บทที่ 96 สองแม่ลูก กาฝูงเดียวกัน

เมืองปินไห่

หมู่บ้านหงหยาง

เหอหงเสียกำลังนั่งคุยเล่นกับหญิงวัยกลางคนอีกสองคนตรงม้านั่งข้างทางเข้าตึก

ใต้ตึกพักอาศัยของชุมชนเก้ามักมีม้านั่งยาวหรือโซฟาเก่าๆ ที่ทิ้งแล้วมาตั้งไว้ บรรดาเพื่อนบ้านมักมารวมตัวนั่งคุยรับลม หรือบางทีก็ล้อมวงเล่นไพ่กันตรงนี้

ตอนนั้นเอง พนักงานส่งพัสดุไปรษณีย์คนหนึ่งขี่รถสามล้อไฟฟ้ามาจอดหน้าทางเข้าตึก

“พี่สาวทั้งสามคน มีใครรู้จักซุนเจียเจียบ้างไหมครับ”

พนักงานไปรษณีย์มองมาทางพวกเหอหงเสียทั้งสามคนแล้วเอ่ยถาม

“ซุนเจียเจียเหรอ”

“นั่นลูกสาวฉันเองจ้ะ!”

เหอหงเสียลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาพนักงานส่งของแล้วถาม “เจียเจียสั่งของมาส่งที่บ้านเหรอจ๊ะ”

“ไม่ใช่ครับ!”

“นี่เป็นหมายเรียกจากศาลครับ”

พนักงานยื่นซองเอกสารด่วน EMS ให้เหอหงเสีย

“หา?”

“หมายเรียกจากศาล / หมายศาลเนี่ยนะ?!”

เหอหงเสียตกใจสะดุ้งโหยง มือที่ถือซองเอกสารเริ่มสั่น “ไม่ใช่สิ ทำไมศาลถึงส่งหมายมาให้เจียเจียบ้านเราล่ะ!”

“เรื่องนี้ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ!”

“ผมเป็นแค่คนส่งของ”

พนักงานส่ายหน้า จากนั้นก็ขี่รถสามล้อไฟฟ้าออกไป

“พี่หงเสีย เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”

“ทำไมถึงมีหมายเรียกจากศาล / หมายศาลส่งมาได้ล่ะ”

หญิงวัยกลางคนสองคนที่ได้กลิ่นเผือกก็รีบกรูเข้ามาล้อมวงทันที

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ต้องโทรไปถามเจียเจียดูหน่อยแล้ว!”

เหอหงเสียถือซองเอกสารแล้วรีบจ้ำอ้าวขึ้นตึกไป

“พี่หงเสีย โทรหาเจียเจียตรงนี้เลยก็ได้นี่!”

“นั่นสิ ถามดูว่าเรื่องอะไร เผื่อพวกเราจะได้ช่วยออกความเห็นให้ไง”

เมื่อเห็นเหอหงเสียผลุนผลันเข้าตึกไป สองป้าขาเผือกก็ตะโกนตามหลังอย่างไม่ยอมแพ้

มีหรือที่เหอหงเสียจะไม่รู้ทันความคิดของพวกหล่อน สาเหตุที่เธอต้องขึ้นห้องกลับบ้านไปโทรศัพท์ ก็เพื่อกันไม่ให้พวกนี้แอบฟังนั่นแหละ

ไม่อย่างนั้น ไม่ทันข้ามวันคนทั้งหมู่บ้านคงรู้กันหมดแน่ว่าบ้านเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น

พอกลับขึ้นมาบนห้อง

เหอหงเสียก็รีบแกะซองเอกสารออก แล้วก็เห็นหมายเรียกจากศาลที่อยู่ข้างในจริงๆ

ทว่าพอได้อ่านเนื้อหาในหมายเรียก ความกังวลตื่นตระหนกของเธอก็คลายลงไปมาก

เพราะเธอรู้เรื่องที่ซุนเจียเจียลูกสาวของเธอหย่ากับหยางฮ่าวดี

และรู้ด้วยว่าลูกสาวหอบเอาทรัพย์สินทั้งหมดออกมา!

ดังนั้น การที่หยางฮ่าวอดีตลูกเขยจะยื่นฟ้องลูกสาวเพื่อทวงทรัพย์สินคืนจึงไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจนัก

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็โทรศัพท์ไปหาสามีอย่างซุนเต๋อฉายก่อน อีกฝ่ายเป็นคนงานในโรงงานเหล็กกล้าเมืองปินไห่ ตอนนี้กำลังเข้ากะทำงานอยู่

“มีอะไรเหรอ กำลังยุ่งอยู่เนี่ย!”

รออยู่นานกว่าจะมีคนรับสาย เสียงปลายสายจอแจวุ่นวาย เห็นได้ชัดว่าซุนเต๋อฉายกำลังวุ่นอยู่ในโรงงาน

“หยางฮ่าวฟ้องเจียเจียบ้านเราแล้วนะ”

“เรียกร้องให้เธอคืนทรัพย์สินที่ขนเอาไปทั้งหมด!”

