บทที่ 57 คุณป้าครับ รถเบนท์ลีย์พอไหวไหมครับ

“ฉันว่านะ ฐานะมันก็แค่ส่วนหนึ่ง สิ่งสำคัญคือต้องดูที่นิสัยใจคอ ดูว่าเขาดีกับเสี่ยวโหรวของเราจริงหรือเปล่า!”

“ถ้าไม่ดีกับเสี่ยวโหรวของเรา ต่อให้ฐานะดีแค่ไหนเราก็ไม่ยกลูกสาวให้หรอก!”

“อีกอย่าง ปีนี้เสี่ยวโหรวเพิ่งจะยี่สิบห้าเอง ยังเด็กอยู่เลย ไม่เห็นต้องรีบแต่งงาน!”

ฉินอ้ายกั๋วที่เดินตามหลังทั้งสองคนเอ่ยแทรกขึ้นมา

ในฐานะคนเป็นพ่อ จริงๆ แล้วเขาค่อนข้างติดนิสัยหวงลูกสาว ยิ่งลูกสาวตัวเองหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ฉินอ้ายกั๋วจึงไม่อยากให้ลูกแต่งงานเร็วเกินไป แต่ในบ้านเขาไม่มีปากมีเสียง เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านล้วนต้องฟัง “อาจารย์หลี่” คนเดียว

“ยี่สิบห้าแล้วยังจะเด็กอะไรอีกล่ะ!”

“อ้ายกั๋ว ไม่มีใครเขาตามใจลูกเหมือนนายหรอก!”

หลี่หย่าฉินรีบรับช่วงพูดต่อทันควัน “สำหรับผู้หญิงแล้ว อายุยี่สิบห้านี่สำคัญมากนะ ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญเลย พอพ้นยี่สิบห้าไป ผู้หญิงก็เริ่มเข้าสู่ช่วงขาลงแล้ว ตอนนี้นายไม่รีบ รอให้เสี่ยวโหรวอายุสามสิบ ผู้ชายดีๆ ก็โดนคนอื่นแย่งไปหมดพอดี”

“ถึงเสี่ยวโหรวจะหน้าตาสะสวย แต่สำหรับผู้หญิงแล้ว ข้อได้เปรียบที่สุดก็คือเรื่องอายุ ผู้ชายยังไงก็ชอบคนอายุน้อยแถมสวยกันทั้งนั้นแหละ!”

“แล้วเรื่องอายุน้อยน่ะต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง!”

หลี่หยาฟางเอ่ยสนับสนุน “ก็จริงนะ ช่วงเวลาทองของผู้หญิงมีอยู่ไม่กี่ปีหรอก ต้องรีบแต่งงานออกไปตอนที่เรตติ้งตัวเองกำลังพุ่งที่สุด เสี่ยวโหรวของเราตอนนี้นี่แหละคือช่วงที่เรตติ้งดีที่สุด”

“ตอนนี้ถ้าไม่กระตือรือร้นรีบมีความรัก รีบหาแฟน จะรอให้พ้นสามสิบไปจริงๆ หรือไง”

ฉินอ้ายกั๋วโดนตอกกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่เงียบเสียงแล้วก้มหน้าก้มตาสูบบุหรี่ต่อไป

ไม่นาน ทั้งสามคนก็เดินมาถึงทางออกสถานี

หลี่หยาฟางมองเห็นฉินอวี่โหรวผู้เป็นลูกสาวกับหยางฮ่าว “ว่าที่ลูกเขย” แต่ไกล เธอจึงรีบโบกมือให้อย่างกระตือรือร้น

เวลานี้ฉินอวี่โหรวก็เห็นแม่ตัวเองแล้วเช่นกัน เธอโบกมือทักทายแม่พลางแนะนำให้หยางฮ่าวฟัง “คนที่ตัวผอมๆ สูงๆ คือแม่ฉัน คนที่ดูท้วมหน่อยคือป้า ส่วนคนข้างหลังคือพ่อฉันเอง”

