ตอนที่ 95
บทที่ 95 คาเฟ่แมวแห่งนี้ ก็มีส่วนของฉันครึ่งหนึ่งเหมือนกัน!
อยากกินตี๋น้อย · 6,438 ตัวอักษร
“เจ้าของร้านนี้คือพี่เขยค่ะ”
“เอ่อ… หยางฮ่าว!”
ซุนถิงถิงยอมบอกความจริง
“อะไรนะ!!”
“แกบอกว่าคาเฟ่แมวร้านนี้หยางฮ่าวเป็นคนเปิดงั้นเหรอ?!”
ซุนเจียเจียเบิกตากว้างจนแทบถลน รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว
นี่เธออุตส่าห์ยืนต่อคิวอย่างยากลำบากตั้งสองชั่วโมง เพื่อมาสัมภาษณ์งานในคาเฟ่แมวที่อดีตสามีอย่างหยางฮ่าวเป็นเจ้าของเนี่ยนะ!
ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้าชัดๆ!
ทั้งขายหน้า ทั้งน่าขบขันสิ้นดี!
“ค่ะ ร้านนี้พี่หยางเป็นคนเปิด”
ซุนถิงถิงพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ยเสียงอ่อย “พี่คะ พี่กลับไปเถอะนะ!”
“ฉันไม่กลับ!”
“ทำไมฉันต้องกลับด้วยล่ะ!!”
หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ซุนเจียเจียก็ชี้นิ้วใส่หน้าซุนถิงถิงแล้วเค้นถามเสียงเขียว “สรุปคือ ตอนนี้แกทำงานให้ไอ้แซ่หยางนั่น!”
“ซุนถิงถิง! แกยังเห็นฉันเป็นพี่สาวอยู่ไหมเนี่ย!”
“ฉันกับหยางฮ่าวหย่ากันแล้ว แกยังไปมาหาสู่กับเขาไม่พอ นี่ยังมารับใช้ทำงานให้มันอีก สมองพังไปแล้วหรือไง!”
พอต้องเผชิญกับเสียงแผดด่าของผู้เป็นพี่สาว ซุนถิงถิงก็ได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี
ความจริงแล้วเธอก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ ถึงอย่างไรหยางฮ่าวก็เคยเป็นพี่เขย แถมตอนนี้ยังดีกับเธอถึงขนาดนี้
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนออกจะซับซ้อนเกินบรรยาย หากมองในแง่ของความรู้สึก ลึกๆ แล้วเธอก็ละอายใจต่อพี่สาวอยู่บ้าง
แม้ซุนถิงถิงจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของซุนเจียเจีย แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ร่วมสายเลือด
ยิ่งตอนนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับอดีตพี่เขยถลำลึกจนยากจะอธิบาย เวลาต้องเผชิญหน้ากับซุนเจียเจีย จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนตัว
แต่ในตอนนั้นเอง จูอิ๋งที่เงียบมาตลอดก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันควัน เธอดึงตัวซุนถิงถิงไปไว้ข้างหลัง จ้องหน้าซุนเจียเจียพลางสวนกลับทันที “พี่เจียเจีย เรื่องที่พี่กับพี่หยางหย่ากันมันเป็นเรื่องของพวกพี่สองคนนะคะ”
“อย่ามาพาลใส่ถิงถิงสิ!”
“ตอนที่ถิงถิงโดนกฎลับเล่นงานในที่ทำงาน พี่ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”
“ตอนที่ถิงถิงตกงาน พี่ไปอยู่ที่ไหนล่ะ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หยางยื่นมือเข้ามาช่วย ตอนนี้ฉันกับถิงถิงก็คงเคว้งตกงานไปแล้ว!”
“แล้วตอนนี้พี่หยางเปิดคาเฟ่แมว แถมยังให้เงินเดือนสูงลิ่วกับถิงถิง ก็เห็นชัดๆ ว่าเขาช่วยเธอด้วยความหวังดีแท้ๆ!”
“พอหลุดจากปากพี่ ทำไมถึงกลายเป็นสมองพังไปได้ล่ะคะ!”
จูอิ๋งรู้จักซุนเจียเจีย และรู้เช่นเห็นชาตินิสัยใจคอของพี่สาวเพื่อนคนนี้ดี
แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าทำไมซุนเจียเจียกับหยางฮ่าวถึงหย่ากัน แต่แค่อิงจากเงินเดือนก้อนโตที่หยางฮ่าวจ่ายให้ เธอก็พร้อมยืนหยัดข้างหยางฮ่าวอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด!
“ฉันกำลังคุยกับน้องสาวฉัน!”
“เธอเป็นตัวอะไรมิทราบ!”
“ไสหัวไปไกลๆ เลยไป!”
