บทที่ 93 บรรยากาศการรับสมัครงานอันดุเดือด

"ผมหย่าแล้ว"

หยางฮ่าวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"เอ๊ะ?"

"หย่าแล้วเหรอคะ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ในใจจะแอบดีใจขึ้นมาเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองตกอยู่ในสถานะมือที่สามเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าพี่หยางฮ่าวของเธอจะหย่าแล้วจริงๆ

"แต่ว่า มีแฟนแล้วนะ"

หยางฮ่าวเห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเธออย่างชัดเจน จึงรีบพูดดักคอเสริมขึ้นมาทันที

น้องสาวข้างบ้านคนนี้คิดไปไกลเกินไปแล้ว ต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม

"อ๋อ"

เป็นอย่างที่คิด สีหน้าของเฉินเสี่ยวเหมิงพลันสับสนขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ทำใจปล่อยวางได้

อันที่จริงตั้งแต่เมื่อคืนตอนอยู่ในห้องนวด เธอก็ตัดสินใจไปแล้ว เดิมทีเธอก็แอบชอบหยางฮ่าวมาหลายปี ตอนนี้อีกฝ่ายยังยื่นมือเข้ามาช่วยเธออีก

เพราะงั้นยอมมอบกายให้เขาไปเลยก็แล้วกัน!

เพียงแต่เมื่อครู่พอได้ยินหยางฮ่าวบอกว่าหย่าแล้ว ในใจลึกๆ ก็เลยแอบมีความหวังขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่ในเมื่อเขามีแฟนแล้ว

เช่นนั้น เธอก็แค่ถอยกลับไปอยู่ในจุดเดิมของตัวเองก็พอ

"พี่ฮ่าว พี่หย่าตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ?"

"ฉันไม่เคยได้ยินข่าวเลย"

หลังจากปรับอารมณ์ให้สงบลงได้ เฉินเสี่ยวเหมิงก็เอ่ยถาม

"น่าจะราวๆ หนึ่งเดือนได้แล้วล่ะ"

"ผมยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลย กลัวพวกท่านจะเป็นห่วงกันไปด้วย"

"อ๋อ แล้วเพราะอะไรล่ะคะ?"

"พี่นอกใจเหรอคะ?"

ในตอนนี้ หยางฮ่าวขับรถเบนท์ลีย์ แถมยังโอนเงินสองแสนเจ็ดหมื่นให้เธอได้อย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าเขาร่ำรวยขึ้นมาแล้ว

ดังนั้นหากมองจากมุมมองของผู้หญิง ก็น่าจะเป็นเพราะพี่หยางฮ่าวคนนี้พอตั้งตัวได้แล้วก็ทอดทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก

นี่ถือเป็นบทละครที่พบเห็นได้ค่อนข้างบ่อยเลยทีเดียว

ทว่า หยางฮ่าวกลับรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ผมดูเหมือนผู้ชายนอกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เอ่อ…"

เฉินเสี่ยวเหมิงมองหน้าหยางฮ่าว แล้วแอบนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

บวกกับที่เขาเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าตัวเองมีแฟนแล้ว

แบบนี้มันไม่เรียกว่านอกใจตรงไหนกันนะ?

"แค่กๆ!"

หยางฮ่าวตระหนักได้ถึงจุดบกพร่องในคำพูดของตัวเอง เขากระแอมสองทีแล้วปรับสีหน้าให้จริงจัง "ก่อนหย่าผมไม่ได้เป็นคนแบบนี้นะ"

"ช่างเถอะ เดี๋ยวผมเปิดคลิปเสียงให้ฟังคลิปหนึ่ง…"

เฉินเสี่ยวเหมิงไม่เหมือนคนอื่น อย่างไรเสียก็เป็นน้องสาวข้างบ้านที่โตมาด้วยกัน ยังไงก็จำเป็นต้องพิสูจน์ความประพฤติของตัวเองให้เธอเห็น

ดังนั้น หยางฮ่าวจึงเปิดคลิปเสียงที่พ่อเทพประทานเคยให้เป็นรางวัล ตอนที่เขากับซุนเจียเจียปรึกษากันเรื่องหย่าหลอกให้เฉินเสี่ยวเหมิงฟัง

"หย่าหลอกเหรอคะ?"

