บทที่ 91 ธาตุแท้อันอัปลักษณ์ของมนุษย์

เมื่อได้รับการยืนยัน หลิวเยี่ยนเยี่ยนก็ยิ่งอิจฉาตาร้อนขึ้นไปอีก ที่บอกว่ายืมก็แค่ข้ออ้างบังหน้าทั้งนั้นแหละ!

เธอยิ้มระรื่นพลางเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเหมิง รวยแล้วอย่าลืมกันนะ!"

"เธอนี่ดวงดีชะมัด เพิ่งมาทำงานวันแรกก็ได้เจอเสี่ยสายเปย์ขนาดนี้แล้ว!"

"เมื่อวานใครๆ ก็พูดถึงเธอ มีแต่คนอิจฉาทั้งนั้นแหละ"

"แต่ในฐานะพี่น้องฉันก็ต้องเตือนไว้หน่อยนะ เดี๋ยวนี้พวกผู้ชายเล่ห์เหลี่ยมเยอะจะตาย บางคนก็เอาเงินก้อนโตมาล่อให้ตายใจ พอได้ความไว้ใจแล้วค่อยลงมือต้มตุ๋น"

"บางคนก็หลอกให้ไปกู้เงิน บางคนถึงขั้นจับไปขายที่พม่าโน่นเลยก็มี เพราะงั้นต้องระวังตัวไว้บ้างนะ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงพยักหน้า "อื้ม รู้แล้วล่ะ"

"ขอบคุณที่เตือนนะเยี่ยนเยี่ยน"

เฉินเสี่ยวเหมิงไม่ได้อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหยางฮ่าวต่อ เพราะไม่อยากเปิดเผยเรื่องของเขามากเกินไป

อีกอย่างเธอก็พอดูออกว่า ที่หลิวเยี่ยนเยี่ยนพูดมาแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะอิจฉาตาร้อน

ทั้งสองคนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น อีกฝ่ายไม่ได้หวังดีอยากเห็นเธอได้ดีจริงๆ หรอก

"เสี่ยวเหมิง เธออย่าหาว่าไม่เชื่อนะ!"

จังหวะนั้น พนักงานนวดร่วมห้องพักอีกคนก็เดินเข้ามาสมทบ "เดี๋ยวนี้ผู้ชายใจร้ายมีเยอะ เล่ห์เหลี่ยมก็แพรวพราว เมื่อก่อนมีน้องคนหนึ่งเคยเจอเสี่ยสายเปย์ ซื้อของแบรนด์เนมหรูหราให้สารพัด แม่สาวคนนั้นก็หลงจนหัวปักหัวปำ ต่อมาเสี่ยบอกว่าบริษัทเงินหมุนไม่ทัน ต้องสำรองจ่ายค่าสินค้าไปก่อน แต่รับรองว่าจะคืนให้เร็วๆ นี้ ผลคือพี่สาวคนนั้นนอกจากจะควักเงินเก็บทั้งชีวิตออกมาแล้ว ยังไปกู้เงินมาอีกตั้งสามแสน ประเคนให้เสี่ยคนนั้นไปหมดเกลี้ยง"

"แล้วทายสิว่าเป็นยังไงต่อ? เสี่ยใช้วิธีเดียวกันนี้หลอกสาวๆ ตามร้านนวดเท้าไปตั้งหลายคน แล้วก็หอบเงินหนีหายเข้ากลีบเมฆไปเลย!"

"พี่สาวคนนั้นเลยต้องแบกหนี้ก้อนโตสามแสน กลับมาทำงานร้านนวดเท้าหาเงินใช้หนี้งกๆ เหมือนเดิม…"

"เพราะงั้นพี่ขอเตือนสักคำนะ อย่าเพิ่งรีบลาออกเลย ดูเชิงไปอีกสักพักก่อนดีกว่า!"