พอโดนรุ่นน้องเด็กกว่าอย่างจูอิ๋งฉอดใส่หน้าไม่ไว้หน้า ซุนเจียเจียก็สติแตกทันที สบถด่ากลับอย่างหยาบคาย
เสียงทะเลาะวิวาทในห้องเริ่มดังลั่นขึ้นเรื่อยๆ
บรรดาคนที่รอสัมภาษณ์อยู่ข้างนอกย่อมได้ยินกันชัดเจนถนัดหู
หลายคนอดไม่ได้ที่จะเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?”
“พี่สาวน้องสาวอะไรกันน่ะ?”
“แล้วแบบนี้จะยังได้สัมภาษณ์อยู่ไหมเนี่ย?”
“…”
ขณะที่คนอื่นกำลังคุยกันอยู่นั้น หวังอิ่งก็รีบผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทันที
ส่วนสาวแซ่บที่ต่อคิวอยู่ข้างหลังเธอกลับยื่นขาออกไปขวางประตูที่กำลังจะปิดลงอัตโนมัติด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วยืนมุงเผือกเรื่องชาวบ้านร่วมกับผู้มาสัมภาษณ์คนอื่นๆ อยู่ตรงหน้าประตู
หวังอิ่งรู้จักซุนถิงถิงอยู่แล้ว ประกอบกับเมื่อครู่แอบฟังเรื่องราวจากนอกห้องไปได้เจ็ดแปดส่วน เธอจึงปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้ทันที
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจ “ถิงถิง เธอจะบอกว่าคาเฟ่แมวร้านนี้หยางฮ่าวเป็นคนเปิดงั้นเหรอ?”
“อืม”
ซุนถิงถิงพยักหน้าเบาๆ
“เสี่ยวอิ่ง เธอก็ได้ยินแล้วใช่ไหม!”
“ยัยนี่ดันมาทำงานให้หยางฮ่าว!”
“นี่ขนาดเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉันนะ!”
“เขาให้เศษเงินแค่นิดหน่อย ก็ยอมขายพี่สาวตัวเองแล้ว!”
“ซุนถิงถิง มานี่สิ พูดมาซิว่าหยางฮ่าวให้เงินเดือนแกเท่าไหร่!”
ซุนเจียเจียเค้นถามด้วยความเดือดดาล
“ถิงถิงเป็นผู้จัดการร้านคาเฟ่แมวแห่งนี้ ได้เงินเดือนสามหมื่น!”
จูอิ๋งเป็นฝ่ายตอบแทนซุนถิงถิงตรงๆ ก่อนจะเบะปากถามย้อน “ทำไมคะ ถ้าไม่ให้ถิงถิงทำงานที่นี่ พี่มีปัญญาจ่ายเงินเดือนให้เธอเดือนละสามหมื่นไหมล่ะ?”
“ถ้าพี่จ่ายให้เธอได้สูงขนาดนั้นล่ะก็ ได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้ถิงถิงลาออกเอง!”
จูอิ๋งไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ยังไงเธอกับซุนเจียเจียก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันอยู่แล้ว
อีกอย่าง คำพูดของซุนเจียเจียเมื่อครู่มันก็เห็นแก่ตัวและไร้เหตุผลสิ้นดี
สมควรโดนตอกหน้ากลับไปแล้ว!
ส่วนซุนเจียเจียก็โดนสวนจนพูดไม่ออก เงินเดือนตั้งสามหมื่นเชียวนะ!
ปีหนึ่งก็ตกสามแสนหกหมื่นแล้ว!
เธอจะมีปัญญาจ่ายเงินเดือนสูงลิ่วขนาดนั้นได้ยังไงกัน!
กลุ่มไทยมุงสายเผือกที่นำโดยสาวแซ่บต่างพากันซุบซิบไม่หยุด
“เดือนละสามหมื่นแน่ะ!”
“เงินเดือนผู้จัดการร้านจะเวอร์ไปไหนเนี่ย”
“ดูท่าที่บอกว่าพนักงานทั่วไปได้เดือนละสองหมื่นห้าก็คงเรื่องจริงสินะ!”
“ฟังดูเหมือนเจ้าของคาเฟ่แมวที่นี่จะรวยมากเลยแฮะ!”
“ถ้าได้ทำงานที่นี่ จะมีโอกาสได้จับเจ้าของร้านบ้างไหมนะ…”
หวังอิ่งเองก็ตกใจกับตัวเลขเงินเดือนที่หยางฮ่าวตั้งไว้เช่นกัน
ในใจคิดว่า ติดตามพี่ฮ่าวนี่มีอนาคตสดใสจริงๆ!
โชคดีที่เธอย้ายฝั่งได้ทันเวลา วันข้างหน้าไม่แน่ว่าพี่ฮ่าวอาจจะจัดหางานเงินเดือนสูงๆ ให้เธอสักตำแหน่งก็ได้
อืม ต้องได้แน่ๆ
ขนาดพนักงานทั่วไปของคาเฟ่แมวยังได้เดือนละสองหมื่นห้าเลยนี่นา!