"งั้นก็แปลว่าจริงๆ แล้วพี่ยังอยู่กับพี่สะใภ้?"

"อ๋อ แฟนที่พี่พูดถึงเมื่อกี้ก็คือพี่สะใภ้ใช่ไหมคะ!"

พอฟังคลิปเสียงจบ เฉินเสี่ยวเหมิงก็พูดความเข้าใจของตัวเองออกมา

หยางฮ่าวหัวเราะพลางส่ายหน้า "ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอก"

"ตอนแรกน่ะหย่าหลอก แต่ต่อมามันกลายเป็นหย่าจริง ซุนเจียเจียหอบทรัพย์สินทั้งหมดหนีไปแล้ว…"

"หา??"

เฉินเสี่ยวเหมิงตกใจมาก แต่แล้วบนใบหน้าก็ปรากฏแววสงสัยขึ้นมาทันที "ถ้าอย่างนั้นพี่ฮ่าวก็ต้องหมดตัวไม่ใช่เหรอคะ?"

"แล้วรถคันนี้กับเงินนั่นมาจากไหนกันล่ะคะ?"

"โชคดีน่ะ ได้รับมรดกก้อนโตมา!"

หยางฮ่าวไหวไหล่ "สบายใจได้ เงินที่ผมให้เธอยืมมาอย่างถูกกฎหมายทั้งนั้น"

"พี่ฮ่าว ฉันเชื่อพี่ค่ะ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็อดบ่นไม่ได้ "งั้นพี่สะใภ้ก็ใจร้ายเกินไปแล้ว หลอกให้พี่หย่าแล้วยังหอบทรัพย์สินหนีไปอีก ถ้าพี่ไม่ได้มรดกก้อนโตมา ป่านนี้ไม่ต้องไปนอนข้างถนนแล้วเหรอคะ?"

"ก็นั่นน่ะสิ!"

หยางฮ่าวพยักหน้า "ผมก็เลยยื่นฟ้องเธอ เตรียมจะทวงทรัพย์สินที่เป็นของผมคืนมาแล้ว!"

"จริงสิ เรื่องของเสี่ยวจวิน เธอได้บอกลุงเฉินหรือยัง? อย่าเพิ่งจ่ายเงินนะ!"

"เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำอยู่ เดี๋ยวทางนี้ผมจะหาคนไปเริ่มสืบดูหน่อย!"

หยางฮ่าวไม่สามารถเอาหลักฐานทั้งหมดออกมาเปิดเผยโต้งๆ ได้ มันจะดูผิดธรรมชาติเกินไป รออีกสักวันสองวันค่อยเอาหลักฐานออกมาจะดูสมเหตุสมผลกว่า

"เรื่องของเสี่ยวจวินเกิดขึ้นที่เมืองเจียงเฉิง อีกฝ่ายก็อยู่ที่เมืองเจียงเฉิงเหมือนกันค่ะ"

"เดิมทีเรานัดเจอกันวันนี้เพื่อเซ็นหนังสือยอมความ เงินก็อยู่ในบัตรของฉันหมดแล้ว หลังจากที่พี่คุยกับฉันเมื่อคืน พอเช้ามาฉันก็ส่งเว่ยซวิ่นไปหาทนาย แจ้งเขาว่าขอยกเลิกนัดพบวันนี้ไปแล้วค่ะ!"

พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวเหมิงอยู่ที่บ้านเกิด อายุก็มากแล้ว ดังนั้นเรื่องของน้องชายจึงเป็นเธอที่คอยวิ่งเต้นจัดการอยู่คนเดียว

"อืม รอดูก่อน ไม่ต้องรีบร้อน!"

"ผมรู้จักทนายฝีมือดีมากๆ อยู่คนหนึ่ง เดี๋ยวผมลองคุยเรื่องของเสี่ยวจวินกับเธอดู"

หยางฮ่าวตั้งใจจะส่งหลักฐานพวกนั้นให้หลินอวิ้น แล้วให้เธอมาเป็นคนรับผิดชอบคดีนี้

"ค่ะพี่ฮ่าว ฉันฟังพี่หมดเลย!"