พนักงานนวดสาวคนนั้นพูดจบก็ขยิบตาให้หลิวเยี่ยนเยี่ยน เธอได้รับไหว้วานจากอีกฝ่ายให้มาช่วยกล่อม

เพราะถ้าเฉินเสี่ยวเหมิงไป ค่านายหน้าสองพันหยวนของหลิวเยี่ยนเยี่ยนก็คงบินหายไปในพริบตา

"ใช่แล้ว เสี่ยวเหมิง"

"สังคมสมัยนี้มันซับซ้อน ยังไงก็ต้องระแวงไว้บ้าง!"

หลิวเยี่ยนเยี่ยนรีบเออออตามทันที

"ขอบคุณที่หวังดีนะคะ"

"ฉันจะระวังตัวค่ะ"

เฉินเสี่ยวเหมิงตอบรับอย่างมีมารยาท จากนั้นก็เดินตรงไปที่เตียงของตัวเองแล้วเริ่มเก็บข้าวของ

เมื่อเห็นท่าทีไม่ยอมฟังอะไรเลยของเธอ หลิวเยี่ยนเยี่ยนก็ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เห็นได้ชัดว่าค่านายหน้าสองพันหยวนคงชวดแน่แล้ว

"แม่นั่นปักใจแน่วแน่ไปแล้วล่ะ"

"ดูท่าทางเสี่ยคงวาดวิมานในอากาศไว้อีกเพียบเลยสิ!" พนักงานนวดสาวที่ช่วยพูดขยับเข้ามาแล้วกระซิบเสียงเบา

หลิวเยี่ยนเยี่ยนพยักหน้า ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม แล้วเดินเข้าไปประจบเฉินเสี่ยวเหมิงอีกรอบ "เสี่ยวเหมิง มา ฉันช่วยเก็บนะ"

"ถึงต่อไปจะไม่ได้ทำงานด้วยกันแล้ว แต่ก็ต้องติดต่อกันบ่อยๆ นะ!"

"มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย!"

"อืม ได้สิ"

เฉินเสี่ยวเหมิงตอบกลับอย่างสุภาพ "เยี่ยนเยี่ยน ช่วงที่ผ่านมาขอบคุณที่ช่วยดูแลนะ"

"ไว้ฉันเคลียร์เรื่องน้องชายเสร็จแล้ว จะเลี้ยงข้าวเธอนะ"

"พี่น้องกันทั้งนั้น พูดแบบนี้ก็เกรงใจแย่สิ!"

หลิวเยี่ยนเยี่ยนโบกมืออย่างใจกว้าง จากนั้นก็กระแอมไอแล้วแกล้งทำหน้าลำบากใจ "เสี่ยวเหมิง ตอนนี้ฉันมีเรื่องเดือดร้อนอยู่พอดี น้องชายฉันกำลังจะแต่งงานไม่ใช่เหรอ แล้วเงินค่าสินสอดยังขาดอยู่อีกตั้งเยอะ ฉันกะว่าจะช่วยออกให้ห้าหมื่นหยวน แต่ตอนนี้มีแค่สี่หมื่นห้า เธอพอจะให้ฉันยืมสักห้าพันได้ไหม เดี๋ยวเดือนหน้าเงินเดือนออกฉันคืนให้เลย!"

ได้ยินแบบนั้น เฉินเสี่ยวเหมิงก็ขมวดคิ้วมุ่นโดยสัญชาตญาณ นี่มันยืมเงินที่ไหน ชัดเจนว่ามาขอหน้าด้านๆ ต่างหาก!

ถ้าให้ยืมไป หลิวเยี่ยนเยี่ยนไม่มีทางคืนแน่!

เมื่อวานหยางฮ่าวโอนเงินเกินมาให้หนึ่งหมื่นหยวน พอเฉินเสี่ยวเหมิงเคลียร์หนี้สินทั้งหมดแล้วก็ยังเหลืออยู่อีกแปดพันกว่า

ดังนั้นเงินห้าพันหยวนตอนนี้เธอควักจ่ายได้สบาย แต่เงินก้อนนี้ เฉินเสี่ยวเหมิงไม่มีทางให้อย่างเด็ดขาด

จะให้เงินคนอื่นไปฟรีๆ ตั้งห้าพันหยวนเนี่ยนะ!

