บทที่ 94 เจ้าของร้านนี้มีความแค้นกับฉันหรือไง

“ก็เพราะเงินเดือนสูงไงล่ะ!”

หยางฮ่าวยิ้มพลางยักไหล่

“เอ่อ…”

“สูงแค่ไหนเหรอคะ?” เฉินเสี่ยวเหมิงถามด้วยความอยากรู้

“สองหมื่นห้าพัน!”

หยางฮ่าวตอบ

“หา?”

“เดือนละสองหมื่นห้าพันเนี่ยนะ??”

เฉินเสี่ยวเหมิงตกใจจนตาโต

พนักงานคาเฟ่แมวเนี่ยนะ ได้เงินเดือนตั้งสองหมื่นห้าพัน มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน??

เธอเคยไปดิ้นรนทำงานที่เมืองหลวงมาก่อน

อัตราเงินเดือนของเมืองหลวงจัดว่าอยู่อันดับต้นๆ ของประเทศ

แต่ถึงอย่างนั้น พนักงานคาเฟ่แมวก็ได้กันแค่หลักพันปลายๆ เท่านั้น

เงินเดือนสองหมื่นห้าพัน รายได้ต่อปีก็ปาเข้าไปสามแสนแล้ว

ระดับนี้พอๆ กับเงินเดือนพนักงานทั่วไปของบริษัทยักษ์ใหญ่เลยด้วยซ้ำ

ทว่าบริษัทใหญ่พวกนั้นใช่ว่าจะเข้ากันได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ อย่างน้อยเฉินเสี่ยวเหมิงที่จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยระดับ 211 ทั่วไปคนนี้ก็เข้าไม่ติด

แต่ในเมืองเจียงเฉิง พนักงานร้านคาเฟ่แมวธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง กลับกล้าให้เงินเดือนสูงถึงสองหมื่นห้าพัน!

มิน่าล่ะถึงได้มาเข้าแถวยาวเหยียดขนาดนี้!

เดี๋ยวนะ…

งั้นก็หมายความว่า

งานเงินเดือนสองหมื่นห้าพันงานนี้ ฉันได้สิทธิ์ผ่านฉลุยโดยไม่ต้องสัมภาษณ์เลยงั้นสิ!

เฉินเสี่ยวเหมิงหันไปมองหยางฮ่าวด้วยความตกตะลึง ในใจพลันคิดว่า เงินเดือนสองหมื่นห้าพันนี่คงไม่ใช่ตั้งขึ้นมาเพื่อเลี้ยงดูเธอหรอกนะ?

“พี่ฮ่าว พนักงานคนอื่นก็ได้เงินเดือนสูงขนาดนี้เหมือนกันเหรอคะ?”

เฉินเสี่ยวเหมิงเอ่ยถามเสียงเบา

“ใช่สิ”

“มีอะไรเหรอ?”

หยางฮ่าวไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งขนาดนั้น จึงตอบกลับไปส่งๆ

“อ๋อ มิน่าล่ะคนถึงได้มาต่อคิวเยอะขนาดนี้!”

พอได้ยินว่าตนไม่ได้ถูกปฏิบัติเป็นกรณีพิเศษ เฉินเสี่ยวเหมิงก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเธอคงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจพิลึก

เนื่องจากมีคนมาสัมภาษณ์เยอะเกินไป หยางฮ่าวจึงไม่คิดจะแวะเข้าไปในร้านอีก แต่เตรียมจะมุ่งหน้าไปหานายหน้าของหวังจื้อเฉาเพื่อเช่าห้องพัก จัดการปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัยให้เฉินเสี่ยวเหมิงก่อน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสองร่างที่คุ้นตาในแถวสัมภาษณ์เข้าพอดี

คนหนึ่งคือซุนเจียเจีย อดีตภรรยาที่ไม่ได้เจอกันพักใหญ่

ส่วนอีกคนก็คือหวังอิ่ง สายสืบตัวน้อยของเขานั่นเอง

พวกเธอสองคนก็มาสัมภาษณ์เหมือนกันเหรอเนี่ย?