“ไม่ต้องแนะนำก็ดูออกแล้ว คุณกับคุณน้าหน้าเหมือนกันมากจริงๆ”

คำพูดนี้ของหยางฮ่าวไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด ฉินอวี่โหรวกับหลี่หยาฟางผู้เป็นแม่หน้าตาถอดแบบกันมา มองจากตัวหลี่หยาฟางก็พอจะเห็นภาพฉินอวี่โหรวตอนอายุมากขึ้นได้เลย

หลังจากเห็นหยางฮ่าวกับฉินอวี่โหรวที่มารอรับ หลี่หยาฟางก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหน้าไปโดยไม่รู้ตัว ปากก็หันไปพูดกับหลี่หย่าฉิน “พี่ใหญ่ พี่ดูสิ เสี่ยวหยางตัวสูงจริงๆ เลย เสี่ยวโหรวบ้านเราสูงตั้งร้อยเจ็ดสิบห้า ผู้ชายส่วนใหญ่ยังไม่สูงเท่าเธอเลย แต่พอยืนคู่กับเสี่ยวหยางยังเห็นความสูงต่างกันชัดเจนเลยนะ”

“แค่ตัวสูงจะมีประโยชน์อะไรล่ะ อีกอย่างเสี่ยวโหรวคงยอมใส่รองเท้าส้นแบนเพื่อไว้หน้าเขามากกว่ามั้ง!”

หลี่หย่าฉินเน้นขัดคอเป็นหลัก ตั้งแต่วิดีโอคอลไปคราวนั้นในใจเธอก็หงุดหงิดมาตลอด ยิ่งคิดว่าแฟนของลูกสาวตัวเองสู้เสี่ยวหยางคนนี้ไม่ได้สักเรื่อง เธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ

“สูงร้อยแปดสิบกว่าก็เหลือเฟือแล้วล่ะ”

หลี่หยาฟางออกโรงปกป้อง “ลูกเขย” ของตัวเองโดยสัญชาตญาณ

ฉินอ้ายกั๋วในเวลานี้ก็มองเห็นหยางฮ่าวแล้วเหมือนกัน และตั้งแต่เห็นหยางฮ่าว สายตาของเขาก็ไม่ละไปจากร่างนั้นเลย เขามีความรู้สึกที่ค่อนข้างซับซ้อนต่อชายหนุ่มที่กำลังจะมาแย่ง “เสื้อนวมตัวน้อย” ของตนไป

“แม่ นี่หยางฮ่าวแฟนหนุ่มของฉันค่ะ เคยเจอกันในวิดีโอคอลแล้ว”

หลี่หยาฟางเดินแตะบัตรผ่านประตูตรวจออกมาก่อนเป็นคนแรก ฉินอวี่โหรวจึงรีบแนะนำหยางฮ่าวทันที

“สวัสดีครับคุณน้า เมื่อกี้ผมยังเพิ่งคุยกับเสี่ยวโหรวอยู่เลยว่าพวกคุณหน้าเหมือนกันมากจริงๆ ไม่เหมือนแม่ลูกเลยครับ เหมือนพี่สาวน้องสาวกันมากกว่า”

ในฐานะเซลส์เก่า หยางฮ่าวย่อมรู้วิธีการประจบเอาใจคนเป็นธรรมดา จังหวะที่ทักทายหลี่หยาฟาง เขาก็เอ่ยปากชมว่า “ว่าที่แม่ยาย” ยังดูสาวไปพร้อมกัน

ผู้หญิงทุกคนล้วนแพ้ทางลูกไม้นี้ ใบหน้าของหลี่หยาฟางพลันผลิยิ้มกว้างสดใส มองหยางฮ่าวแล้วยิ่งรู้สึกถูกชะตาขึ้นไปอีก

“ส่วนนี่คือคุณป้าของฉันค่ะ”

หลี่หย่าฉินเดินตามออกจากประตูตรวจเป็นลำดับถัดมา

“สวัสดีครับคุณป้า”