เธอไม่ได้มีเงินเหลือเฟือขนาดนั้นเสียหน่อย!

"เยี่ยนเยี่ยน ขอโทษจริงๆ นะ"

"สถานการณ์ทางฝั่งน้องชายฉันเธอก็รู้นี่ ตอนนี้เป็นช่วงที่ต้องใช้เงินพอดี ฉันไม่มีเงินให้ยืมจริงๆ หรอก"

เฉินเสี่ยวเหมิงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมให้ยืม รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวเยี่ยนเยี่ยนก็มลายหายไปทันที "เสี่ยวเหมิง เมื่อวานเสี่ยเพิ่งจะโอนเงินให้เธอไปตั้งสองแสนเจ็ดหมื่นหยวนไม่ใช่เหรอ!"

"ฉันขอยืมแค่ห้าพันเองนะ!"

"ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนสักหน่อย ทำไมต้องงกขนาดนี้ด้วย?"

"อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอจะได้มีโอกาสรู้จักกับเสี่ยเขาไหมล่ะ!"

"คนเราทำอะไรมันต้องมีมโนธรรมบ้าง รู้จักบุญคุณคนบ้างสิ!"

หลิวเยี่ยนเยี่ยนแผดเสียงดังลั่นจนได้ยินกันทั่วทั้งห้องพัก ในพริบตานั้น สายตาทุกคู่ก็หันมาจับจ้องเฉินเสี่ยวเหมิงเป็นตาเดียว

พนักงานนวดสาวที่ช่วยพูดเมื่อครู่รีบผสมโรงทันที "เสี่ยวเหมิง เยี่ยนเยี่ยนเขาช่วยเธอไว้เยอะจริงๆ เรื่องนี้ทุกคนก็เห็นๆ กันอยู่"

"เสี่ยโอนให้เธอตั้งสองแสนเจ็ด! อย่าว่าแต่เยี่ยนเยี่ยนเอ่ยปากยืมห้าพันเลย ต่อให้เธอมาขอตรงๆ ก็ไม่ได้เกินไปเลยนะ"

"วงการนี้เขาก็มีธรรมเนียมให้ค่าน้ำร้อนน้ำชากันทั้งนั้น เธอได้เงินมาสองแสนเจ็ด ควักออกมาห้าพันเป็นค่าน้ำชา ก็ยังเหลือกำไรตั้งบานเบอะ!"

"จริงด้วย ห้าพันมันไม่ได้เยอะเลยนะ"

"ตัวเองรวยแล้ว จะมาลืมพี่ลืมน้องไม่ได้นะ!"

"คนเราเนี่ย ต้องมีมโนธรรมกันบ้างสิ!"

"…"

ทุกคนต่างรุมพูดคนละประโยคสองประโยค กะจะใช้ศีลธรรมบีบคั้นเธอกันเต็มที่

อันที่จริง คนพวกนี้ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกับหลิวเยี่ยนเยี่ยนหรอก แค่อิจฉาตาร้อนเฉินเสี่ยวเหมิงล้วนๆ

ทุกคนต่างก็ทำงานอาชีพเดียวกัน นอนเบียดเสียดในห้องพักรวมสิบกว่าคนเหมือนๆ กัน แต่เธอกลับเพิ่งมาได้ไม่กี่วันก็คว้าเสี่ยกระเป๋าหนักไปครองได้แล้ว

คืนเดียวฟันไปตั้งสองแสนเจ็ด!

คนพวกนี้จะไม่ตาร้อนผ่าวได้ยังไงไหว!

ด้านที่น่ารังเกียจของสันดานมนุษย์ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกในวินาทีนี้!

เมื่อต้องเผชิญกับคำก่นด่าของคนทั้งห้อง

เฉินเสี่ยวเหมิงกลับมีท่าทีสงบนิ่ง เธอไม่ได้อ่อนต่อโลกจนไม่รู้ประสีประสา ในใจรู้ดีว่าคนพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่

ก็แค่อิจฉาตาร้อน

ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้อิจฉาจนอกแตกตายไปเลย!

