บทที่ 131 จูบราตรีสวัสดิ์

เซี่ยงหน่วนเดินก้าวใหญ่ไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันว่าคุณไม่ได้หิวจริงหรอก งั้นก็ช่างเถอะ”

เขารีบคว้าแขนเธอไว้ทันควัน “ผมหิว ต้มบะหมี่ให้หน่อยนะ ผมหิวมาทั้งคืนแล้ว”

เมื่อกลับมาถึงโรงแรม เซี่ยงหน่วนก็หยิบหม้อไฟฟ้าใบเล็กของเธอออกมา