หยางฮ่าวเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ ทว่าไม่ได้พูดจาพร่ำเพรื่อเกินจำเป็น

“เสี่ยวหยาง ลำบากเธอแย่เลยนะ ยังอุตส่าห์มารับพวกเราถึงนี่”

“สถานีเจียงเฉิงเหนือนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากตัวเมืองเลยใช่ไหมล่ะ”

หลี่หย่าฉินอยากจะคุยกับหยางฮ่าวให้มากขึ้น จึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาเอง

“ก็ไม่นับว่าไกลหรอกครับ ถ้านั่งรถไฟใต้ดินเข้าตัวเมืองชั้นในก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ” หยางฮ่าวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หลี่หย่าฉินพลันตาเป็นประกายทันที “แปลว่าเธอกับเสี่ยวโหรวนั่งรถไฟใต้ดินมางั้นเหรอ”

“เปล่าครับ”

หยางฮ่าวส่ายหน้า “รถไฟใต้ดินถึงจะเร็วก็จริง แต่พวกเรามากันหลายคน ยังไงขับรถมาก็สะดวกกว่าครับ”

“หยางฮ่าว นี่พ่อฉันเอง!”

ขณะที่หยางฮ่าวกำลังรับมือหลี่หย่าฉินอยู่นั้น ฉินอ้ายกั๋วก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินพ้นประตูตรวจออกมา

“สวัสดีครับคุณอาฉิน ผมช่วยยกให้นะครับ!”

หยางฮ่าวทักทายพลางยื่นมือไปฉวยเอากระเป๋าเดินทางมาถือไว้เองทันที

การเคลื่อนไหวแบบ “ฉวย” มาเลยนี้สำคัญมาก ในสถานการณ์แบบนี้คนส่วนใหญ่มักจะแค่เอ่ยปากถาม ซึ่งร้อยทั้งร้อยอีกฝ่ายย่อมตอบปฏิเสธว่า “ไม่เป็นไรๆ” ตามมารยาท

การเอาอกเอาใจที่ถูกต้องคือต้องลงมือทำทันที แย่งกระเป๋ามาถือไว้ก่อนเลยถึงจะถูก!

แน่นอนว่า เงื่อนไขนี้ใช้เฉพาะในกรณีที่จำเป็นต้องเอาใจเท่านั้น!

เวลานี้หยางฮ่าวย่อมต้องการมันอย่างยิ่ง แผนการที่เขาวางไว้ให้ตัวเองคือพยายามสร้างความประทับใจต่อพ่อแม่ของฉินอวี่โหรวให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้เอื้อต่อการพิชิตภารกิจของเขา

แล้วการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ของหยางฮ่าวก็ช่วยดึงคะแนนความประทับใจจากฉินอ้ายกั๋วได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ เนื่องจากเตรียมของกินอร่อยๆ มาให้ลูกสาวเยอะมาก กระเป๋าใบนี้จึงค่อนข้างหนัก ฉินอ้ายกั๋วที่ลากมาตลอดทางย่อมเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา พอหยางฮ่าวช่วยรับกระเป๋าไป เขาก็รู้สึกเบาตัวขึ้นทันตา แผ่นหลังยืดตรงขึ้นไม่น้อย “เสี่ยวหยาง ลำบากเธอแล้วนะ”

“คุณอาฉินเกรงใจเกินไปแล้วครับ อย่าว่าแต่ไม่ลำบากเลย ต่อให้ลำบากก็เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ” หยางฮ่าวตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ฉินอ้ายกั๋วพยักหน้ารับเบาๆ แม้จะเป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆ ไม่กี่ประโยค แต่ก็ดูออกว่า “ว่าที่ลูกเขย” คนนี้รู้จักวางตัวและเข้าหาผู้ใหญ่ได้อย่างรู้กาลเทศะ ไม่ใช่พวกเด็กหนุ่มใจร้อนไร้เดียงสา

ฉินอวี่โหรวเองก็พอใจกับผลงานของหยางฮ่าวมากเช่นกัน ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่กังวลว่าพอหยางฮ่าวเจอพ่อแม่ของเธอแล้วจะตื่นเต้นจนเล่นละครได้ไม่เนียน เพราะยังไงเขาก็เป็นแค่ “ของปลอม”!