เธอเก็บกระเป๋าเดินทางต่อไป พลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน "พวกพี่ทำงานกับเยี่ยนเยี่ยนมาตั้งนาน ทุกคนก็เป็นพี่น้องที่ดีต่อกันทั้งนั้น"

"ตอนนี้เยี่ยนเยี่ยนกำลังลำบาก งั้นทุกคนก็ควรจะยื่นมือเข้ามาช่วยไม่ใช่เหรอคะ"

"เอาแบบนี้ไหมล่ะคะ ช่วยกันออกคนละห้าร้อย รวมๆ กันในห้องนี้ก็ครบห้าพันพอดี!"

"ถึงเงินห้าพันฉันจะควักให้คนเดียวไม่ไหว แต่ถ้าแค่ห้าร้อย ฉันยังพอกัดฟันออกให้ได้อยู่นะคะ"

"ทุกคนคิดว่าข้อเสนอของฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ??"

พูดจบ เฉินเสี่ยวเหมิงก็กวาดสายตามองทุกคนเป็นเชิงถาม

ก็อย่างที่ว่า คนพวกนี้ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับหลิวเยี่ยนเยี่ยนขนาดนั้น แค่อิจฉาเฉินเสี่ยวเหมิงเท่านั้นเอง

พอถึงคราวที่ต้องให้ตัวเองควักกระเป๋าจ่าย อย่าว่าแต่ห้าร้อยเลย ต่อให้ห้าสิบก็ไม่มีใครยอมเสียหรอก

เงินห้าสิบบาท เอาไปซื้อของกินอร่อยๆ ไม่ดีกว่าเหรอ!

แล้วก็เป็นไปตามคาด คนที่ช่วยกันกดดันเมื่อครู่ต่างเงียบกริบ รีบก้มหน้าก้มตาทำธุระของตัวเองต่อไปทันที

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเยี่ยนเยี่ยนก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงแล้วพูดว่า "เฉินเสี่ยวเหมิง เธอเนี่ยใจดำจริงๆ!"

"ตัวเองได้เงินมาตั้งเยอะแยะ แค่ห้าพันยังไม่ยอมให้!"

"อย่าคิดนะว่าตัวเองจับคนรวยได้จริงๆ หลุมพรางข้างหน้าอาจจะรอฝังเธออยู่ก็ได้!"

"ถึงตอนนั้นโดนเขาหลอกขายไป ยังจะช่วยเขานับเงินอยู่อีก!"

เฉินเสี่ยวเหมิงยิ้มพลางส่ายหน้า ไม่สนใจหลิวเยี่ยนเยี่ยนอีกต่อไป

อาการแบบนี้ชัดเจนเลยว่าอิจฉาจนกลายเป็นความเกลียดชัง!

เมื่อเห็นว่าละครฉากเด็ดจบลงแล้ว

ภายในหอพักก็กลับมาจอแจเหมือนก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว บรรดาหมอนวดสาวจับกลุ่มคุยกันเรื่องลูกค้าเมื่อคืน มุกตลกทะลึ่งตึงตังดังขึ้นไม่ขาดสาย

เฉินเสี่ยวเหมิงย้ายมาจากเมืองหลวง สัมภาระจึงค่อนข้างเยอะ เธอเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางได้สองใบ และกระสอบสายรุ้งใบใหญ่อีกหนึ่งใบ

ขั้นตอนการเก็บสัมภาระทั้งหมดกินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง

และทันทีที่เธอเก็บของเสร็จ เจ๊หงก็เดินเข้ามาในหอพัก ในมือถือบัตรประชาชนของเฉินเสี่ยวเหมิงมาด้วย

"เสี่ยวเหมิง คืนบัตรประชาชนให้"

"แล้วเธอช่วยโอนค่าฝึกอบรมสองพันหยวนมาด้วยนะ!"