การได้เจอทั้งสองคนที่นี่ทำให้หยางฮ่าวรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

แต่พอลองคิดดูอีกที

มันก็สมเหตุสมผลดี

ตอนที่เขายื่นฟ้องซุนเจียเจีย ได้มีการร้องขอคุ้มครองชั่วคราวเพื่ออายัดทรัพย์สินของอีกฝ่ายเอาไว้

นั่นหมายความว่า เวลานี้ทรัพย์สินทั้งหมดของซุนเจียเจียตกอยู่ในสถานะถูกอายัด

ไม่มีเงินใช้ก็ย่อมต้องหางานทำเป็นธรรมดา

และคาเฟ่แมวของเขาแห่งนี้ก็ให้เงินเดือนสูงกว่าค่าเฉลี่ยของเมืองเจียงเฉิงไปไกลลิบ จึงไม่แปลกเลยที่จะดึงดูดใจทั้งสองคน

เพียงแต่ว่า ซุนเจียเจียคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าคนที่รับผิดชอบการสัมภาษณ์อยู่ข้างในนั้นคือน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง!

มุมปากของหยางฮ่าวผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ชักจะตั้งตารอฉากที่ซุนเจียเจียต้องเผชิญหน้ากับซุนถิงถิงผู้น้องสาวแล้วสิ!

“พี่ฮ่าว มีเรื่องอะไรน่ายินดีเหรอคะ?”

เมื่อเห็นว่าจู่ๆ หยางฮ่าวก็ยิ้มออกมา เฉินเสี่ยวเหมิงจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอก”

“ไปกันเถอะ ไปจัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อยก่อน!”

หยางฮ่าวเหยียบคันเร่ง ขับรถแล่นออกจากตรงนั้นไป

ท่ามกลางผู้คนที่กำลังยืนต่อแถว

ซุนเจียเจียกำลังบ่นกระปอดกระแปดกับหวังอิ่ง “คนเยอะเกินไปแล้ว ในประกาศรับสมัครบอกว่ารับแค่สามคนเองแท้ๆ”

“ตอนแรกก็นึกว่าตำแหน่งพนักงานคาเฟ่แมวคงไม่มีใครมาแย่งอะไรนักหนา ไม่นึกเลยว่าจะแห่กันมาเยอะขนาดนี้!”

การที่มีคนมาแย่งชิงตำแหน่งพนักงานคาเฟ่แมวมากมายขนาดนี้ก็ทำให้หวังอิ่งประหลาดใจอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกถึงเงินเดือนก้อนโตระดับสองหมื่นกว่า มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

“ก็เงินเดือนมันล่อตาล่อใจนี่นา!”

“แต่ว่านะ ตอนนี้ฉันชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าคาเฟ่แมวร้านนี้เป็นพวกต้มตุ๋นหรือเปล่า!”

“ให้เงินเดือนสูงลิ่วขนาดนี้ แถมคนที่มาก็มีแต่วัยรุ่นสาวๆ สวยๆ ทั้งนั้น”

ในใจของหวังอิ่งแอบระแวงจริงๆ เพราะเงินเดือนสองหมื่นห้าพันสำหรับตำแหน่งพนักงานคาเฟ่แมวมันออกจะสูงเกินจริงไปมาก!

ยิ่งมีคนมาต่อแถวสัมภาษณ์เยอะขนาดนี้ ต่อให้หลอกเก็บค่าเอกสารคนละไม่กี่สิบหยวน ก็ฟันเงินไปไม่น้อยแล้ว

“พี่สาว ถ้าคิดว่าเป็นพวกต้มตุ๋นก็ไม่ต้องต่อแถวสิคะ เสียเวลาเปล่าๆ”

เด็กสาวที่ยืนต่อหลังซุนเจียเจียกับหวังอิ่งเอ่ยแทรกขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวคนนี้ตั้งใจจะกล่อมให้คู่แข่งหายไปสองคน จะได้ช่วยลดเวลาการยืนรอของตัวเองลงไปด้วย

ซุนเจียเจียตวัดสายตาไปมองเด็กสาวคนนั้น อีกฝ่ายทำสีผมไฮไลต์เขียวอ่อน ที่ใบหูเจาะต่างหูระยิบระยับเป็นพรวน หน้าตาก็จัดว่าสะสวยอยู่หรอก เสียดายก็แต่การแต่งเนื้อแต่งตัวดูยังไงก็ทรงสก๊อยชัดๆ!

“ต้มตุ๋นจริงไหม เดี๋ยวเข้าไปสัมภาษณ์ก็รู้เองแหละ!”

ซุนเจียเจียไม่อยากไปมีเรื่องกับเด็กสาวทรงนี้ จึงตอบปัดส่งๆ ไปคำหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีก

แถวสัมภาษณ์ทอดยาวตั้งแต่ชั้นสองของคาเฟ่แมวไปจนถึงข้างนอกร้าน

ซุนเจียเจียกับหวังอิ่งยืนรออยู่เกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องสัมภาษณ์จนได้

“คนถัดไป!”