แต่ตอนนี้เธอวางใจได้สนิทแล้ว ดูจากการวางตัวของหยางฮ่าวแล้ว ใครจะไปมองออกว่านี่คือลูกเขยตัวปลอม!

ทว่ายิ่งหยางฮ่าวแสดงออกได้ไร้ที่ติมากเท่าไร ในใจของหลี่หย่าฉินก็ยิ่งอึดอัดขัดตามากขึ้นเท่านั้น และนั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองเข้าไปอีก!

นี่ต้องเป็นพวกมิจฉาชีพที่จัดฉากสร้างภาพลักษณ์มาเป็นอย่างดีแน่ๆ!

ไม่อย่างนั้นไม่มีทางทำอะไรได้รอบคอบไร้รอยต่อขนาดนี้หรอก!

“เสี่ยวหยาง คันนี้รถของเธอเหรอ”

เมื่อทุกคนเดินมาถึงลานจอดรถ หลี่หย่าฉินก็แกล้งชี้ไปที่รถเบนซ์ เอสสี่ร้อย ป้ายแดงคันหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

“ไม่ใช่รถผมครับคุณป้า!” หยางฮ่าวส่ายหน้าปฏิเสธ

“ฉันเห็นเธอพาพวกเราเดินมาทางนี้ ก็นึกว่าคันนี้เป็นรถของเธอซะอีก!”

“เบนซ์คันใหญ่แบบนี้ดูหรูหราภูมิฐานจริงๆ ครั้งก่อนที่ฉันได้นั่งก็ตอนไปร่วมงานแต่งงานหลานชายนู่นแน่ะ!”

“เฮ้อ ไม่รู้ว่าจะได้นั่งรถหรูแบบนี้อีกทีเมื่อไหร่กันนะ!” หลี่หย่าฉินถือโอกาสนี้ทอดถอนใจเปรยขึ้นมา

หยางฮ่าวจะไม่เข้าใจเจตนาของหลี่หย่าฉินได้อย่างไร นี่มันคือการพูดกระทบกระเทียบและหยั่งเชิงเขาชัดๆ

ป้าสายวัตถุนิยมคนนี้คงคิดว่า ถ้ารถของหยางฮ่าวดีกว่าเบนซ์คันนี้เขาก็จะยอมรับคำคุย แต่ถ้าเทียบไม่ติดเขาก็จะไม่กล้าต่อปากต่อคำ

หยางฮ่าวจึงนิ่งเงียบ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

แล้วก็เป็นไปตามคาด หลี่หย่าฉินปักใจเชื่อทันทีว่ารถของหยางฮ่าวต้องเทียบเบนซ์คันนี้ไม่ติดแน่ เธอจึงรีบพูดสำทับต่อ “เสี่ยวหยางเอ๊ย เราต้องขยันพยายามเข้านะ วันข้างหน้าจะได้ทำให้ป้าได้มีโอกาสนั่งรถเบนซ์คันใหญ่ที่เธอขับบ้าง!”

“พี่ใหญ่…”

หลี่หยาฟางรู้สึกว่าพี่สาวพูดจาเกินไปหน่อย เธอกำลังจะอ้าปากช่วยแก้ต่างให้หยางฮ่าว แต่กลับได้ยิน “ลูกเขย” ของตนพูดขึ้นมาเสียก่อน

“คุณป้าครับ ถ้าอย่างนั้นคงต้องทำให้คุณป้าผิดหวังแล้วล่ะครับ หวังจะพึ่งผม คุณป้าคงไม่ได้นั่งรถเบนซ์หรอกครับ”

“แต่ว่า… ถ้าเปลี่ยนเป็นเบนท์ลีย์ คุณป้าว่าพอไหวไหมครับ”