บทที่ 112 เขาก็อ้อนเป็นเหมือนกัน

เสิ่นเยี่ยนสือเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง “พูดจบแล้ว?”

เซี่ยงหน่วนชะงักไป น้ำเสียงเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านของเขาทำเอาเธอไปต่อไม่ถูก

“พูดจบแล้วก็กินข้าว”