เฉินเสี่ยวเหมิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย การปรากฏตัวของหยางฮ่าวทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้พบที่พึ่งพิงหลักแล้ว

พ่อแม่ของเธอเคยมาเมืองเจียงเฉิงแค่ช่วงแรกหลังจากน้องชายเกิดเรื่อง จากนั้นก็กลับไปหาเงินที่บ้านเกิด อีกทั้งอายุมากแล้ว แถมยังได้รับความกระทบกระเทือนใจจากเรื่องของน้องชาย สุขภาพร่างกายก็เลยไม่ค่อยดีนัก

ช่วงเวลานี้เฉินเสี่ยวเหมิงต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ความหมายของการมีหยางฮ่าวอยู่ตรงนี้จึงชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ

"พี่ฮ่าวคะ แล้วตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันเหรอ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงถามขึ้นมาอีก

"พาเธอไปจัดการเรื่องงานให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปหาที่พัก"

"จริงสิ จำได้ว่าที่บ้านเธอเลี้ยงแมวมาตลอดใช่ไหม?"

หยางฮ่าวตั้งใจจะส่งเฉินเสี่ยวเหมิงไปทำงานที่คาเฟ่แมวอยู่แล้ว อย่างไรเสียเงินเดือนก็มีพ่อเทพประทานช่วยออกเงินอุดหนุนให้เป็นสองเท่า

น้ำซึมบ่อทราย ไม่ให้ไหลไปไร่นาคนอื่นอยู่แล้ว

เงินเดือนสูงๆ ก็ต้องเก็บไว้ให้คนกันเองสิ!

"ใช่ค่ะ ต้าฮวาแก่มากแล้ว"

"ตอนที่ฉันอยู่เมืองหลวงก็เคยเลี้ยงไว้ตัวหนึ่งเหมือนกัน แต่พอย้ายมาเมืองเจียงเฉิงเอามาด้วยไม่ไหวจริงๆ ก็เลยยกให้เพื่อนไปแล้วค่ะ"

พอพูดถึงแมวที่เคยเลี้ยงไว้ที่เมืองหลวง เฉินเสี่ยวเหมิงก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

"อีกสองสามวันเธอค่อยขนแมวที่เลี้ยงไว้ที่เมืองหลวงกลับมาก็ได้ แน่นอนว่าถ้าเพื่อนเธอยินดีจะคืนให้น่ะนะ…"

หยางฮ่าวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"ตอนนี้จัดการเรื่องของเสี่ยวจวินให้เสร็จก่อนค่อยว่ากันเถอะค่ะ"

เฉินเสี่ยวเหมิงถอนหายใจออกมาเบาๆ เรื่องของน้องชายยังคงเป็นก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจเธอเสมอ "จริงสิคะพี่ฮ่าว พี่จะให้ฉันไปทำงานอะไรเหรอ?"

"ผมเปิดคาเฟ่แมวไว้น่ะ เดิมทีก็กำลังรับสมัครพนักงานอยู่พอดี กะว่าจะให้เธอไปทำงานที่นั่น"

"คาเฟ่แมวเหรอคะ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงหันไปมองหยางฮ่าวด้วยความแปลกใจ นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะอยากเปิดคาเฟ่แมว ในความทรงจำของเธอ พี่หยางฮ่าวคนนี้ดูจะไม่ค่อยอินกับสัตว์ตัวเล็กๆ สักเท่าไหร่

"ก็เธอชอบแมวไม่ใช่เหรอ เหมาะเจาะพอดีเลย!" หยางฮ่าวพูดไปขับรถไป

"อื้อๆ คลุกคลีกับน้องแมวมันง่ายกว่าคลุกคลีกับคนตั้งเยอะ"

เฉินเสี่ยวเหมิงพึมพำกับตัวเอง ทว่าในใจกลับเริ่มคิดคำนวณแล้วว่าจะทำงานเสริมอะไรนอกเวลาดี ไม่อย่างนั้นด้วยรายได้ของพนักงานคาเฟ่แมว จะไปหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้สองแสนเจ็ดหมื่นกันล่ะ!

