่ยวจวินน้องเขยของนายมันข่มขืนฉัน!”

“พวกนายจะเอายังไงกันแน่?”

“ยังคิดจะเจรจายอมความกันอยู่ไหม?”

“ถ้าไม่คุย พรุ่งนี้ฉันก็จะไปเมืองหลวงแล้วนะ ทางเฉินเสี่ยวจวินจะโดนตัดสินยังไงฉันไม่สนใจแล้วด้วย!”

เห็นได้ชัดว่าหวังจิงจิงโทรมาคราวนี้เพื่อกดดันเต็มที่

“พวกเราก็อยากยอมความอยู่นะครับ”

“ติดตรงที่เงินยังเตรียมไม่พอนี่สิ”

“ห้าแสนหยวนมันมากเกินไปจริงๆ นะครับ คุณดูสิว่าจะพอลดลงให้อีกหน่อยได้ไหม?”

หยางฮ่าวแกล้งทำเป็นลำบากใจเพื่อต่อรองราคา

“ฉันบอกไปตั้งนานแล้วนะ”

“ห้าแสนหยวน ขาดไม่ได้แม้แต่หยวนเดียว! อีกอย่าง เดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะยอมความอยู่แล้ว เป็นพวกนายเองไม่ใช่เหรอที่ร้องห่มร้องไห้มาขอเจรจาแทบตายน่ะ”

“นายก็รู้ว่าเรื่องพรรค์นี้มันสร้างความอับอายให้ผู้หญิงคนหนึ่งขนาดไหน?”

“ที่ฉันยอมตกลง ก็เพราะเห็นแก่ความจริงใจของพวกนายหรอกนะ แต่ผลลัพธ์คือพวกนายดันมาเบี้ยวนัดฉันซะงั้น”

“ฉันว่าพวกนายคงอยากให้เฉินเสี่ยวจวินเข้าไปกินข้าวแดงในคุกจริงๆ สินะ!”

น้ำเสียงของหวังจิงจิงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด แน่นอนว่าความโกรธนี้ส่วนใหญ่น่าจะแกล้งแสดงละครตบตา เพื่อบีบให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอกำลังโมโหจัดเท่านั้น

“คนสวยจิงจิง คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ”

“พวกเราจะอยากให้เสี่ยวจวินเข้าไปติดคุกได้ยังไงกัน?”

“ก็แค่รวบรวมเงินไม่ทันจริงๆ เงินตั้งห้าแสนหยวนไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ…”

หยางฮ่าวแกล้งตีหน้าเศร้าเล่าความจนต่อไป

“เมื่อกี้ฉันก็พูดชัดเจนไปแล้วนะ”

“ห้าแสนหยวนขาดไม่ได้แม้แต่หยวนเดียว ถ้าไม่อยากคุยเรื่องยอมความ พรุ่งนี้ฉันก็จะไปปักกิ่งแล้ว!”

“ทางนู้นยังมีงานรอฉันอยู่อีกนะ!!”

ท่าทีของหวังจิงจิงยังคงแข็งกร้าวอย่างยิ่ง

หยางฮ่าวแกล้งถอนหายใจยาว “เฮ้อ พวกเราเองก็อยากช่วยเสี่ยวจวินนะ แต่กำลังมันไม่ไหวจริงๆ”

“คนสวยจิงจิง ในเมื่อทางปักกิ่งยังมีงานรอคุณอยู่ งั้นคุณก็ไปเถอะครับ!”

“ไว้พวกเราหาเงินได้ครบเมื่อไหร่ ค่อยไปตามหาคุณอีกทีแล้วกัน!”

“เอ๋…?”

พอได้ยินคำตอบของหยางฮ่าว หวังจิงจิงที่อยู่อีกฟากของสายก็ถึงกับเหวอไปถนัดใจ

ก่อนหน้านี้เวลาเธอคุยกับเฉินเสี่ยวเหมิง เธอมักจะเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอยู่ตลอด อีกฝ่ายแทบจะยอมทำตามทุกอย่าง พูดจาสุภาพนอบน้อมสุดชีวิต

ตอนที่เจรจายอมความต่อหน้าคราวก่อน แทบจะคุกเข่ากราบกรานเธอด้วยซ้ำ

แต่พอวันนี้เปลี่ยนมาเป็นพี่เขยคนนี้ ท่าทีกลับตาลปัตรไปคนละขั้วอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เพียงแต่อีกฝ่ายจะดูใจเย็นเป็นบ้า ในคำพูดยังแฝงแววประชดประชันอยู่นิดๆ อีกด้วย

เหมือนกำลังบอกเป็นนัยว่า: อยากไปปักกิ่งก็ไปสิวะ มาขู่ใครกัน!

แต่ว่า หมอนี่เอาความกล้ามาจากไหนกัน?

ฉันต้องคิดมากไปเองแน่ๆ!

หวังจิงจิงตั้งสติใหม่ ก่อนจะแผดเสียงข่มขู่กลับไปด้วยความโมโห “ได้! พรุ่งนี้ฉันจะไปปักกิ่ง พวกนายก็นอนรอให้เฉินเสี่ยวจวินติดคุกไปได้เลย!”