เหอหงเสียพูดเข้าประเด็นทันที

“ตอนนั้นฉันก็เตือนแล้วไงว่าเจียเจียทำเรื่องนี้ไม่ถูก!”

“ต่อให้หย่ากัน แกก็ไม่ควรฮุบไว้หมดจนไม่เหลือเงินให้เสี่ยวหยางเขาสักแดงเดียว ตอนนี้เขาจะฟ้องเจียเจียมันก็สมควรแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าซุนเต๋อฉายไม่ใช่คนไร้เหตุผล จึงไม่ได้เข้าข้างลูกสาวตัวเองแบบไม่ลืมหูลืมตา

ทว่าพอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เหอหงเสียก็ชักสีหน้าขึ้นมาทันที “ตอนนี้นายหยางฮ่าวจะมาแย่งเงินของลูกสาวแกนะ แกยังจะบอกว่าสมควรอีกเหรอ”

“เจียเจียแต่งงานกับเขามาตั้งหลายปี พอหย่าแล้วจะเอาทรัพย์สินติดตัวมาบ้างมันผิดตรงไหน ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลาวัยสาวก็แล้วกัน!”

“เจียเจียแต่งงานใหม่อีกทีก็กลายเป็นแม่ม่ายมีตำหนิแล้ว ราคาในตลาดมันจะไปเหมือนเดิมได้ยังไงล่ะ!”

เหอหงเสียเถียงฉอดๆ เข้าข้างตัวเองหน้าตาเฉย

“เรื่องที่ตัวเองก่อก็ให้ไปแก้เอาเองเถอะ ฉันยังยุ่งอยู่!”

“ไว้เลิกงานตอนเย็นค่อยว่ากัน!”

ซุนเต๋อฉายไม่อยากต่อปากต่อคำกับภรรยา จึงกดตัดสายทิ้งทันที

“สมองทึบจริงๆ!”

“รู้งี้ไม่โทรหาแต่แรกก็ดีหรอก!”

เหอหงเสียสบถพึมพำไปพลางกดโทรศัพท์หาซุนเจียเจียลูกสาวของเธอ

“แม่ มีธุระอะไรเหรอ”

ซุนเจียเจียรับสายเร็วมาก แต่น้ำเสียงหงุดหงิดเอาเรื่อง

“อารมณ์เสียเชียวนะ ใครไปสะกิดต่อมอะไรเข้าล่ะ”

“ก็หยางฮ่าวน่ะสิ! จะเป็นใครได้อีก!”

“จริงสิ ยังมีถิงถิงอีกคน! แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ถิงถิงไปเข้าข้างใส่กางเกงตัวเดียวกับหยางฮ่าวแล้ว!”

ซุนเจียเจียฟ้องทันควัน

“อะไรนะ!”

“ถิงถิงจะไปสมรู้ร่วมคิดกับหยางฮ่าวได้ยังไงกัน”

เหอหงเสียตกใจมาก

“หยางฮ่าวหางานให้ยัยนั่น ก็แค่ให้เงินเดือนสูงกว่าปกตินิดหน่อย ยัยนั่นก็แปรพักตร์ไปเข้าข้างเขาทันทีเลย!”

“ฉันดูออกเลยว่าหยางฮ่าวไม่ได้หวังดีแน่ๆ!”

“ถิงถิงต้องโดนหลอกจนเสียรู้เข้าสักวันแน่นอน!”

ซุนเจียเจียพูดด้วยความโมโห

“งานอะไรกันน่ะ”

“ถิงถิงก็มีงานทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เหอหงเสียถามด้วยความสงสัย

“เรื่องมันยาวน่ะแม่”

“แม่พูดธุระของแม่มาก่อนเถอะ!”

ซุนเจียเจียไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องน่าอับอายที่ตัวเองออกไปตระเวนหางาน แต่ดันจับพลัดจับผลูไปสมัครที่ร้านของหยางฮ่าวอดีตสามี จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เมื่อกี้แม่เพิ่งได้รับหมายเรียกจากศาล / หมายศาลที่ส่งมาให้แก ดูจากข้างในบอกว่าแกถูกหยางฮ่าวฟ้องร้องแล้วนะ!”

“เขาอยากได้ทรัพย์สินคืนใช่ไหมล่ะ” เหอหงเสียเอ่ยถาม

“อืม!”

ซุนเจียเจียขานรับ “เขาก็แค่อยากได้ทรัพย์สินคืนทั้งหมด ตอนนี้บัญชีธนาคารทุกใบที่เป็นชื่อฉันโดนอายัดหมดแล้ว”

“ทั้งเว่ยซวิ่นกับอาลีเพย์ก็ด้วย!”

