บทที่ 92 ฉันจะไม่บอกพี่สะใภ้แน่นอน

ด้านล่างอาคาร

เฉินเสี่ยวเหมิงวางกระเป๋าเดินทางลงข้างทางพลางหอบหายใจถี่ จากนั้นก็หยิบทิชชู่ออกมาซับเหงื่อบนหน้าผาก การยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบจากชั้นห้าลงมาชั้นหนึ่ง นับว่าเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสสำหรับเธอจริงๆ

กระสอบสายรุ้งใบใหญ่ที่เจ๊หงถือมาข้างในมีแต่พวกเครื่องนอน จึงเบากว่าพอสมควร

เธอวางกระสอบลงบนพื้น แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ พลางเอ่ยถามขณะพ่นควันว่า "เพื่อนบ้านของเธอคนนั้นไว้ใจได้แน่นะ"

"น่าจะไว้ใจได้ค่ะ พวกเราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก"

เฉินเสี่ยวเหมิงยังคงเชื่อมั่นในตัวหยางฮ่าวอย่างมาก

เจ๊หงพยักหน้าเล็กน้อย พ่นควันออกมาพลางพูดว่า "เสี่ยวเหมิง ฉันก็ยังพูดคำเดิมนะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ต้องเผื่อใจระวังตัวไว้บ้าง!"

"วันข้างหน้าถ้าเจอปัญหาอะไรจริงๆ หรืออยากจะกลับมา ก็โทรหาฉันได้เสมอ!"

กรณีแบบเฉินเสี่ยวเหมิง เจ๊หงเห็นมานักต่อนักแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองเมื่อหลายปีก่อนก็เคยผ่านจุดนั้นมาเหมือนกัน ทว่าส่วนใหญ่แล้วบรรดาสาวๆ ที่ก้าวออกจากวงการนี้ไปด้วยความดีอกดีใจ สุดท้ายก็มักจะต้องซมซานกลับมาด้วยความสิ้นหวัง

เจ๊หงเคยคิดหาเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปมาสองข้อ ข้อแรกคือผู้ชายส่วนใหญ่มักไว้ใจไม่ได้ ชอบของใหม่เบื่อของเก่า

อีกข้อคือ ผู้หญิงที่ทำอาชีพนี้ส่วนใหญ่ก็แค่พอมีหน้าตา มักจะฐานะยากจน ไม่มีการศึกษา แล้วก็ไม่มีทักษะวิชาชีพติดตัว

ดังนั้นพวกผู้ชายจึงมักจะแค่เข้ามาเล่นๆ ด้วยเท่านั้น

พอถึงเวลาต้องเลือกภรรยาจริงๆ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเลือกผู้หญิงที่เคยทำงานแบบนี้ แถมฐานะแย่ ไร้การศึกษา และไม่มีทักษะความสามารถอะไรเลย

บอกได้คำเดียวว่า ความจริงแล้วพวกผู้ชายมีสติดีกันทั้งนั้น

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะเจ๊หง!"

เฉินเสี่ยวเหมิงเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

ขณะนั้นเอง รถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาสีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นจากระยะไกลเข้ามาใกล้

เมื่อคืนตอนอยู่ที่ร้านนวดเท้า เจ๊หงได้ยิน รปภ. พูดมาแล้วว่าหยางฮ่าวขับรถเบนท์ลีย์มา

แต่เมื่อคืนเป็นแค่การได้ยินมา

ทว่าตอนนี้ได้เห็นกับตาตัวเองจริงๆ อีกอย่างเบนท์ลีย์แต่ละคันมันก็ไม่เหมือนกัน

เพราะบางคนก็ยอมซื้อเบนท์ลีย์มือแปดมาขับโอ้อวดเพื่อสร้างภาพ

คนพวกนี้มักจะเป็นพวกเถ้าแก่รายย่อย หรือไม่ก็ลูกคนรวยชั้นปลายแถว

แต่เบนท์ลีย์ที่หยางฮ่าวขับมาตอนนี้ ชัดเจนว่าไม่ใช่รถมือสองที่ผ่านการใช้งานมาสิบกว่าปีแน่ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นรุ่นล่าสุด!

อย่างไรก็ตาม เฉินเสี่ยวเหมิงไม่รู้เลยว่าหยางฮ่าวจะรวยถึงขั้นขับเบนท์ลีย์ จนกระทั่งรถจอดลงข้างตัวเธอ เธอถึงได้เห็นชัดเจนว่าคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับคือพี่หยางฮ่าวของเธอนี่เอง!

"สัมภาระเยอะเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย!"

ก่อนลงจากรถ หยางฮ่าวได้กดปุ่มเปิดฝากระโปรงท้ายรถไว้แล้ว พอลงมา เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการยัดกระสอบใบใหญ่กับกระเป๋าเดินทางใบยักษ์อีกสองใบเข้าไปในท้ายรถทันที

เมื่อเห็นเขาลุยงานอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีท่าทีรังเกียจว่ากระสอบที่เปื้อนฝุ่นกับกระเป๋าเดินทางจะทำให้รถหรูของตัวเองเลอะเทอะเลยแม้แต่น้อย เฉินเสี่ยวเหมิงก็อดซาบซึ้งใจไม่ได้

นี่มันเบนท์ลีย์เชียวนะ!

