บทที่ 313 คนกางร่ม

“พี่สาวคะ พี่ชายคนนั้นก็ไม่ต้องการพี่แล้วเหมือนกันเหรอคะ?”

เสี่ยวเสวี่ยจ้องมองตามแผ่นหลังของหยางฮ่าวที่เดินออกไป หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอก็หันมามองเซี่ยซืออวี่ข้างๆ พลางเอ่ยถามขึ้นมา

เด็กมักพูดจาไร้เดียงสา แต่ประโยคนี้กลับทำให้เซี่ยซืออวี่ชะงักงัน ปกติเธอดูเป็นคนไม่คิดอะไรมาก แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กและครอบครัว เธอกลับอ่อนไหวเป็นพิเศษ