จากการที่หยางฮ่าวปฏิบัติต่อซุนถิงถิง หวังอิ่งคล้ายกับมองเห็นอนาคตของตัวเอง และยิ่งตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเกาะแข้งเกาะขาหยางฮ่าวไว้ให้แน่น
“เจียเจีย พวกเราไปกันก่อนเถอะ!”
“อย่างน้อยวันนี้พวกเราก็ไม่ได้มาเสียเที่ยวหรอกนะ”
“เปิดคาเฟ่แมวใหญ่โตขนาดนี้ แถมยังจ่ายเงินเดือนพนักงานสูงลิ่วขนาดนั้น แสดงว่าหยางฮ่าวรวยจริงแน่ๆ พวกเราค่อยไปปรึกษาทนายทงกันอีกทีเถอะ”
หวังอิ่งลดเสียงลงกระซิบข้างหูซุนเจียเจีย
เจตนาของเธอคือเกลี้ยกล่อมให้ซุนเจียเจียออกไปก่อน เพื่อไม่ให้กระทบต่อการรับสมัครงานของคาเฟ่แมวพี่ฮ่าว
ตอนแรกซุนเจียเจียไม่อยากไป แต่ก็คิดว่าสิ่งที่หวังอิ่งพูดมานั้นมีเหตุผลมากทีเดียว
คาเฟ่แมวใหญ่โตขนาดนี้ คงต้องลงทุนไปไม่น้อยแน่ๆ
วันนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยวจริงๆ ได้เจอทรัพย์สินของหยางฮ่าวเพิ่มอีกแห่งแล้ว
“ป้าคะ คนเขาไม่รับก็รีบๆ ไปได้แล้วค่ะ!”
“อย่ามายืนถ่วงเวลาคนอื่นแถวนี้เลย ข้างหลังยังมีคนรอคิวอีกตั้งเยอะแยะนะ!”
หลังจากเผือกเรื่องชาวบ้านจนเต็มอิ่ม สาวแซ่บวัยรุ่นก็พูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน
“นั่นสิ! หน้าด้านยืนเกะกะไม่ยอมไปหมายความว่าไงกัน!”
“เขาจำกัดอายุผู้สมัครไม่เกินสามสิบปีนะคุณป้า ป้าน่ะเกินสามสิบไปแล้วมั้ง!”
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ อายุเกินเกณฑ์แล้วแท้ๆ ยังจะเสนอหน้ามาสัมภาษณ์อีก!”
แต่ละคนต่างช่วยกันพูดคนละประโยคสองประโยคด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมประชดประชัน
“ใครเกินสามสิบยะ!”
“ฉันเพิ่งยี่สิบเจ็ด!”
ซุนเจียเจียตวัดสายตาขุ่นเคืองมองสาวแซ่บวัยรุ่นและพวกพ้อง ก่อนจะตวาดลั่น “หลีกไป!”
“พนักงานเสิร์ฟร้านคาเฟ่แมวกระจอกๆ นึกว่าฉันอยากเป็นนักหรือไง!”
สาวแซ่บวัยรุ่นไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆ เธอเบะปากอย่างดูแคลน “แหมๆ ถ้าไม่อยากทำ แล้วจะสะเออะมายืนต่อแถวทำซากอะไรล่ะจ๊ะ!”
“ยืนแช่อยู่ตั้งสองชั่วโมงกว่า!”
“นั่นน่ะสิ มีดีแต่ปากจริงๆ!”
“เขาไม่รับแล้วยังจะมาทำเชิด!”
“ป้าจ๋า กลับไปโมหน้าใหม่ก่อนแล้วค่อยมานะจ๊ะ…”
คนที่ยืนต่อคิวมานานกว่าสองชั่วโมงย่อมรู้สึกหงุดหงิดเป็นธรรมดา พอมีซุนเจียเจียมาเป็นที่ระบายอารมณ์ บรรดาสาวๆ จึงพากันรุมเยาะเย้ยถากถางกันยกใหญ่
ซุนเจียเจียมีแค่ปากเดียว จะไปเถียงสู้พวกเด็กสาวปากคอเราะร้ายพวกนี้ได้อย่างไร เธอทำได้เพียงเร่งฝีเท้าแล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว
พอก้าวลงมาถึงชั้นหนึ่งแล้วพ้นประตูคาเฟ่แมวออกมา ซุนเจียเจียก็พ่นลมหายใจยาว เธอเหลือบมองป้ายร้านเดิมบนหน้าร้าน ก่อนจะสบถด่าด้วยความแค้นเคือง “ไอ้แซ่หยาง แกคอยดูเถอะ!”
“คาเฟ่แมวแห่งนี้ ก็ต้องมีส่วนของฉันครึ่งหนึ่งเหมือนกัน!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น