ถึงเธอจะไม่รู้ว่ารถคันนี้ราคาเท่าไหร่กันแน่ แต่ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเพื่อนคุยกันว่า อย่างต่ำๆ ก็ต้องหลายล้านหยวน

ตอนนี้กลับถูกหยางฮ่าวเอามาใช้เป็นรถขนของซะอย่างนั้น!

"ขอบคุณที่ช่วยดูแลเสี่ยวเหมิงตลอดช่วงที่ผ่านมานะครับ!"

หยางฮ่าวเอ่ยทักทายเจ๊หง

"ก็ผู้หญิงทำมาหากินเหมือนกันทั้งนั้นแหละค่ะ"

"ช่วยดูแลกันมันก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว"

เจ๊หงตอบกลับอย่างสุภาพและไว้ตัว

"งั้นโอเคเลยครับ ไว้เจอกันใหม่นะ!"

หยางฮ่าวพยักหน้าให้เจ๊หง ก่อนจะกวักมือเรียกเฉินเสี่ยวเหมิง "ไปกันเถอะ เสี่ยวเหมิง!"

"เจ๊หง หนูไปก่อนนะคะ!"

ก่อนขึ้นรถ เฉินเสี่ยวเหมิงโบกมือลาเจ๊หง

"จ้ะ โชคดีนะ!"

เจ๊หงโบกมือตอบเช่นกัน เพียงแต่ตอนนี้เธอรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง ด้วยความที่คลุกคลีอยู่ในวงการนวดเท้ามากว่ายี่สิบปี เจ๊หงนับว่ามองคนมานับไม่ถ้วนและเจนโลกพอสมควร

หยางฮ่าวทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ค่อนข้างพึ่งพาได้ เฉินเสี่ยวเหมิงคงไม่ต้องกลับมาสู่วงการนี้อีกแล้วจริงๆ

เธอรู้สึกยินดีกับน้องสาวคนนี้จากใจจริง!

สาเหตุที่เจ๊หงปฏิบัติต่อหมอนวดในสังกัดเป็นอย่างดีมาตลอด นั่นก็เพราะเธอรู้ดีว่าคนที่จำใจต้องก้าวเข้ามาในวงการนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนอาภัพมีชีวิตที่ยากลำบาก

เธอจึงหวังจากใจจริงว่าพวกเธอจะสามารถหลุดพ้นจากวังวนความทุกข์นี้ได้โดยเร็ว!

แต่แน่นอนว่า ในวงการนี้ก็ไม่ได้ขาดแคลนพวกผู้หญิงที่รักสบาย หลงใหลความฟุ้งเฟ้อ และคิดว่างานนี้มันหาเงินง่าย

ถ้าทำงานออฟฟิศทั่วไป เดือนหนึ่งอาจจะได้แค่ไม่กี่พันหยวน แต่ถ้าทำอาชีพนี้ หาเงินเดือนละสองสามหมื่นหยวนได้แบบสบายๆ ยิ่งถ้าใครฝีมือเด่น ทำยอดเก่ง จะฟันเงินเดือนละห้าหมื่น แปดหมื่น หรือกระทั่งหนึ่งแสนหยวนก็มีโอกาสทำได้ทั้งนั้น

ตรงระเบียงหอพัก

หลิวเยี่ยนเยี่ยนเห็นกับตาตัวเองว่าเฉินเสี่ยวเหมิงก้าวขึ้นรถเบนท์ลีย์ และแน่นอนว่าย่อมเห็นหยางฮ่าวที่ลงมาช่วยยกสัมภาระด้วย

ผู้ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แม้จะอยู่ไกลจนมองหน้าตาไม่ชัดเจน แต่ดูทรงแล้วคงไม่ได้ขี้เหร่อะไร

ที่สำคัญคือ นอกจากรูปร่างภายนอกจะดูดีแล้ว เขายังขับรถหรูอย่างเบนท์ลีย์อีกต่างหาก!

มหาเศรษฐีแบบนี้ต่อให้จุดไต้ส่องหาก็ใช่ว่าจะเจอได้ง่ายๆ เลยนะ!

"ยัยเฉินเสี่ยวเหมิงไปทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย!"

"ถึงได้ไปเกาะเสี่ยใหญ่ขับเบนท์ลีย์ได้แบบนั้น!"

"แถมหน้าตาก็ดูหล่อเอาเรื่องด้วยสิ! ทำไมฉันถึงไม่เจอเสี่ยใหญ่แบบนี้บ้างนะ!" หมอนวดสาวที่เคยช่วยหลิวเยี่ยนเยี่ยนพูดเมื่อครู่อดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา

เธอกับหลิวเยี่ยนเยี่ยนสนิทกันพอใช้ได้ จัดอยู่ในกลุ่มเพื่อนผิวเผิน ตอนนี้ในใจเธอจึงมีทั้งความอิจฉาและริษยาปนเปกันไป

"ฟลุกชัดๆ!"