เจ๊หงถือบัตรประชาชนด้วยมือขวา มือซ้ายคีบบุหรี่ แม้จะอดนอนมาทั้งคืน แต่เธอก็ดูเหมือนจะชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว หน้าตาจึงไม่ได้ดูทรุดโทรมเท่าไรนัก

"ได้ค่ะ เจ๊หง"

เฉินเสี่ยวเหมิงมีความรู้สึกที่ดีต่อเจ๊หง อีกฝ่ายมีกลิ่นอายเหมือนพี่ใหญ่หญิงในหนังฮ่องกง ปกติก็คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี เมื่อคืนตอนที่เธอบอกว่าจะลาออก เจ๊หงก็ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้เลย

ดังนั้น เฉินเสี่ยวเหมิงจึงโอนเงินค่าฝึกอบรมสองพันหยวนไปตามกฎอย่างไม่อิดออด

"ผู้ชายที่ยอมทุ่มเงินให้น่ะ ใช่ว่าจะพึ่งพาได้เสมอไปหรอกนะ"

"ระวังตัวไว้บ้างล่ะ!"

เจ๊หงกำชับพลางยื่นบัตรประชาชนคืนให้เฉินเสี่ยวเหมิง

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะเจ๊หง"

เฉินเสี่ยวเหมิงรู้ดีว่าคำเตือนของเจ๊หงมาจากใจจริง

ในตอนนั้นเอง มือถือของเฉินเสี่ยวเหมิงก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากหยางฮ่าว เธอจึงรีบกดรับสายทันที "พี่ฮ่าว…"

"อีกสักห้านาทีจะถึงใต้หอพักเธอนะ"

หยางฮ่าวที่เพิ่งออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จกำลังรีบบึ่งรถมาหอพักของเฉินเสี่ยวเหมิงโดยไม่หยุดพัก

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันลงไปรอข้างล่างเดี๋ยวนี้เลย"

พอวางสาย เฉินเสี่ยวเหมิงก็รีบไปยกสัมภาระของตัวเอง

ทว่ากระเป๋าเดินทางสองใบกับกระสอบสายรุ้งใบใหญ่อีกหนึ่งใบ เธอไม่มีทางขนลงไปคนเดียวหมดในรอบเดียวแน่

ยิ่งไปกว่านั้น หอพักของพวกเธอยังเป็นตึกบันไดชั้นห้า การขึ้นลงจึงลำบากเป็นพิเศษ

แม้จะเห็นว่าเฉินเสี่ยวเหมิงกำลังทุลักทุเล แต่อดีตเพื่อนสนิทอย่างหลิวเยี่ยนเยี่ยนกลับเพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยแม้แต่น้อย

"ฉันช่วยเอง"

"กำลังจะลงไปข้างล่างพอดี"

เจ๊หงดีดก้นบุหรี่ในมือทิ้ง แล้วแบกกระสอบสายรุ้งใบใหญ่ขึ้นบ่าทันที

"ขอบคุณมากนะคะเจ๊หง"

เฉินเสี่ยวเหมิงรีบเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

"เรื่องแค่นี้เอง กระเป๋าเดินทางสองใบนั้นยกไหวแน่นะ"

"ไหวค่ะ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงหิ้วกระเป๋าเดินทางข้างละใบ แม้จะทุลักทุเล แต่ก็ยังพอกัดฟันยกไหว

จากนั้น ทั้งสองคนก็ทยอยเดินตามกันลงบันไดไป

เมื่อเห็นแบบนั้น หลิวเยี่ยนเยี่ยนก็เบ้ปากพลางพูดกับหมอนวดสาวที่ช่วยพูดเข้าข้างตัวเองเมื่อครู่ "ไปเถอะ ออกไปดูที่ระเบียงกันดีกว่า ว่าไอ้หมูอ้วนโง่ตัวไหนมันเปย์เงินให้ยัยนั่นตั้งสองแสนเจ็ด!"