แม้ว่าเธอจะยอมมอบกายให้หยางฮ่าวแล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะใช้ร่างกายมาขัดดอก นี่ไม่ใช่สไตล์ของเธอ เฉินเสี่ยวเหมิงยังคงคิดที่จะหาเงินมาคืนอยู่ดี เพราะแบบนั้นเวลาอยู่ด้วยกันจะได้รู้สึกภูมิใจและเงยหน้าได้อย่างผึ่งผาย

แต่การจะหวังพึ่งรายได้จากพนักงานคาเฟ่แมวมาปลดหนี้สองแสนเจ็ดหมื่น เห็นได้ชัดว่ายากเย็นแสนเข็ญ แม้เฉินเสี่ยวเหมิงจะไม่เคยทำงานในคาเฟ่แมวมาก่อน แต่พนักงานบริการทำนองนี้เงินเดือนก็แค่สี่ถึงห้าพันหยวน ปีหนึ่งรวมๆ แล้วตกราวห้าหมื่นหยวนเท่านั้น

สองแสนเจ็ดหมื่น ต่อให้ไม่กินไม่ใช้เลยก็ยังต้องเก็บเงินนานกว่าห้าปี!

แต่การไม่กินไม่ใช้นั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นความเป็นจริงก็คือ ถ้ามีรายได้ปีละห้าหมื่นหยวน กับหนี้สองแสนเจ็ดหมื่น ต่อให้ประหยัดมัธยัสถ์สุดชีวิตก็คงต้องใช้เวลาคืนเป็นสิบกว่าปีอยู่ดี…

ระหว่างที่คุยกัน หยางฮ่าวก็ขับรถมาถึงถนนสายหลักข้างๆ คาเฟ่แมวแล้ว ทว่าตอนที่เขากำลังจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าคาเฟ่แมวนั้น เขากลับต้องอึ้งไป

เพราะเวลานี้ตรงทางเข้าคาเฟ่แมวมีคนต่อแถวยาวเหยียด แถมคนที่มาต่อแถวยังเป็นสาวๆ สวยๆ วัยรุ่นกันทั้งนั้นเลยด้วย!

"พี่ฮ่าว ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงเองก็เห็นแถวยาวเหยียดนั้นแล้ว จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แต่เดี๋ยวโทรไปถามดูได้"

หยางฮ่าวจอดรถเข้าข้างทาง จากนั้นก็ต่อสายหาซุนถิงถิงโดยตรง ปรากฏว่าเสียงสัญญาณดังอยู่นานทีเดียวกว่าจะมีคนกดรับ "พี่เขย หนูกับอิ๋งอิ๋งกำลังเปิดรับสมัครตามเกณฑ์ที่พี่บอกอยู่เลยค่ะ ปรากฏว่ามีคนมากันเยอะมาก…"

ยังไม่ทันที่หยางฮ่าวจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ซุนถิงถิงก็เป็นฝ่ายชิงบอกก่อน

"อย่างนี้นี่เอง"

หยางฮ่าวมองแถวยาวเหยียดตรงหน้าประตูแล้วพูดว่า "ทางฝั่งนี้ผมรับไว้คนหนึ่งแล้ว เธอกับอิ๋งอิ๋งรับเพิ่มอีกแค่สองคนก็พอ"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

"อืม ไปทำงานต่อเถอะ!"

พอสั่งการเสร็จ หยางฮ่าวก็กดวางสายไปทันที

"พี่ฮ่าว อย่าบอกนะว่าพวกเธอมาสมัครงานที่คาเฟ่แมวกันหมดเลยน่ะค่ะ!"

ตอนที่หยางฮ่าวคุยโทรศัพท์นั้นเชื่อมต่อกับบลูทูธในรถ เฉินเสี่ยวเหมิงที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนจึงเดาได้ทันทีว่าสาวๆ ที่ยืนต่อแถวยาวอยู่นั่นล้วนมาสมัครงานที่คาเฟ่แมวทั้งสิ้น

"อืม มาสมัครงานกันทั้งหมดนั่นแหละ"

หยางฮ่าวพยักหน้า

"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!"

"ทำไมกันล่ะคะ??"

เฉินเสี่ยวเหมิงไม่คิดเลยว่าตำแหน่งงานพนักงานบริการในคาเฟ่แมวจะฮอตฮิตขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอลองกวาดสายตามองดูคร่าวๆ ก็พบว่าสาวๆ ในกลุ่มนั้นส่วนใหญ่หน้าตาดีมาก ระดับความสวยโดยรวมสูสีกับทีมเทอราพิสต์ของไป๋เยวี่ยกวงได้เลยทีเดียว