"เรื่องดีๆ แบบนี้ดันหล่นใส่หัวมันได้!"

หลิวเยี่ยนเยี่ยนกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด คำว่าอิจฉาริษยาจนตาร้อนผ่าวปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของเธอในเวลานี้

หมอนวดสาวข้างๆ จึงเอ่ยปากขึ้นว่า "เยี่ยนเยี่ยน ฉันไม่ได้จะว่าเธอนะ"

"แต่วิสัยทัศน์เธอแคบไปหน่อย เดิมทีเธอกับเสี่ยวเหมิงก็สนิทกันดีอยู่แล้ว เมื่อกี้ถ้าเธอไม่ทวงเรื่องยืมเงิน แต่ช่วยมันเก็บของ แล้วช่วยยกกระเป๋าลงไปส่งข้างล่าง ไม่แน่ว่าเธออาจจะได้ตีสนิททำความรู้จักกับเสี่ยใหญ่คนนี้ไปแล้วก็ได้!"

"ผู้ชายน่ะเธอจะไม่รู้เหรอไง! ชอบของใหม่เบื่อของเก่ากันทั้งนั้นแหละ เสี่ยวเหมิงถึงจะหน้าตาดีกว่าเธอหน่อย แต่เรื่องลีลาความยั่วจะสู้เธอได้ยังไงกัน…"

"ขอแค่เธอรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเสี่ยวเหมิงไว้ เดี๋ยวมันก็ต้องมีโอกาสให้เธอตะครุบเสี่ยคนนี้ได้อยู่แล้ว!"

พอได้ฟังคำพูดของหมอนวดสาวคนนั้น ดวงตาของหลิวเยี่ยนเยี่ยนก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที "เธอพูดถูก ขอแค่ฉันยังเป็นเพื่อนที่ดีกับเสี่ยวเหมิง ฉันก็มีโอกาสเข้าถึงเสี่ยใหญ่คนนี้ได้!"

"ตอนนี้ฉันจะส่งเว่ยซวิ่นไปขอโทษเสี่ยวเหมิง เท่าที่ฉันรู้จักนิสัยมัน คงไม่ถึงกับตัดขาดกันหรอก!"

หลิวเยี่ยนเยี่ยนพูดอย่างดีอกดีใจ จากนั้นก็รีบหยิบมือถือขึ้นมา นั่งคิดคำอยู่พักหนึ่งแล้วส่งข้อความขอโทษทางเว่ยซวิ่นไปหาเฉินเสี่ยวเหมิง โดยอ้างว่าเมื่อคืนตนเองโดนลูกค้าแกล้งจนอารมณ์ไม่ดี ประกอบกับความกดดันจากพ่อแม่ที่บ้าน เมื่อเช้าถึงได้ทำตัวแย่ๆ แบบนั้นลงไป…

ข้อความถูกส่งออกไป

แต่สิ่งที่ตอบกลับมา กลับเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดง!

บล็อกไปแล้ว!

เฉินเสี่ยวเหมิงบล็อกฉันไปแล้วจริงๆ!

หลิวเยี่ยนเยี่ยนสติแตกทันที อดไม่ได้ที่จะด่ากราดออกมา "อีดอกเนรคุณเอ๊ย! ถ้าไม่ใช่เพราะกู ให้ตายมึงก็ไม่มีวันได้รู้จักเสี่ยรวยขนาดนี้หรอก!"

"บ้าเอ๊ย ไอ้ระยำ!!!"

ภายในรถเบนท์ลีย์

เฉินเสี่ยวเหมิงที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับดูเกร็งๆ เธอเพิ่งเคยนั่งรถหรูขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต แถมคนที่ขับยังเป็นหยางฮ่าวอีกด้วย

"เสี่ยวเหมิง ทำไมพี่รู้สึกเหมือนว่าพอใส่กางเกงเสร็จ เธอก็ทำเป็นไม่รู้จักกันซะงั้นล่ะ"

"เมื่อคืนใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลืมไปแล้วเหรอครับ?"

ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง หยางฮ่าวก็เปิดฉากแซวเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

พอได้ยินคำนี้ เฉินเสี่ยวเหมิงก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองหยางฮ่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า "พี่ฮ่าวคะ ฉันจะไม่บอกพี่สะใภ้แน่นอนค่ะ!"

"เอ่อ…"

"พี่สะใภ้เนี่ยนะ??"

คำพูดเดียวของเฉินเสี่ยวเหมิงทำเอาหยางฮ่าวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก แต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง เรื่องที่เขาหย่าร้างจึงไม่ได้บอกแม้กระทั่งพ่อแม่ตัวเอง แล้วเพื่อนบ้านที่บ้านเกิดจะไปรู้เรื่องได้ยังไง

ดังนั้น เฉินเสี่ยวเหมิงต้องคิดว่าตัวเองกลายมาเป็นมือที่สามชัวร์ๆ เลย!