บทที่ 111 ไม่อยู่ด้วยแล้วจะง้อเธอได้ยังไง

เซี่ยงหน่วนรีบโบกไม้โบกมือ “ไม่ต้องค่ะ ฉันจัดการเองได้”

ทว่าเสิ่นเยี่ยนสือกลับแกะเปลือกกุ้งเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แล้วคีบมาวางไว้ในชามของเธอ “ไม่ใช่ว่าโทษที่ผมทำเธอเสียสมาธิตอนแข่งหรอกเหรอ ถือว่าไถ่โทษให้แล้วกัน”

เซี่ยงหน่วนแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ทำไมเขาต้องพูดจาชวนให้คิดลึกกำกวมไปหมดทุกคำด้วย