“อะไรนะ!”

“ถึงขั้นอายัดเงินที่เป็นชื่อแกได้เลยเหรอ”

“เขาไปใช้เส้นสายอะไรหรือเปล่า ศาลทำแบบนี้มันลำเอียงเข้าข้างเขาชัดๆ!”

เหอหงเสียไม่เข้าใจเรื่องการคุ้มครองชั่วคราวเพื่ออายัดทรัพย์สิน เลยคิดไปว่าหยางฮ่าวใช้เส้นสายวิ่งเต้นถึงทำแบบนี้ได้

“ไม่ใช่หรอกแม่ แค่อายัดไว้ชั่วคราวเฉยๆ รอจบคดีเดี๋ยวก็ปลดล็อกให้เอง!”

“นี่มันเป็นแค่วิธีการคุ้มครองทรัพย์สินตามปกติ!”

ซุนเจียเจียอธิบาย จากนั้นก็พูดต่อ “แม่ ฉันกำลังจะเล่าเรื่องหยางฮ่าวให้ฟังพอดีเลย!”

“เขาแอบซุกซ่อนแล้วก็ยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินลับหลังฉันตั้งหลายสิบล้านแน่ะ ครั้งนี้ต่อให้เขาไม่ฟ้อง ฉันก็จะฟ้องเขาอยู่ดี ต้องเอาทรัพย์สินพวกนั้นมาแบ่งกันใหม่ให้ได้”

“ทนายบอกว่าถ้าทุกอย่างราบรื่น อย่างน้อยฉันก็ต้องได้ส่วนแบ่งสักสิบยี่สิบล้านเลยนะ!”

“เท่าไหร่นะ?!”

เหอหงเสียถึงกับร้องอุทานลั่นบ้าน สิบยี่สิบล้านเนี่ยนะ นั่นมันตัวเลขที่มีแต่เคยได้ยินคนอื่นเขาพูดถึงเท่านั้น!

“คดียังไม่ได้เริ่มว่าความกันเลย!”

“จะได้เงินมาจริงไหมก็ยังพูดยาก แต่ว่าตอนนี้หยางฮ่าวเขารวยอู้ฟู่ขึ้นมาจริงๆ!”

“อยู่คฤหาสน์หรูราคาเป็นสิบล้าน ขับรถเบนท์ลีย์คันละห้าล้าน!”

“ตอนนี้เขายังเปิดคาเฟ่แมวอีก ดูจากขนาดร้านแล้วเงินลงทุนก็ไม่ใช่น้อยๆ อย่างต่ำก็ต้องล้านสองล้านแล้ว…”

ซุนเจียเจียแจกแจงสถานะทางการเงินในปัจจุบันของหยางฮ่าวให้ฟัง

ส่วนเหอหงเสียนั้นอึ้งจนอ้าปากค้างไปแล้ว “คฤหาสน์สิบล้าน รถหรูห้าล้าน…”

“เจียเจีย พวกแกแต่งงานกันมาตั้งหลายปี แกไม่ระแคะระคายเลยเหรอว่าเขาหาเงินได้เยอะขนาดนั้นน่ะ”

เหอหงเสียรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อสิ้นดี

“ถ้ารู้แต่แรกก็ดีสิ!”

“เรื่องคงไม่บานปลายมาจนถึงขั้นนี้หรอก!”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซุนเจียเจียก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าหยางฮ่าวมีทรัพย์สินตั้งหลายสิบล้าน ต่อให้ตีให้ตายเธอก็ไม่มีทางยอมหย่าเด็ดขาด

การแกล้งสวมบทบาทเป็นภรรยาที่ดีและแม่ที่เพียบพร้อมมันจะยากอะไรนักหนา รอให้หยางฮ่าวไว้ใจเต็มที่แล้วยอมควักเงินออกมา ชีวิตคุณนายเศรษฐีก็อยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ!

“เพิ่งหย่าไปก็มีเงินตั้งหลายสิบล้านโผล่มา!”

“มันเห็นกันชัดๆ ว่าเขาแอบซ่อนทรัพย์สินระหว่างสมรสเอาไว้ เจียเจีย เงินก้อนนี้พวกเราต้องทวงคืนมาให้ได้นะ!”

“จ้างทนายที่เก่งที่สุดไปเลย แม่กับพ่อแกยังมีเงินเก็บอยู่อีกนิดหน่อย เงินส่วนนี้เดี๋ยวพวกเราออกให้เอง!”

น้ำเสียงของเหอหงเสียฟังดูเด็ดขาดมั่นใจ

ในใจก็กำลังคิดคำนวณอยู่ว่า ถ้าได้เงินกลับคืนมาสักสิบล้านยี่สิบล้านจริง ลูกสาวอย่างซุนเจียเจียก็คงไม่ใจดำทิ้งขว้างแม่แท้ๆ อย่างเธอแน่นอน