คนที่เพิ่งสัมภาษณ์เสร็จเดินออกมาช่วยตะโกนเรียกให้

ช่วยไม่ได้

คนทำงานมันขาดแคลนจริงๆ

ก็เลยต้องให้ผู้มาสัมภาษณ์ช่วยตะโกนเรียกต่อๆ กันไปแบบนี้

ในที่สุดก็ถึงคิวตัวเองเสียที ซุนเจียเจียรีบถือประวัติส่วนตัวเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์อย่างกระตือรือร้น

เวลานี้ ซุนถิงถิงกำลังก้มหน้าก้มตาดูประวัติของผู้สมัครคนก่อนหน้าพลางทอดถอนใจ อีกฝ่ายถึงกับเป็นนักศึกษาปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเชียวนะ!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงนั้นเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับดับเบิลเฟิร์สคลาส ทั้งโครงการ 985 และ 211!

เด็กปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยระดับนี้ยังต้องถ่อมาสมัครเป็นพนักงานคาเฟ่แมว พูดได้คำเดียวเลยว่าตลาดแรงงานยุคนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้วจริงๆ!

งานดีๆ นั้นหายากเหลือเกิน

“ถิงถิง??”

“ทำไมเป็นแกไปได้ล่ะเนี่ย!!”

แม้ว่าซุนถิงถิงจะก้มหน้าอยู่ แต่เพราะอีกฝ่ายคือน้องสาวแท้ๆ ซุนเจียเจียจึงจำได้ในทันที

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ซุนถิงถิงก็เงยหน้าขึ้น แล้วเธอก็ได้เห็นซุนเจียเจียผู้เป็นพี่สาว

“พี่ มาทำอะไรที่นี่น่ะ?”

การได้เจอซุนเจียเจียที่นี่ทำให้ซุนถิงถิงตกตะลึงจนตาค้างเช่นกัน

“ฉันก็มาสัมภาษณ์งานน่ะสิ!”

“แล้วแกไม่ได้ทำงานที่ช็อปหัวเว่ยหรอกเหรอ? ทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

ซุนเจียเจียถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

“เอ่อ…”

คำถามนี้ทำเอาซุนถิงถิงสะอึกไปเลย เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ช่วงสองวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย เล่าแป๊บเดียวคงไม่จบหรอก”

“พี่กลับไปก่อนเถอะ”

“เดี๋ยวค่อยอธิบายให้ฟังทีหลัง!”

“เดี๋ยวสิ!”

ซุนเจียเจียไม่มีทางยอมกลับไปง่ายๆ อยู่แล้ว เธอถามด้วยความข้องใจ “แกเป็นคนคุมการรับสมัครงานที่นี่เหรอ?”

“อืม”

ซุนถิงถิงพยักหน้า

“งานนี้ไม่มีตุกติกอะไรใช่ไหม?”

ซุนเจียเจียถามย้ำอีกรอบ

“ไม่มีหรอก”

“แค่งานธรรมดาๆ งานหนึ่ง จะไปมีตุกติกอะไรได้ล่ะ!”

ซุนถิงถิงส่ายหน้าปฏิเสธ

“งั้นก็รับฉันเข้าทำงานเลยสิ!”

“แกก็รู้นี่ว่าฉันหย่ากับหยางฮ่าวแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีรายได้อะไรเลย ฉันว่างานนี้เหมาะกับฉันมากเลยนะ!”

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมน้องสาวถึงได้มาคุมการรับสมัครงานที่นี่ แต่ซุนเจียเจียย่อมไม่อยากปล่อยงานที่รายได้งามขนาดนี้หลุดมือไปเด็ดขาด

เงินเดือนตั้งสองหมื่นห้าพันเชียวนะ!

จะหางานแบบนี้ในเมืองเจียงเฉิงน่ะ มันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหนกัน!

ทว่า พอเธอพูดจบ กลับเห็นสีหน้าลำบากใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของน้องสาว

“ถิงถิง แกเป็นคนสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ?”

“แค่นี้แกตัดสินใจเองไม่ได้เลยหรือไง!”

ซุนเจียเจียขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ

“ไม่ใช่ตัดสินใจไม่ได้หรอก”

“แต่…”

ซุนถิงถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริงออกไป “แต่เจ้าของร้านนี้ไม่มีทางรับพี่เข้าทำงานแน่ๆ!”

“ทำไมล่ะ?”

“เจ้าของร้านนี้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับฉันหรือไง?”

ซุนเจียเจียถามกลับด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง